Ο Σαμαράς, ο Καραμανλής και οι 3-4 σωματοφύλακες
Ο Αντώνης Σαμαράς μου είναι προσωπικά συμπαθής. Ειδικά μετά την τραγωδία σε οικογενειακό επίπεδο, με την ξαφνική απώλεια της κόρης του σε τόσο νέα ηλικία, είχε την συμπάθεια όλων. Ή περίπου όλων
Πολιτικά όμως ήταν πάντα λίγο περίεργος. Η κόντρα του σε τόσο υψηλό επίπεδο εξαιτίας της στάσης του σε κάποια εθνικά θέματα και της αντιπαράθεσης με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, που τον είχε αναδείξει με την τοποθέτηση στο υπουργείο εξωτερικών σε τόσο νεαρή ηλικία, ήταν όλως διόλου λανθασμένη. Δεν είναι θέμα πολιτικό. Είναι θέμα προσωπικής ηθικής.
Δεν είναι αποδεκτό το να επιτίθεσαι στον άνθρωπο που σε ανέδειξε, ούτε να ρίχνεις από την κυβέρνηση την παράταξη σου, για να καταλήξει η διακυβέρνηση στα χέρια της αντίπαλης παράταξης, για πάνω από δέκα χρόνια και όλα αυτά για να ικανοποιήσεις μια πρόωρη φιλοδοξία.
Και σε προσωπικό και σε πολιτικό επίπεδο απαράδεκτο.
Το γιατί οι οπαδοί της Νέας Δημοκρατίας τον ψήφισαν για αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας, (κάποια χρόνια μετά την επάνοδο του στο κόμμα από το οποίο είχε απομακρυνθεί) απέναντι στην κόρη του ανθρώπου που πρόδωσε, δείχνει το ότι οι οπαδοί αυτού του κόμματος κάποιες φορές πάσχουν από αμνησία και από έλλειψη ηθικής. Καθόλου περίεργο.
Oι οπαδοί είτε πρόκειται για πολιτική ή για ποδόσφαιρο ή μπάσκετ, προτιμούν ότι τους γυαλίζει και ότι νομίζουν ότι θα τους σώσει.
Δείτε τις τραγωδίες που έπαθαν οι οπαδοί του Σύριζα μετά την αποχώρηση του Τσίπρα. Πέρασε ο Κασσελάκης απ’ έξω είδε φως, κι ανέβηκε. Ιδού ο Μεσίας έρχεται. Μετά από κάποιο ο θαυμασμός για τον Μεσσία εξανεμίστηκε και με ένα μικρό πραξικόπημα ο Κασσελάκης απομακρύνθηκε. Αυτό έφερε μια σειρά διασπασεων και ίσως ο Σύριζα γίνει το πρώτο κόμμα παγκοσμίως που από τις πολλές διασπάσεις θα φτάσει μέχρι τη διάσπαση του ατόμου.
Το πέρασμα του Σαμαρά από την πρωθυπουργία την περίοδο 2013-2015 ευτυχώς ήταν πολύ μετρημένη και με τη βοήθεια του Ευάγγελου Βενιζέλου, κράτησε την Ελλάδα όρθια σε μια πολύ δύσκολη περίοδο.
Η τωρινή του “επανάσταση” και πάλι απέναντι στην Νέα Δημοκρατία και σε έναν άλλον Μητσοτάκη, είναι δυστυχώς και κωμική και θλιβερή. Και μάλλον περιττή για έναν πρώην πρωθυπουργό. Κάπου κανείς είναι καλό να προφυλάσσει τον εαυτό του, από τέτοιες πεςριπέτειες
Άκουσα ένα μέρος από την τοποθέτηση του για τις ένοπλες δυνάμεις και μαζί για την συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν.
Τυχαίως όλα αυτά συμπίπτουν με την μηντιακή εκστρατεία κάποιων Μέσων Ενημέρωσης, δηλαδή κάποιων επιχει4ρηματικών συμφερόντων, κατά του Μητσοτάκη. Δεν είναι περίεργο αυτό, έτσι είναι τα παμφάγα επιχειρηματικά συμφέροντα. Όλο ζητάνε κάτι πάρα; πάνω ή να τους χαριστεί κάτι που χρωστάνε.
