Ο άτρωτος κύριος Παναγόπουλος
Με τη σκιά ενός σκανδάλου να βαραίνει τη ΓΣΕΕ, τίποτα δεν μοιάζει να αλλάζει για τον πρόεδρο της. Ο Γιάννης Παναγόπουλος παραμένει στη θέση του σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Σαν να είναι ισόβιος.
Ο Γιάννης Παναγόπουλος ελέγχεται από την αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος για δύο κακουργήματα. Για υπεξαίρεση και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, ύψους περίπου 2 εκατομμυρίων ευρώ, που φέρονται να προέρχονται από κονδύλια του Δημοσίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης που προορίζονταν για προγράμματα εκπαίδευσης και κατάρτισης εργαζομένων. Πρόκειται για επιχορηγήσεις, που την περίοδο 2020-2025, ξεπέρασαν συνολικά τα 73 εκατομμύρια ευρώ. Ήδη έχουν δεσμευτεί οι τραπεζικοί λογαριασμοί του, όπως και έξι προσώπων που φέρονται να εμπλέκονται.
Κι όμως μια εβδομάδα μετά τις εξελίξεις, ο Γιάννης Παναγόπουλος αρνείται ακόμη να παραιτηθεί από πρόεδρος της ΓΣΕΕ. Όταν έγινε γνωστή η δέσμευση των λογαριασμών του, βρισκόταν στη Βουλή για το νομοσχέδιο των συλλογικών συμβάσεων. Δεν φάνηκε να αιφνιδιάζεται. Αρκέστηκε να πει ότι «υπάρχει μια δύσκολη κατάσταση» που θα χειριστεί «με εντιμότητα». Το ότι αυτή η εντιμότητα τίθεται πλέον υπό αμφισβήτηση, δεν το θεώρησε επαρκή λόγο για να παραιτηθεί. Ούτε φυσικά του το ζήτησε κανείς μέσα από τη ΓΣΕΕ. Γιατί όταν επί 20 χρόνια ελέγχεις το μηχανισμό λειτουργίας του ανώτατου συνδικαλιστικού οργάνου της χώρας, αισθάνεσαι άτρωτος. Και αρχίζεις να πιστεύεις ότι η θέση σου δεν είναι θεσμική ευθύνη αλλά προσωπική ιδιοκτησία.
Κάπως έτσι εξηγούνται και οι απευθείας αναθέσεις στις εταιρίες που συνδέονται με υπόλοιπα έξι πρόσωπα που ελέγχονται. Αναθέσεις που δεν αναρτούνταν στη «Διαύγεια» και διαγωνισμοί όπου εναλλάσσονται οι ίδιες εταιρίες. Με μια λεπτομέρεια όμως: οι συγκεκριμένες εταιρίες δεν είχαν την απαραίτητη υλικοτεχνική επάρκεια ή το κατάλληλο αντικείμενο για να παρέχουν τέτοιου είδους προγράμματα.
Δεν ξέρω αν έπεσε κανείς από τα σύννεφα στο άκουσμα αυτών των κατηγοριών για ένα συνδικαλιστή ο οποίος είναι από τους μακροβιότερους σε αυτή τη θέση. Ο Γιάννης Παναγόπουλος ανέλαβε την ηγεσία της ΓΣΕΕ το 2006. Επιβίωσε πολιτικά μέσα από οικονομική κρίση, μνημόνια και κοινωνικές ανατροπές. Παρέμεινε ακλόνητος την ώρα που εργαζόμενοι έχαναν δουλειές, δικαιώματα και μισθούς. Κάποιοι λένε, πως αν δεν είχε προκύψει αυτή η υπόθεση, θα διεκδικούσε νέα θητεία και στα 71 του.
Το 2019 είχε ανακοινώσει ότι θα αποχωρήσει, μιλώντας για «ομαλή μετάβαση σε μια νεότερη και με προοδευτικές ιδέες ηγεσία στη ΓΣΕΕ». Στην πράξη, όμως, διεκδίκησε ξανά την προεδρία καταφέρνοντας να παραμείνει στη θέση του, παρά το γεγονός ότι είναι συνταξιούχος και απέχει πλέον από την καθημερινότητα και τα προβλήματα των κανονικών εργαζομένων της χώρας.
Σήμερα, ενόψει του επόμενου συνεδρίου της ΓΣΕΕ και με φόντο τη συζήτηση για τις συλλογικές συμβάσεις, ο ίδιος αποδίδει τις εξελίξεις σε «φίλια πυρά» και συντροφικά μαχαιρώματα για τη διαδοχή.
Το ποιος θα κρατήσει τελικά την καρέκλα ίσως ενδιαφέρει πολλούς. Όχι όμως απαραίτητα τους εργαζόμενους. Για ακόμη μια φορά παρακολουθούμε το γνώριμο γαϊτανάκι ευθυνών, διαρροών και υπόγειων συγκρούσεων μεταξύ κομμάτων. Και καμία ουσιαστική συζήτηση για τις βαθιές παθογένειες του ελληνικού συνδικαλισμού. Το πώς ένα συνδικαλιστικό όργανο που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις κρατικές επιχορηγήσεις έχει μάθει να συνδιαλέγεται με την εξουσία χωρίς διαφάνεια και ουσιαστικό έλεγχο. Το πώς επιβιώνει μέσα από κρίσεις και μνημόνια όχι υπερασπιζόμενο τους εργαζόμενους αλλά αναπαράγοντας την ίδια την εξουσία του.
Η υπόθεση Παναγόπουλου επιβεβαιώνει ότι η απαξίωση για το συνδικαλιστικό θεσμό δεν προέκυψε τυχαία και αναίτια, ανεξαρτήτως της δικαστικής ετυμηγορίας. Δεν ξέρω πως βρέθηκαν αυτά τα εκατομμύρια στους λογαριασμούς του και αν δικαιολογούνται. Αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη. Ξέρω όμως κάτι πολύ πιο απλό: ότι ακόμη και σήμερα, ο Γιάννης Παναγόπουλος επιλέγει να παραμείνει στη θέση του. Σαν να του ανήκει. Ισόβια.
