Μορτ Κλωναράκη, πώς νιώθεις που είσαι το ελληνικό «Καράτε Κιντ»;

Σε ένα από τα αγαπημένα μου μέρη στα Άνω Πατήσια, το Beans & Hops, περιμένω να εμφανιστεί από στιγμή σε στιγμή ο Μορτ Κλωναράκης. Με καταγωγή από τη Ζάκυνθο, ο νεαρός ηθοποιός που φοιτά ακόμη σε δραματική σχολή και τελευταία συμμετέχει στην τηλεοπτική σειρά «Μπαμπά, Σ’Αγαπώ!», πραγματοποιεί κινηματογραφικό ντεμπούτο σε μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες των τελευταίων ετών, η οποία κιόλας αποτελεί αφορμή για τη συνάντησή μας.

Ο λόγος για το αθλητικό δράμα «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ» (κυκλοφορεί 26/2) σε σκηνοθεσία του διακεκριμένου Γιώργου Γεωργόπουλου («Tungsten», «Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό»), του οποίου η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από μια ταλαντούχα αθλήτρια τζούντο που αφήνει την οικογένειά της στην επαρχία κυνηγώντας το όνειρο του πρωταθλητισμού. Τον πολύ αυστηρό δάσκαλο και προπονητή της ενσαρκώνει ο πολύπειρος Βαγγέλης Μουρίκης, σε μια ακόμα έξοχη ερμηνεία, ενώ η ηρωίδα που υποδύεται ο Κλωναράκης πρόκειται σύντομα να διαπιστώσει πως εκτός από πειθαρχία, το τζούντο θέλει και ατσάλινη καρδιά. Καθώς, λοιπόν, αυτή είναι πρώτη φορά που βλέπουμε τον Μορτ στο σινεμά, ξεκινάω τις ερωτήσεις μου από μια προφανή αφετηρία.

Πώς προέκυψε η ανάμιξή σου με ταινία; Κατ’ επέκταση, τι εικόνα είχες για το ελληνικό σινεμά με δεδομένο πως τώρα ξεκινάει η καριέρα σου;

Δε θέλω να πω καμία, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτή που έχω σήμερα. Απλώς φαντάσου ότι πήρα το ρόλο δύο χρόνια αφού μετακόμισα μόνος μου στην Αθήνα και όντας μόλις στο πρώτο έτος της σχολής. Όσο ζούσα στη Ζάκυνθο, οι γνώσεις μου για τον ελληνικό κινηματογράφο περιορίζονταν στη Φίνος Φιλμς, καλώς ή κακώς. Αργότερα, σιγά – σιγά και μέσα από τη συναναστροφή με τους συμφοιτητές μου, άρχισα να ανακαλύπτω πράγματα, να πηγαίνω περισσότερο θέατρο και κάπως έτσι γνώρισα το σινεμά του Παντελή Βούλγαρη, του Γιάννη Οικονομίδη κ.ο.κ. Μάλιστα, πλέον ο Αλέξανδρος Βούλγαρης (σ.σ.: επίσης σκηνοθέτης, γιος του Παντελή) είναι καθηγητής μου και έχει μοιραστεί μαζί μας χίλιες ταινίες ώστε να έχουμε δει τα «βασικά». (γέλια) Ακολούθως, όταν προσλήφθηκα στην «Πάττυ», ναι μεν είχα δει τη δουλειά του Γιώργου και γνώριζα τον Βαγγέλη, όμως δεν είχα ακόμη επίγνωση του κύρους τους. Το αντιλήφθηκα στην πορεία, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων που διήρκησαν επτά εβδομάδες και ήταν το μεγαλύτερο σχολείο για εμένα. Ήταν μια εμπειρία ζωής.

Με το τζούντο πώς ανταπεξήλθες;

Κάναμε εντατική προπόνηση, πάρα πολλή έρευνα. Εμβαθύναμε πολύ στον τρόπο που γίνονται οι κινήσεις του τζούντο, προσωπικά με βοήθησαν τρομερά οι γνώσεις που έχω στο τάε κβον ντο, αλλά στα γυρίσματα βασιστήκαμε σε χορογραφίες. Για το δικό μου χαρακτήρα, κινησιολογικά βασίστηκα στον τρόπο που παλεύει η τζουντόκα Uta Abe. Έτσι κι αλλιώς μου αρέσει πάρα πολύ να κάνω ο ίδιος τα stunts μου.

