Μιχάλης Καλαμπόκης, ένας καλλιτέχνης με σπουδές ψυχολογίας.

Μεγάλωσε μέσα στο θέατρο, καθώς και οι δύο γονείς του ήταν καλλιτέχνες. Ο ίδιος αν και αρχικά αντέδρασε στην ιδέα, τελικά υπέκυψε στη μεγάλη αγάπη που έχει για το θέατρο και εργάζεται ως ηθοποιός και σκηνοθέτης. Ο Μιχάλης Καλαμπόκης όμως δεν είναι μόνο αυτό, αλλά και ένας ολοκληρωμένος ερευνητής και επιστήμων στον χώρο της ψυχολογίας, καθώς έχει κάνει σπουδές και έχει πάρει μεταπτυχιακό και διδακτορικό σε αυτό τον τομέα. Φέτος σκηνοθετεί και παίζει στην παράσταση «Οι τρελοί της Βαλένθια» στην Αθηναϊκή Σκηνή. Οι τρελοί της Βαλένθια… Πρόκειται για μια ερωτική κωμωδία. Για ποιο λόγο σκεφτήκατε να κάνετε αυτό το έργο; Ο κυριότερος λόγος που κινούμαστε σε τέτοια έργα είναι μια λατρεία που έχουμε στο ποιητικό θέατρο. Γενικότερα, και εγώ προσωπικά, ως σκηνοθέτης και ως ηθοποιός, έχω μεγάλη εμπειρία σε κλασικά έργα, αρχαίο δράμα, κλασικούς συγγραφείς κ.λπ. Συνήθως ανεβάζαμε δράματα. Πέρυσι με το που κάναμε τον Βόυτσεκ του Μπύχνερ, τέτοιο καιρό που κάναμε το φινάλε, είπαμε να γυρίσουμε σελίδα και να κάνουμε κωμωδία για φέτος. Το πρόβλημά μου εμένα είναι ότι έχω λίγο ακραία αισθητική στην κωμωδία. Το τραβάω από τα μαλλιά. Ήθελα να βρω ένα έργο που να μπορεί να έχει αυτή τη γρηγοράδα. Βάλαμε έξι έργα κάτω, ένα από αυτά ήταν και οι «Τρελοί της Βαλένθια», ήταν το τελευταίο κιόλας που διάβασα και, όταν το διάβασα, πραγματικά εκεί άρχισαν να μου έρχονταν εικόνες και έτσι το αποφάσισα να το κάνουμε.

