Κριτική: Στο δροσερό «Ο Διάβολος Φοράει Prada 2» η millennial νοσταλγία χτυπάει κόκκινο

Ένα από τα πράγματα που δεν έχει επιστρέψει, δυστυχώς, μαζί με την ανανεωμένη Y2K νοσταλγία είναι η ιδέα πως οι (πολιτιστικοί) δημοσιογράφοι εκτός από πηγαίο coolness, αποτελούν εκφραστές του αυθεντικού γούστου και υπερασπιστές της πολυτιμότητας που έχει αυτό το «να γράφεις για εκείνο που αγαπάς». Θα θυμάστε, ελπίζω, πως στα ‘00s ήταν ευρέως διαδεδομένο αυτό το μοτίβο, από την Κάρι Μπράντσο («Sex and the City») που αδιαφορούσε για χρέη και προθεσμίες, μέχρι τον πωρωμένο ιδεαλιστή πιτσιρικά του σπουδαίου «Almost Famous» (Κάμερον Κρόου), η ιδέα πως η έκθεση μιας εμπεριστατωμένης – βιωματικής άποψης συνδέεται με μια ουσιαστική υπαρξιακή πλήρωση, αλλά και μια δυνάμει συναρπαστική ζωή, ήταν αρκετά δημοφιλής στην ποπ κουλτούρα. Αναπόφευκτα, δημιούργησε αμέτρητους ονειροπόλους millennials, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων, που ήλπιζαν πως μια μέρα θα είχαν το προνόμιο να πληκτρολογούν για όσα αγαπούν, απευθυνόμενοι σε ένα φανταστικό αναγνώστη που θα συμμεριστεί το πάθος τους. Από εκείνη την περίοδο, λοιπόν, καμία άλλη ταινία δεν εμφύσησε περισσότερο το εν λόγω πνεύμα από το «Ο Διάβολος Φοράει Prada» (Ντέιβιντ Φράνκελ, 2006), την κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου της Λόρεν Γουάιζμπεργκερ (εκδ. Α. Α. Λιβάνη). Με τα καλά του και τα κακά του.

Δεν υπάρχει burnout, υπάρχει δεν θέλω

Δεν ήταν τόσο το ότι η δραμεντί πέτυχε εύστοχα τη ρομαντικοποιημένη – εξιδανικευμένη απεικόνιση της δημοσιογραφικής πραγματικότητας, όσο το πώς επικοινώνησε ενδόμυχα με μια αφανή τάση με την οποία συντονίστηκε σημαντικό μέρος μιας ολόκληρης γενιάς. Εκείνης που θεωρεί αυτονόητο ότι για να αποδείξεις πως αξίζεις πρέπει πρώτα να υποφέρεις και ταυτόχρονα, να είσαι διαθέσιμος και τέλειος όλη την ώρα. Πρόκειται για ποιότητες που χαρακτηρίζουν τη σχέση της «άβγαλτης» Άντι Σακς (Αν Χάθαγουεϊ) με την προϊσταμένη της Μιράντα Πρίσλεϊ (Μέριλ Στριπ), την αλά Άννα Γουίντουρ «Σιδηρά Κυρία» εμβληματικού έντυπου μόδας. Πριν από είκοσι χρόνια, αυτή η δυναμική έμοιαζε αν όχι θεμιτή, σίγουρα αυτονόητη, όπως ενός καλού μαθητή που θέλει να ικανοποιεί τις υψηλές απαιτήσεις του δασκάλου του. Ως ένα σημείο είναι ωφέλιμο για τη διατήρηση μιας ποιότητας και την προσωπική εξέλιξη, αλλά σήμερα, που ο κλάδος ζει μεταξύ burnout και ξηροφθαλμίας, αυτήν τη συνθήκη θα τη χαρακτηρίζαμε τοξική (τουλάχιστον).

Ωστόσο, όσο κι αν ορισμένες πτυχές του δεν έχουν γεράσει καλά, το «Ο Διάβολος Φοράει Prada» δεν έχανε ποτέ την επαφή με την ομορφιά του επαγγέλματος. Οι όποιες αντιξοότητες δικαίωναν το μεράκι, οδηγούσαν σε αναγνώριση μεταξύ των συναδέλφων και πρωτίστως, το σεβασμό των πρεσβύτερων, εν προκειμένω της Πρίσλεϊ – η απόλυτη αναγνώριση. Και κατ’ επέκταση, λειτούργησε ως ένα ικανοποιητικό rom com με μπόλικες σκηνές ανθολογίας και ατάκες που πέρασαν στην καθομιλουμένη. Υπάρχει, άραγε, άνθρωπος που βλέπει φλοράλ την άνοιξη και δεν σκέφτεται αμέσως: «groundbreaking»; Το ερώτημα, όμως, είναι άλλο. Είκοσι χρόνια μετά, πώς μπορεί να αναβιώσει μια ιστορία που αντιστοιχεί σε μια εποχή η οποία φαίνεται να έχει περάσει ανεπιστρεπτί;

Ισχύς εν τη ενώσει

Εάν το πρώτο «Prada» περνούσε από το ρομαντισμό στην απομυθοποίηση και πάλι πίσω, το σίκουελ επενδύει αδρά στον πραγματισμό, τη συμφιλίωση, την αποδοχή. Η Άντι είναι πια μια βραβευμένη δημοσιογράφος που βλέπει τη μοίρα να την οδηγεί ξανά στο περιοδικό Runway και ενώπιων της Μιράντα όχι σαν υφιστάμενη, αλλά ισότιμη συνεργάτιδα και πρόσωπο που θα σώσει την καριέρα της. Εξαιτίας ενός κραυγαλέου δημοσιογραφικού λάθους το πρώην έντυπο νυν σάιτ κινδυνεύει με κλείσιμο. Έτσι, χρειάζεται την αξιοπιστία της Σακς για να αποκαταστήσει τη φήμη του, αλλά και την οξυδέρκειά της ώστε να σωθεί οικονομικά.

