Το «Marty Supreme» έγινε η μεγαλύτερη επιτυχία της A24
Το υποψήφιο για εννέα Όσκαρ δράμα με τον Τίμοθι Σαλαμέ έγραψε ιστορικό ρεκόρ για το ανεξάρτητο στούντιο.
Τελικά, όλο αυτό το επιθετικό μάρκετινγκ φαίνεται να έπιασε τόπο.
Όπως σημειώνει με άρθρο του το Variety, το «ανήσυχο» ανεξάρτητο αμερικανικό στούντιο της A24 κατέκτησε μία νέα κορυφή, καθώς η υποψήφια για εννέα Όσκαρ παραγωγή της με τίτλο «Marty Supreme» κατέρριψε το ρεκόρ εισπράξεων στην ιστορία της εταιρίας.
Συγκεκριμένα, το υπαρξιακό δράμα του Τζος Σάφντι με πρωταγωνιστή τον Τίμοθι Σαλαμέ, έφτασε τα 147 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως και έτσι έγινε το μεγαλύτερο σουξέ της A24 μέχρι σήμερα. Ξεπέρασε, δηλαδή, κατά πολύ τα 142 εκατομμύρια του αμέσως προηγούμενου νούμερο ένα, «Τα Πάντα Όλα» (Νταν Κουάν & Ντάνιελ Σέινερτ, 2022) που έμελλε να κερδίσει επτά Όσκαρ, αλλά και τα 127 εκατ. του «Εμφυλίου Πολέμου» (Άλεξ Γκάρλαντ, 2024). Οι παραπάνω αριθμοί δικαιώνουν το στούντιο που επένδυσε περίπου 70 εκατ. για να γυριστεί το «Marty Supreme», το οποίο εν τω μεταξύ συνεχίζει να προσελκύει το κοινό στους κινηματογράφους, παρότι στις ΗΠΑ προβάλλεται από τα Χριστούγεννα.
Το ένστικτό μας λέει πως το μομέντουμ της ταινίας δύσκολα θα καμφτεί, εδώ έμεινε σχετικά ανεπηρέαστο από τα αρνητικά δημοσιεύματα κατά του Σάφντι, ενώ είναι εξαιρετικά πιθανό να εκτιναχθούν με μια ενδεχόμενη επικράτηση του Σαλαμέ στην κατηγορία α’ ανδρικού ρόλου. Η A24, πάντως, εδραιώνεται ως μια δύναμη στη βιομηχανία το θεάματος που έχει ξεφύγει από τα στενά όρια του indie, διογκώνοντας τους προϋπολογισμούς των παραγωγών της και αλλάζοντας το πώς γίνεται το arthouse πλην εμπορικό παιχνίδι του κινηματογράφου.
Όσο για το καθαυτό «Marty Supreme», όπως γράφαμε πρόσφατα: «Στην ουσία, είναι ένα επικό παραμύθι για τη γέννηση του αμερικανικού ονείρου, το οποίο έρχεται σε μια εποχή που έχει φθαρεί εντελώς. Υπό αυτήν την έννοια δεν προκαλεί εντύπωση πως το ηλεκτρονικό soundtrack, το οποίο αποτελείται από τις φοβερές συνθέσεις του Ντανιέλ Λοπατέν (Oneohtrix Point Never) και κομμάτια πολύ γνωστών καλλιτεχνών (New Order, Alphaville, Tears for Tears), παραπέμπει συγκεκριμένα στη δεκαετία του ’80. Περίοδο, δηλαδή, ψυχροπολεμικού ανταγωνισμού, ακμής των “reaganomics” και πλήρους υλοποίησης του προαναφερθέντως ονείρου. Αντίστοιχα κι ο εβραϊκής καταγωγής Μάουζερ νιώθει πως σε κάθε σερβίς εκπροσωπεί μεν τη χώρα του, αλλά και όλους τους συμπατριώτες του που λόγω του Ολοκαυτώματος δεν μπορούν να τον δουν να παίζει. Εκείνος ήταν πολύ μικρός για να βρεθεί στο μέτωπο, αλλά δε διστάζει να χρησιμοποιήσει το «όπλο» που έχει στα χέρια του, όσο καλύτερα μπορεί, έχοντας κύριο αντίπαλο παίκτη από πρώην εχθρική χώρα (Ιαπωνία)».