Το υποκριτικό στήσιμο έχει επιρροές από το αρχαίο δράμα. Πώς γίνεται αυτός ο συνδυασμός;  Πράγματι έχει. Η αγάπη μου για το ποιητικό θέατρο έχει μέσα δύο πολύ βασικά στοιχεία: το ένα είναι η κίνηση και το άλλο η υπογράμμιση του λόγου. Και τα δύο αυτά πράγματα βρίσκονται και στο άλλο ποιητικό θέατρο, που είναι το αρχαίο δράμα. Αυτός είναι ο κοινός παρονομαστής. Αναγκαστικά λόγω της δικής μου αισθητικής για το πώς θέλω να ανεβάσω το έργο, κινήθηκα στον εξπρεσιονισμό, σε slapstick στοιχεία του βωβού κινηματογράφου και όλα αυτά στην ουσία, αν τα βάλεις κάτω και τους βγάλεις την κωμικότητα και τους βάλεις μόνο δραματικότητα, όσο περίεργο και αν ακούγεται, θα δεις αρχαίο δράμα.  Πού συναντιέστε με τον ήρωα που υποδύεστε; Στον ιππότη. Στο γεγονός ότι μία ζωή, η ανάγκη μου να γίνω ηθοποιός -και όλη αυτή η φαντασίωση που είχα να παίζω πάντα από μικρός- είχε μέσα αυτή την αρχοντιά με τα σπαθιά και τα άλογα. Για μένα αυτό το έργο είναι επιστροφή στην παιδικότητα.  Προέρχεστε από οικογένεια καλλιτεχνών. Πώς είναι να μεγαλώνετε σε μια καλλιτεχνική οικογένεια;  Καταστροφή! (Γελάει). Ο πατέρας μου ήταν σκηνοθέτης και ηθοποιός. Μια ζωή στην παιδική ηλικία θυμάμαι να πηγαίνω στην Επίδαυρο ή στο Ηρώδειο να βλέπω τον πατέρα μου ή τη μητέρα μου σε μπουάτ, γιατί ήταν τραγουδίστρια του νέου κύματος. Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που το καλλιτεχνικό μοτίβο ήταν φυσικό, δηλαδή πηγαίναμε και βλέπαμε τον πατέρα μου και δεν το ένιωθα σαν κάτι διαφορετικό. Σίγουρα με μάγευε η επαφή με τους άλλους ηθοποιούς ή πώς μου φέρονταν στα καμαρίνια. Στην εφηβεία όλο αυτό σταμάτησε, είχα φοβερή αντίδραση, δεν ήθελα με τίποτα να ασχοληθώ με το θέατρο. Και για έξι χρόνια περίπου το όνειρο είχε παγώσει και μετά όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο ξαναήρθε.  Φοβηθήκατε τη σύγκριση με τον πατέρα σας; Ναι. Όχι από το κοινό. Περισσότερο από τον ίδιο τον πατέρα μου. Ένιωθα έντονα αυτό το συναίσθημα. Στις πρώτες παραστάσεις που έπαιζα, που ήταν σε ερασιτεχνικές μαθητικές και φοιτητικές ομάδες, δεν τον καλούσα. Το έκρυβα ότι ήμουν σε θεατρικές ομάδες.  Και πώς ήταν η πρώτη φορά που έτυχε να είναι θεατής σας; Έτρεμα. Όταν όμως ήρθε στα καμαρίνια και τον είδα να δακρύζει από συγκίνηση ήταν μια εξιλέωση. Και από τον πατέρα μου και από τη μητέρα μου. Η μητέρα μου θυμάμαι όταν έπαιξα στο Θεσσαλικό Θέατρο στο «Γλάρο», ήρθε μετά και με αγκάλιασε δακρυσμένη και ένιωσα ότι είχα την αποδοχή τους.  Από την παράσταση “Γλάρος” του Θεσσαλικού Θεάτρου. Έχετε ένα ευρύ πεδίο σπουδών, υποκριτική, ψυχολογία, σκηνοθεσία, διδακτορικά, μεταπτυχιακά. Πώς συνδυάζονται όλα αυτά; Ξεκινώντας με την ψυχολογία, ανήκω σε μια γενιά που όταν πηγαίναμε λύκειο το όνειρο ήταν να περάσουμε στο πανεπιστήμιο. Και το σπρώξιμο από τους γονείς. Επομένως έπρεπε να βρω κάτι που να μου ταιριάζει. Δεν ήξερα τι ήταν αυτό το κάτι. Ένα πράγμα ήξερα ότι μου άρεσε η εισαγωγή από τα αρχαία ελληνικά που μίλαγε για τα αρχαία θέατρα. Για αυτόν το λόγο πήγα 3η δέσμη. Όταν πέρασα στην ψυχολογία (που πέρασα για μια κοπέλα, είχε δηλώσει αυτή και έτσι δήλωσα και εγώ), κατάλαβα ότι μου ταιριάζει. Μου αρέσει η μελέτη και η ανάλυση του ανθρώπου, μου αρέσει να βοηθάω τον άνθρωπο.  Σας βοηθάει στην υποκριτική; Ναι βέβαια. Και στην ανάλυση ρόλων, αλλά με έχει βοηθήσει πάρα πολύ και στη μέχρι τώρα καριέρα μου, γιατί οι περισσότεροι ρόλοι που έχω κάνει αντιμετωπίζουν ψυχολογικά προβλήματα, με έχει βοηθήσει να καταλάβω πολύ καλά τη θεωρία του Στανισλάβσκι, που βασίζεται πολύ στην ψυχανάλυση και επίσης με βοηθάει πάρα πολύ στην σκηνοθεσία: να καταλάβω πώς να χειριστώ το θέαμα, για το πώς περνάει γνωστικά στο κοινό, αλλά και στο πώς χειρίζομαι την ομάδα, τον ίδιο το θίασο. Από εκεί και πέρα, αν με βοηθάει να γίνω καλύτερος άνθρωπος, δεν ξέρω.  Για τον ήρωα που υποδύεστε ο έρωτας είναι καταλυτικός. Είναι η αρχή και ίσως και το τέλος του. Πώς λειτουργεί μέσα σας ο έρωτας;  Είναι σχεδόν καταστροφή. Δηλαδή το πηγαίνω στα άκρα. Ο έρωτας είναι μεγάλο κεφάλαιο και όσο κοινότοπο και αν ακούγεται αυτό, εκεί νομίζω ότι χάνω το παιχνίδι. Δεν μπορώ να λειτουργήσω με κάποια λογική. Συνήθως οι φίλοι με κοροϊδεύουν λίγο, μου δίνουν διάφορες συμβουλές, δεν το καταφέρνω εύκολα… Χάνομαι και όταν χάνομαι τότε νιώθω πραγματικά ερωτευμένος. Μέχρι να καταστραφώ δηλαδή… 

Πληροφορίες για την παράσταση “Οι τρελοί της Βαλένθια”  Κωμωδία του Λόπε ντε Βέγκα Συντελεστές Σκηνοθεσία: Mιχάλης Καλαμπόκης Μετάφραση: Αλεξάνδρα Βουτζουράκη Μουσική: Χρήστος Γαλίτης Διανομή Φλοριάνο: Mιχάλης Καλαμπόκης Πιζάνο:Θωμάς Πανδής Εριφίλα: Αλεξάνδρα Βουτζουράκη Φαίδρα: Κέλλυ Ανυφαντή Λαϊντα:   Ίριδα Δασκαλοπούλου Τόμας: Γιώργος Δάσκαλος Βαλέριο: Γιάννης Παπλωματάς Λεονάτο:Βασίλης Τριανταφύλλου Μάρτιν: Γιώργος Αντωνόπουλος Ρεϊνέρο: Αντώνης Καραθανασόπουλος Λιμπέρτο: Χάρης Λεοντσίνι Διάρκεια παράστασης: 1 ώρα και 30 λεπτά. Aπό 14  Μαρτίου 2015 κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21.15. Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ, 10 ευρώ (άνεργοι, Α.Μ.Ε.Α., άνω των 65, φοιτητές),δεκτές ατέλειες, ειδικές τιμές για ομαδικά.  Θέατρο Αθηναϊκή Σκηνή Κάλβου – Καλαμπόκη: Τζιραίων 13 & Αθ. Διάκου, έξω από το Μετρό Ακρόπολης. Πληροφορίες-κρατήσεις: 210 9222300