Τα τραγικά αθώα θύματα της μεγάλης εξόδου
Οι σπαρακτικές εικόνες από το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας, των χιλιάδων ψυχών που χάθηκαν στον δρόμο προς την σωτηρία.- Από τον Άρη Τερζόπουλο
Μερικές φορές σ’ αυτή τη δουλειά αντιμετωπίζεις ένα μεγάλο πρόβλημα. Αν αυτό που θα γράψεις ή αν αυτό που θα δείξεις, επιτρέπεται να το γράψεις ή να το δείξεις. Ξέρω πως οι εικόνες που βλέπετε εδώ, με τα σώματα μικρών παιδιών, που τα βγάζει η θάλασσα στην παραλία, ή τους πρόσφυγες-μετανάστες που βρέθηκαν νεκροί στιβαγμένοι σ’ ένα ψυγείο φορτηγό, δεν είναι αυτές που κανείς θέλει να βλέπει. Είναι όμως αυτές που πρέπει να βλέπει. Γιατί βολεμένοι καθώς είμαστε στους καναπέδες μας, άλλοι με μεγαλύτερα προβλήματα λόγω της κρίσης και άλλοι με μικρότερα, δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε ότι την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και μαζί με τις οικογένειές τους, ψάχνουν τον δρόμο προς την σωτηρία. Αλλά κάποιο από αυτούς δεν θα φτάσουν ποτέ στον προορισμό τους. Οι βάρκες ανατρέπονται μισοπέλαγα και τα περισσότερα θύματα είναι συνήθως παιδιά. Τα σωματάκια τους θα βγουν κάποια άλλη μέρα σε κάποια παραλία κάποιου νησιού.
Η Ευρώπη άργησε πολύ να κατανοήσει το θέμα και ως συνήθως θα καταναλώσει αρκετό χρόνο σε χαώδεις συζητήσεις. Όμως το θέμα επείγει. Και εκείνο που χρειάζεται να γίνει, είναι να φτριαχτεί μια ασφαλής δίοδος για τους δυστυχείς αυτούς και προγραμματισμένοι τόποι κατάληξης και απορρόφησής τους από τις κοινωνίες της Ευρώπης.
Για την Ελλάδα δεν τίθεται θέμα. Έχουμε να λύσουμε τα μεγάλα προβλήματα της διάσπασης του Σύριζα ή το αν θα επιστρέψει ο ΓΑΠ στο Πασόκ. Που καιρός για τους ανθρώπους που πνίγονται. Αν δεν ήταν και η αυθόρμητη κοινωνική βοήθεια σ’ αυτούς τους ανθρώπους τα πράγματα θα ήταν ίσως πολύ χειρότερα. Αντί να κάθονται λοιπόν οι φωστήρες να συζητάνε για το ευρώ ή την δραχμή και να χάνουν όλη την ημέρα σε τηλεοπτικές ανούσιες συζητήσεις, ας κάτσουν μια φορά όλοι μαζί να αντιμετωπίσουν το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας. Και οι τοπικές κοινωνίες έχουν πρόβλημα και αυτοί οι δυστυχείς ακόμη μεγαλύτερο.
«Δεν μπορείς να μείνεις ο ίδιος, όταν μαζεύεις παιδικά σωματάκια από παραλίες» είπε χθες το βράδυ σε μια τηλεοπτική συνέντευξη ένας αξιωματικός του Λιμενικού, που καθημερινά ασχολείται με αυτήν την τραγική συγκομιδή.
Δεν μπορείς και ούτε πρέπει να μείνεις ο ίδιος…