Αρχικά, το σενάριο των Αλίν Μπρος ΜακΚένα και Γουάιζμπεργκερ συντονίζεται άψογα πλην αποκαρδιωτικά με το μιντιακό παρόν και υπάρχουν δύο σκηνές που το επαληθεύουν. Την ίδια ώρα που η Άντι βραβεύεται για την ερευνητική δουλειά της, απολύεται απροειδοποίητα μέσω SMS που λαμβάνει ταυτόχρονα με τους συναδέλφους της. Αργότερα, σκαρφίζεται μια σειρά από πρωτότυπα και καίρια θέματα τα οποία «σκίζουν» στα social media. Αλλά κανείς δεν μπαίνει στη σελίδα του Runway να τα διαβάσει. Παράλληλα, η Πρίσλεϊ διατηρεί τις καταπιεστικές εκκεντρικότητές της, αλλά η νέα βοηθός που ενσαρκώνει η Σιμόν Άσλεϊ φροντίζει να τη διατηρεί σε συμμόρφωση με τις οδηγίες του HR. Παρεμπιπτόντως, ο χαρακτήρας της ασιατικής καταγωγής βοηθού (Έλεν Τζέι Σεν) όφειλε να γραφτεί με μεγαλύτερη προσοχή, ώστε να μην υπάρξουν παρεξηγήσεις. Άρα, σε έναν εντελώς μεταιχμιακό και αβέβαιο κόσμο, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να συντηρήσεις έναν τίτλο με επιρροή, πρωτοτυπία και οικονομική ευρωστία. Για αυτό, η ταινία του Φράνκελ αφιερώνεται κατά κύριο λόγο στην αξία της δεύτερης ευκαιρίας για την επανόρθωση παλαιών λαθών, παρά στις περιπλοκότητες της σύγχρονης δημοσιογραφίας που θα φέρουν κατήφεια αντί χαμόγελα στις σκοτεινές αίθουσες.

Ιστορική συμφιλίωση δύο γενεών

Η τελείως ‘00s αισθητική του «Prada» μπορεί σήμερα, δυστυχώς, να θεωρείται ρετρό, αλλά στο σίκουελ διατυπώνεται με όση φρεσκάδα χρειάζεται για να είναι οικεία και νοσταλγική. Το ίδιο συμβαίνει και με το αυθάδες χιούμορ που κλείνει το μάτι στην παράδοση των χολιγουντιανών δραμεντί, το οποίο εκφέρουν άριστα οι σαφώς ταιριαστές Στριπ – Χάθαγουεϊ. Το σμίξιμο των ηθοποιών ήταν ήδη άρτιο, αλλά τώρα μοιάζει ακόμα πιο ταιριαστό και για λόγους εκτός του σινεμά. Η εμβληματική Στριπ παραμένει… η εμβληματική Στριπ, ενώ η Χάθαγουεϊ από το 2006 έχει εξελιχθεί σε μια αξιόπιστη οσκαρική σταρ. Με αυτόν τρόπο η επί ίσοις όροις επανένωσή τους αποκτά μια έξτρα πειστικότητα, η οποία ενδυναμώνει το ειδικό βάρος τους στη μεγάλη οθόνη.

Από την άλλη, το φιλμ δεν έρχεται χωρίς ελαττώματα. Η Πρίσλεϊ αποκαθηλώνεται καθώς διαπιστώνει την εγγύτητα του τέλους της, αλλά δεν καταλήγει σε μια γνήσια, εκ βαθέων μεταστροφή, όσο χρόνο κι αν δαπανά ο Φράνκελ για να αναπτύξει το άλγος της, σε μια τρίτη πράξη που φλυαρεί αδικαιολόγητα πολύ. Στην καλύτερη, η ισχυρή διευθύντρια δέχεται έναν τίμιο συμβιβασμό που μάλιστα, αναβαθμίζει εργασιακά τη θέση της. Βέβαια, η Σακς δικαιώνεται για τα άγχη και τις προτεραιότητές της, μια συμβολική νίκη που οι people-pleasing millennials θα τη δεχτούν και με το παραπάνω. Στο φινάλε, το «Prada 2» ανακυκλώνει ανάλαφρα γνώριμα μοτίβα και μοιάζει να λέει το εξής: Ο κόσμος πάει κατά διαόλου, κανείς δε νοιάζεται για την ποιοτική, δημιουργική δουλειά, αλλά κοίτα μας, κάτι τα καταφέραμε. Και όσο πάει.

Η ταινία «Ο Διάβολος Φοράει Prada 2» κυκλοφορεί από τη Feelgood Entertainment (30/4). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.