Ψάχνουν οτιδήποτε ακόμη και από το πανέρι, προσπαθώντας να βρουν αυτόν ή αυτήν που θα ρίξει τον Μητσοτάκη, ώστε ο επόμενος κυβερνήτης ή κυβερνήτρια, να είναι “συμβατοί” με τα συμφέροντα αυτά.
Καλά είναι αυτά και συνηθισμένα, μόνο που οι επιλογές των σύγχρονων διαπλεκόμενων, είναι το λιγότερο ερασιτεχνικές. Οι Έλληνες διαπλεκόμενοι δεν ήταν ποτέ υψηλού επιπέδου. Και αυτό ήταν ένα δυστύχημα. Η τωρινή φουρνιά είναι χειρότερη από την προηγούμενη
Τέλος πάντων.
Η αναφορά του Σαμαρά για την συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν δείχνει ότι αντιλαμβάνεται τις σημερινές “κοσμογονικές” γεωπολιτικές εξελίξεις.
Δηλαδή τον διαγώνιο άξονα που ξεκινάει από την Ουκρανία, διασχίζει την Μέση Ανατολή και πάει και πέρα απο αυτή.
Στην τωρινή συγκυρία η θέση της Ελλάδας, είναι αναβαθμισμένη. Ο κάθετος άξονας που ξεκινάει από την Ουκρανία, και φτάνει μέχρι την Γάζα, το Ιράν και τον περσικό κόλπο, είναι το γεωπολιτικό παζλ που απασχολεί τις ΗΠΑ, καθώς η αποδυναμωμένη Ρωσία από τον πόλεμο στην Ουκρανία, έχει ελάχιστες δυνατότητες να επηρεάσει τις εξελίξεις στην περιοχή.
Αυτό έχει κάνει τις ΗΠΑ να συγκεντρώσουν στην περιοχή έναν τεράστιο στόλο, “αρμάδα” όπως την αποκάλεσε ο Τραμπ, που έχει τοποθετηθεί σε θέση βολής από το Ιράν. Πολύ πιθανόν , μόνο για να εκφοβίσει., χωρίς να αποκλείται όμως κάποια στοχευμένη στρατιωτική δράση
Η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν γίνεται σ’ αυτό το μεγάλο πλαίσιο και έχει να κάνει σε μικρό ποσοστό με τα δώδεκα μίλα, και ότι άλλο σχετικό.
Οι πρόσφατες και οι σχετικά πρόσφατες τοποθετήσεις, του Ερντογάν, άλλοτε υπέρ της Χαμάς, άλλοτε υπέρ του Ιράν, έχουν δυσαρεστήσει τον υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο, που διαχειρίζεται τα συμφέροντα των ΗΠΑ στο εξωτερικό.
Αυτό θα ήταν καλό να έχει στο μυαλό του ο Σαμαράς και όχι τα παραμύθια της Χαλιμάς.
Στην Καλαμάτα βρέθηκε και ο Καραμανλής για άλλη μια φορά δίπλα στον Σαμαρά, δίνοντας έμφαση, στην συμμαχία του κόντρα στον Μητσοτάκη, ενώ από κοντά παρακολουθούσε και ο Προκόπης Παυλόπουλος, στενός φίλος του Κώστα Καραμανλή και πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας επί Σύριζα..
Η ανάληψη της διακυβέρνησης από τον Σύριζα, το 2015 συνοδεύτηκε, από δύο περίεργες “συμμαχίες”. Η πρώτη ήταν η επιλογή του Τσίπρα, να συμμαχήσει με τον Καμμένο, ενώ θα μπορούσε να είχε συμμαχήσει με άλλα κόμματα.
Το να συγκυβερνήσει η ριζοσπαστική Αριστερή με την καρναβαλίστικη ακροδεξιά του Καμμένου, ήταν το λιγότερο περίεργη. Αυτή η συγκατοίκηση όμως είχε μεθοδευτεί πολύ καιρό πριν. Αλλού και από άλλους.
