Στην «Οικογένεια για Ενοικίαση» ο Μπρένταν Φρέιζερ γίνεται ο μπαμπάς σας

Πριν από δεκαπέντε χρόνια, στις «Άλπεις», το σενάριο των Γιώργου Λάνθιμου και Ευθύμη Φιλίππου ήθελε μια ομάδα επαγγελματιών να προσλαμβάνεται από ανθρώπους που βίωσαν απώλεια, ώστε να αντικαταστήσουν εκείνους που έχασαν. Λίγο αργότερα, ο αιρετικός σκηνοθέτης Βέρνερ Χέρτζογκ ταξίδεψε στην Ιαπωνία για να καταγράψει τον τρόπο λειτουργίας μιας επιχείρησης η οποία έκανε κάτι αντίστοιχο. Στο ντοκιμαντέρ «Οικογενειακή Ευτυχία Α. Ε.» («Family Romance, LLC», 2019), η μητέρα ενός κοριτσιού «παραγγέλνει» έναν άντρα ώστε να υποδυθεί για ένα διάστημα το σύζυγό της που αγνοείται. Τα παραπάνω κινηματογραφικά παραδείγματα δεν τα αναφέρω για να νιώσετε μειονεκτικά στην περίπτωση που δεν τα γνωρίζετε. Αντιθέτως, τα παραθέτω για δύο λόγους. Αφενός γιατί η ιδέα στην οποία βασίζεται το «Οικογένεια για Ενοικίαση» δεν είναι εντελώς φρέσκια, αφετέρου διότι βασίζεται σε απίθανες πλην πραγματικές περιστάσεις.

Πώς λέμε φαμίλια στα ιαπωνικά;

Το καλόκαρδο δράμα της σκηνοθέτριας Hikari, βρέθηκε πίσω από την κάμερα για μερικά επεισόδια του τηλεοπτικού σουξέ «Beef» (Netflix), έχει τον βραβευμένο με Όσκαρ σταρ Μπρένταν Φρέιζερ («Η Φάλαινα») να ενσαρκώνει τον Φίλιπ, έναν ηθοποιό που είναι στάσιμος στη ζωή και την καριέρα του. Μοναδική επιτυχία του μια παλιά διαφήμιση που τον έφερε στην Ιαπωνία μόνο για να κολλήσει εκεί. Παρότι αρχικά διστακτικός, πείθεται να δοκιμάσει μια παράδοξη επαγγελματική ευκαιρία. Να συνεργαστεί με μια εταιρεία που «νοικιάζει» ενήλικες για να υποδυθούν το πρόσωπο που κάποιος άλλος έχει ανάγκη. Έτσι, ο χαρακτήρας του Φρέιζερ ξαφνικά βρίσκεται να κρατά το ρόλο ενός μπαμπά που επανενώνεται με την κόρη του και παράλληλα, ενός δημοσιογράφου που καλείται να βιογραφήσει ένα θρυλικό σκηνοθέτη.

Από πολύ νωρίς, είναι εμφανές ως η Hikari ποντάρει τα πάντα στην ερμηνεία του Φρέιζερ και λιγότερο στις ιδιαιτερότητες της ταινίας της. Ως ένα βαθμό αυτή η κίνηση είναι κάπως δικαιολογημένη, ο καναδικής καταγωγής Αμερικανός ηθοποιός ακτινοβολεί μια αφοπλιστική εγκαρδιότητα με χειροπιαστή φυσικότητα, ιδιότητα που ταιριάζει άρτια σε μια πλοκή όπως η συγκεκριμένη. Από την άλλη, μένουν ανεκμετάλλευτες τόσο οι κωμικές ποιότητες του οσκαρούχου, στο πρώτο μισό του φιλμ υπάρχουν μετρημένες, αλλά ειλικρινά αστείες στιγμές («sad American»), όσο και οι πιο περίπλοκες πτυχές του σεναρίου που εκδηλώνονται όταν τα πράγματα σοβαρεύουν.

Μόνο με τον Φρέιζερ, δε γίνεται δουλειά

Διότι το μεγάλο διακύβευμα, τελικά, είναι πόσο αντέχουμε να επιτελούμε ρόλους που ίσως δε διαλέξαμε. Στην καθημερινή παράσταση που δίνουμε όλοι, τη ζωή δηλαδή, δεν είμαστε πάντα πρωταγωνιστές αλλά έχουμε το ίδιο κοινό, τους ανθρώπους μας. Ωστόσο, ο Φίλιπ δεν απολαμβάνει ούτε αυτό έως ότου προσληφθεί ως «αντικαταστάτης». Για αυτό και κάθε νέα δουλειά συνοδεύεται από ψυχικό κόστος για τον ήρωα, ο οποίος βιώνει εσωτερικές μεταστροφές που τον οδηγούν σε μερικές ριψοκίνδυνες αποφάσεις. Εκεί η Hikari αντί να εμπιστευτεί το υλικό της και να εμβαθύνει στην περιπλοκότητα του να πληρώνεσαι για να ρυθμίζεις συναισθήματα όπως η εμπιστοσύνη και η οικειότητα, διαλέγει ατυχώς το μονοπάτι των πιο κοινότοπων χολιγουντιανών κλισέ.

Ολόκληρος ο φλύαρα προβλέψιμος επίλογος είναι δομημένος σαν ένα φεστιβάλ δακρύων, αδικώντας τη ζεστασιά που δημιουργεί κατά τα άλλα η ταινία. Η πορεία προς το αναμενόμενο φινάλε επιβραδύνεται, κιόλας, από την αφηγηματική ανάγκη(;) να επιλυθούν δραματουργικές εκκρεμότητες, όπως η παράλληλη δράση με τον βετεράνο σκηνοθέτη. Η γλυκιά αντίστιξη ανάμεσα στην αρχή (η κόρη) και το τέλος (ο ηλικιωμένος δημιουργός) της ζωής, η οποία ενεργοποιεί τις βαθύτερες ανάγκες του Φίλιπ, γίνεται μια ατραπός διεκπεραιωτικής συγκίνησης χωρίς περιθώρια πραγματικών εκπλήξεων. Καταλήγοντας, η «Οικογένεια για Ενοικίαση» μπορεί να μην πετυχαίνει κάτι αξιομνημόνευτο, αλλά μας δίνει ένα φορμαρισμένο Φρέιζερ (πάντα καλό) και μία ακόμα επιλογή για χουζούρικη θέαση μια Κυριακή απόγευμα.

Η ταινία «Οικογένεια για Ενοικίαση» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την Feelgood Entertainment (19/2). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.