Οι καλύτερες ερμηνείες του Πολ Μέσκαλ με βάση το πόσο κλάμα ρίξαμε

Μπορεί να έκλεισε μόλις τα τριάντα, αλλά ο Πολ Μέσκαλ θεωρείται δικαίως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του. Μάλιστα ο Ιρλανδός, ο οποίος έχει ήδη μια οσκαρική υποψηφιότητα στο ενεργητικό του, κατάφερε να φτιάξει το όνομά του ξεδιπλώνοντας μια ερμηνευτική ιδιότητα που σπάνια γίνεται κατεξοχήν χαρακτηριστικό ενός ηθοποιού. Αυτή του να ενσαρκώνει βαθιά τραυματισμένους ψυχολογικά χαρακτήρες, σε σημείο που να γίνεται διαπεραστικά σπαρακτικός. Με αφορμή το αφοπλιστικό «Άμνετ», αλλά και τα πρόσφατα γενέθλια του Μέσκαλ (2/2), σκεφτήκαμε να συντάξουμε φόρο τιμής στον ηθοποιό, ο οποίος είναι βέβαιο πως θα συνεχίσει να μας συγκινεί με τις κινηματογραφικές και μη εμφανίσεις του.

«Η Χαμένη Κόρη» («The Lost Daughter», Μάγκι Τζίλενχαλ, 2021)

Κακά τα ψέματα, η εν λόγω επιλογή μπαίνει στη λίστα τιμής ένεκεν, αφού εδώ την παράσταση κλέβει η πρωταγωνίστρια Ολίβια Κόλμαν, η οποία υποδύεται μια καθηγήτρια πανεπιστημίου σε υπαρξιακή κρίση. Όμως, το πέρασμα του Ιρλανδού είναι αρκετό για να γίνει ακόμα πιο τρυφερό το ντεμπούτο της Μάγκι Τζίλενχαλ, αλλά και για δούμε τον σταρ με φόντο τις παραλίες των Σπετσών.

«The History of Sound» (Όλιβερ Ερμάνους, 2025)

Ως ένα «Brokeback Mountain» για όσους γουστάρουν πολυφωνικά μοιρολόγια συστήνεται αυτό το δράμα εποχής που, ελπίζουμε, να κυκλοφορήσει τους επόμενους μήνες στους κινηματογράφους (το είδαμε στις 31ες Νύχτες Πρεμιέρας). Η υπόθεση αφορά δύο μουσικούς στις αρχές του 20ου αιώνα οι οποίοι ερωτεύονται κεραυνοβόλα, όμως η σχέση τους είναι αδύνατο να εκπληρωθεί στο βαθμό που της αξίζει λόγω των κοινωνικών συγκυριών. Ονειρικοί συμπρωταγωνιστές οι Μέσκαλ και Τζος Ο’Κόνορ, οι οποίοι διογκώνουν τα αισθήματα που ο σκηνοθέτης Όλιβερ Ερμάνους κατάτι εκβιάζει, και φροντίζουν ώστε να αποδοθεί πειστικά και διαπεραστικά ένας έρωτας που ποτέ δεν τελειώνει.

«Άμνετ» («Hamnet», Κλόι Ζάο, 2025)

Ερμηνεία που άξιζε να φέρει δεύτερη υποψηφιότητα Όσκαρ στον Ιρλανδό, ο οποίος εν προκειμένω ενσαρκώνει μια εύθραυστη και κατάφορα ρομαντική εκδοχή του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, στην οποία η καλλιτεχνική διέξοδος ισοδυναμεί με ιαματική αυτοθεραπεία. Η τελευταία σεκάνς δε, στην οποία ο λαβωμένος από το πένθος χαρακτήρας του μετουσιωνέται σε μια ολότελα καινούρια εκδοχή του εαυτού του, έχει ήδη αφήσει εποχή.

«Άγνωστοι Μεταξύ μας» («All of Us Strangers», Άντριου Χέιγκ, 2023)

Ο ορισμός της ταινίας για την οποία όσα λιγότερα ξέρεις, τόσο καλύτερα, θέλει τον Μέσκαλ στο ρόλο του ρομαντικού ενδιαφέροντος του χαρακτήρα του Άντριου Σκοτ, σε ένα ακόμα σπουδαίο on screen ταίριασμα. Φυσικά δεν πρόκειται να προδώσουμε τι συμβαίνει μεταξύ τους, θα επισημάνουμε μόνο ότι η μεταξύ τους ένταση είναι αδύνατο να σε αφήσει ακλόνητο.

«Normal People» (Λένι Αμπράχαμσον & Χέτι Μακντόλαντ, 2020)

Δε θα πω ψέματα, από τα δώδεκα επεισόδια της σειράς έβαζα τα κλάματα στα έντεκα και για αυτό δεν έφταιγε (μόνο) πως όταν παιζόταν βρισκόμασταν σε καραντίνα. Η παραγωγή που βασίζεται στο ομώνυμο, εξίσου ισοπεδωτικό, βιβλίο της Σάλι Ρούνεϊ αποτελεί μια ωμή και ταυτόχρονα ευαίσθητη εμβάθυνση στις πολυπλοκότητες του νεανικού έρωτα, των ματαιώσεων και των ονείρων λίγο μετά τα δεκαοκτώ, με τρόπο που οι ερμηνείες των Μέσκαλ και Ντέιζι Έντγκαρ-Τζόουνς κάνουν ειλικρινά συνταρακτικές. Χάρη στο «Normal People» δε, ο Ιρλανδός έγινε διάσημος εν μια νυκτί, σε σημείο που θαυμαστές της σειράς είχαν αφιερώσει ολόκληρη σελίδα στο Instagram μόνο με το πώς το κολιέ που φόραγε ο χαρακτήρας του έπεφτε στο στέρνο του.

«Aftersun» (Σάρλοτ Γουέλς, 2022)

Το αψεγάδιαστο ντεμπούτο της Σάρλοτ Γουέλς είναι εκείνο που εκτίναξε τη φήμη του Μέσκαλ. Με μια ισχνή περιγραφή του ρόλο του και μια εξαιρετικά λιτή πλοκή, όπου ένας πατέρας σε ψυχικό αδιέξοδο κάνει ολιγοήμερες διακοπές με την κόρη του, ο ηθοποιός κατάφερε να αναδείξει τις πιο αφανείς πτυχές του σεναρίου σε σωματοποιημένο άλγος. Και σημαντικότερο, να ενισχύσει τις πιο κρίσιμες ιδιότητες της ταινίας, δηλαδή, την ικανότητά της να δημιουργεί συνδέσεις με το θεατή αδιόρατες, που επικοινωνούν χαμηλόφωνα, εσωτερικά, μέσα από κοινά ή παρόμοια βιώματα.