Η δεύτερη επιλογή είχε να κάνει με τον Προκόπη Παυλόπουλο στη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας.
Όλα αυτά γίνονται πολύ πιο κατανοητά, αν αντιληφθεί κανείς ότι και αυτή η επιλογή ήταν προκατασκευασμένη από καιρό. Αλλού και από άλλους. Ούτε ο Καμμένος , ούτε ο Παυλόπουλος βρέθηκαν τυχαία στο καράβι του Τσίπρα.
Τόσο ο Κώστας Καραμανλής όσο και ο Προκόπης Παυλόπουλος, ήταν κατά κάποιο τρόπο “επιτηρητές” της διακυβέρνησης Τσίπρα, πως και γιατί δεν είναι γνωστό και μάλλον δεν θα γίνει ποτέ.
Για αυτό και στην πενταετία Τσίπρα ο Κώστας Καραμανλής δεν έκανε ούτε μια φορά κριτική στην κυβέρνηση Τσίπρα παρόλο που κοντέψαμε να πέσουμε στα βράχια.
Και ο Τσίπρας από τη μεριά του τόσο όταν κυβερνούσε, δεν είπε ποτέ, ούτε ακόμη έχει πει, άσχημη κουβέντα, ούτε για τον Κώστα Καραμανλή, ουτε για την κυβέρνηση του.
Στην πολιτική, μόνο εν μέρει τα πράγματα είναι όπως δείχνουν, ένα μεγάλο μέρος τους είναι όμως μια μαγική εικόνα.
Οι τρομερές και φοβερές ιδεολογικές συγκρούσεις του τύπου “μας χωρίζε3ι ένα ιδεολογικό χάσμα με αυτούς”, είναι για όσους “αγοράζουν” τέτοιες απόψεις
Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής θα ήθελαν όπως φαίνεται να ρίξουν τον Μητσοτάκη.
Δικαίωμα τους.
Υπάρχουν τρεις λόγοι γι αυτό:
Ο πρώτος είναι γιατί έτσι νομίζουν πολιτικά.
Ο δεύτερος είναι γιατί έτσι νομίζουν κάποια συμφέροντα, που έχουν παρόμοιες επιθυμίες.
Ο τρίτος είναι γιατί και δυο πάσχουν από απλή ακατανίκητη ανθρώπινη ζήλια.
Αν ο Αντώνης Σαμαράς (παρόλο που οι ενδείξεις δεν είναι ενθαρρυντικές) φτιάξει πράγματι κόμμα για να κυνηγήσει το όνειρο του να ρίξει έναν ακόμη Μητσοτάκη καθώς όπως φαίνεται τον συνδράμει και ο Κώστας Καραμανλής και ο Προκόπης Παυλόπουλος θα μπορούσε να ονομάσει το κόμμα του “Οι πρώην”.
Αν δε, πετύχαιναν να πάρουν μαζί τους και τον Αλέξη Τσίπρα, που έχει παρόμοιο στόχο, τότε θα ήταν πράγματι, μια συγκλονιστική περίπτωση, με τρεις πρώην πρωθυπουργούς και έναν πρώην πρόεδρο στο ίδιο κόμμα.Συγκλονιστικό. Κάτι σαν τους “Τρεις Σωματοφύλακες” που ήταν τέσσερις.
Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που θα ήθελαν στην θέση του Τσίπρα, τον Νίκο Δένδια, που θα ήθελαν να είχε αντικαταστήσει τον Μητσοτάκη “εν κινήσει”, πράγμα , μάλλον δύσκολο.
Ο Νίκος Δένδιας που δεν έχει εκτεθεί προσωπικά ως τώρα, θα είχε τα φόντα να αντικαταστήσει τον Μητσοτάκη, αν κάποτε ο Μητσοτάκης αποχωρούσε εθελοντικά,
Όμως…
Όμως το πιθανότερο είναι ο διάδοχος του Κυριάκου Μητσοτάκη να λέγεται επίσης Κυριάκος…