Πώς νιώθεις που ο κόσμος ο οποίος έχει δει την ταινία την παρομοιάζει με το «Karate Kid»;

Μου φαίνεται πολύ τιμητικό! Μιλάμε για ένα αρχέτυπο, ακόμα και ο αδερφός μου που είνα δεκαεπτά χρονών το γνωρίζει. Εξάλλου, πρόκειται για μια σαφή αναφορά που είχαμε στην παραγωγή, ο Γιώργος την ανέφερε συχνά. Γιατί ήθελε να γυρίσει κάτι που να παραπέμπει όχι μόνο «Karate Kid» αλλά και στο «Rocky», δηλαδή, σε πράγματα που έβλεπε και αγάπησε μεγαλώνοντας. Δε σου κρύβω, κιόλας, ότι έχω μια λίστα με ταινίες που θα ήθελα να γυρίσω μελλοντικά και ένα αθλητικό δράμα ήταν ανάμεσά τους.

Από ότι καταλαβαίνω μοιράζεστε αρκετά κοινά με την Πάττυ, κάνω λάθος;

Καθόλου λάθος, νιώθω πολύ κοντά της. Δεν ένιωσα την ανάγκη να προσεγγίσω το ρόλο, με τη στενή έννοια του όρου, γιατί έχουμε κοινά βιώματα. Μεγαλώσαμε στην επαρχία και φύγαμε για να κάνουμε πραγματικότητα όσα ονειρευόμαστε, μας λείπει η οικογένειά μας, νιώθουμε μοναξιά κ.λπ. Για να σου δώσω να καταλάβεις, τα γυρίσματα που έγιναν στην Ικαρία και βλέπουμε στην αρχή, στην πραγματικότητα έγιναν στο τέλος της παραγωγής. Μετρούσα, τότε, τρεις μήνες από την τελευταία φορά που ήμουν σε νησί, χώρια που ήμουν μόνος. Οπότε, μόλις είδα τη θάλασσα, χάρηκε η ψυχή μου γιατί θυμήθηκα το σπίτι μου.

Ο Γεωργόπουλος πόσο καθοριστικός ήταν ώστε να νιώσεις οικεία;

Απόλυτα! Φρόντισε ώστε να αναπτύξουμε μια σχέση εμπιστοσύνης και να είμαι προσηλωμένος στην ερμηνεία μου. Ήταν σημαντικό και το γεγονός πως κάναμε κοπιώδεις πρόβες. Αλλά ακόμα και στις πιο φορτισμένες σκηνές, με καθοδηγούσε με ψυχραιμία και μου θύμιζε ότι ο ρόλος αυτός είναι φτιαγμένος έτσι ώστε να μπορεί να ενσαρκωθεί από οποιονδήποτε, είτε έμπειρο είτε αρχάριο ηθοποιό, όπως ήμουν εγώ εκείνη την περίοδο. Με πιο απλά λόγια, εάν ένιωθα ανασφάλεια πως θα τα πάω χάλια, ταυτόχρονα, ήμουν βέβαιος πως ο Γιώργος ήξερε ακριβώς πώς θα φτιάξει τα πράγματα.

Κλείνοντας, θέλω να σε ρωτήσω, έχεις αδυναμία σε κάποιο ιδιαίτερο σκηνοθέτη;

Είμαι σε μια φάση που απορροφώ ερεθίσματα σα σφουγγάρι, αλλά αν χρειαζόταν να πω μόνο έναν μάλλον θα διάλεγα τον Ακίρα Κουροσάβα. Επειδή πολλά πράγματα μου είναι ακόμα καινούρια, ενθουσιάζομαι με λεπτομέρειες που υπό άλλες συνθήκες, ενδεχομένως να μην παρατηρούσα. Στον Κουροσάβα, ας πούμε, με συναρπάζει ο τρόπος που χρησιμοποιεί τα στοιχεία της φύσης. Μάλιστα, τον είχα μελετήσει και στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την «Πάττυ», γιατί είχε γυρίσει το «Sanshiro Sugata» που αφορά το τζούντο.