Αφού οι System of a Down δεν έρχονται Ελλάδα, πήγαμε να τους δούμε στο Παρίσι
Αν δεν πάνε οι SOAD στο βουνό...
Θυμάμαι όταν ανακοινώθηκε η ευρωπαϊκή περιοδεία των System of a Down για το 2026 και όλοι είχαμε φρικάρει, αφού δεν είναι πολύ συχνές πλέον οι ζωντανές εμφανίσεις τους και, αυτή τη φορά, τα shows συμπεριλάμβαναν Queens of the Stone Age και Acid Bath. Με βαριά καρδιά απείχα από την προπώληση, μιας και ήδη είχα δώσει μια περιουσία για άλλη συναυλία στο εξωτερικό. Μάλλον, όμως, το σύμπαν με λυπήθηκε γιατί, πάνω που πλησίαζε η έναρξη της περιοδείας τους και με έπιανε ένα βαρύ FOMO, έπεσε στα χέρια μου ένα εισιτήριο για τη συναυλία στο Παρίσι.
Πονεμένη ιστορία οι System of a Down για τους Έλληνες. Δεν θα μπω στον κόπο να αναφερθώ στα επεισόδια του 1998 που (μάλλον) έκαναν τους Αρμένιους να ξινίσουν με την πάρτη μας και να μην ξανάρθουν. Όσοι ξέρουν, ξέρουν. Έκτοτε, το ελληνικό κοινό παρακαλεί τους SOAD να επιστρέψουν, υποσχόμενο ότι δεν θα φάνε μπουκάλια κατακέφαλα αυτή τη φορά.
Όμως, μιας και η μπάντα δεν φαίνεται να συγκινείται από τις εκκλήσεις μας, πολλοί κατέφυγαν στην Ευρώπη για να τη δουν φέτος. Με έναν ελαφρύ πανικό να προλάβω να κλείσω αεροπορικά κ.λπ., βρέθηκα στις 2 Ιουλίου στη γαλλική πρωτεύουσα για να δω δύο από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Γιατί, καλοί οι SOAD, αλλά ας μην ξεχνάμε και τους σαρωτικούς Queens of the Stone Age. Ας τα πάρουμε, όμως, από την αρχή.
Χλιαρή εκκίνηση
Acid Bath δεν είχα ξανακούσει και δεν πρόλαβα καθόλου να τους μελετήσω πριν το live. Πρωτοπόροι του sludge metal, τα μέλη του συγκροτήματος από τη Λουϊζιάνα υπήρξαν τρομερά επιδραστικοί στα 90s, όμως ο θάνατος του μπασίστα το ’97 οδήγησε στη διάλυσή τους λίγο καιρό αργότερα. Το 2024 επανασυνδέθηκαν και για πολλούς ήταν ευτυχία που θα τους έβλεπαν ζωντανά, έστω και ως support act. Ομολογώ ότι μου είχαν κινήσει την περιέργεια.
Το Stade de France δεν είχε ακόμα φουλάρει όταν βρήκαμε τις θέσεις μας στα πάνω διαζώματα, όμως η αρένα κάτω ήδη φαινόταν ασφυκτικά γεμάτη. Στις 18:30, οι Acid Bath κατέλαβαν τη σκηνή και δεν μπορώ να πω ότι μας «ζέσταναν» με το show τους. Προφανώς, οτιδήποτε αγγίζει τα όρια του stoner/sludge/doom metal ρίχνει τις εντάσεις και καθόλου δεν μας πειράζει αυτό, αλλά δεν έφταιγε το είδος για την υποτονική απόδοση των Αμερικανών. Από τη μία, ο κακός ήχος που δεν έφτιαξε κατά τη διάρκεια του τριαντάλεπτου set τους, από την άλλη, η ψυχρή παρουσία του Νταξ Ριγκς αλλά και των υπόλοιπων μελών, δημιούργησε ένα τεράστιο κενό ανάμεσα στην μπάντα και το πλήθος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Κάποιοι καλλιτέχνες προτιμούν να μην πολυλογούν κατά τη διάρκεια της συναυλίας και να αφήσουν τη μουσική να μιλήσει στο κοινό. Σε καμία περίπτωση δεν αισθανθήκαμε πως στόχευαν σε κάτι τέτοιο οι Acid Bath. Χαζεύοντας τον κόσμο στις κερκίδες τριγύρω και όσους βρίσκονταν στην αρένα, καταλάβαμε ότι ήταν εξίσου ξενερωμένοι με εμάς. Μιας και δεν έχω ασχοληθεί εντατικά με τη δισκογραφία τους, θα τους έδινα μια δεύτερη ευκαιρία εάν ποτέ έρχονταν στα μέρη μας, όμως η πρώτη επαφή ήταν άκρως απογοητευτική. Και για να μην γκρινιάζουν ορισμένοι, να σημειωθεί ότι πολλοί openers σε συναυλίες έχουν αποδείξει πως μπορούν να ξεσηκώνουν το κοινό, ακόμα κι αν αυτό δεν είναι ιδιαίτερα εξοικειωμένο με τη μουσική τους.
Queens, θέλουμε κι άλλο
Ακόμα μας πονάει που οι Queens of the Stone Age ακύρωσαν τη συναυλία τους στην Αθήνα το 2024 λόγω ασθένειας του Τζος Χόμι. Επομένως, για εμένα που θα τους έβλεπα στο Παρίσι, ήταν εκαιρία να επουλωθεί μια μεγάλη πληγή.
Καθόλου δεν μας πτόησε η μικρή καθυστέρηση των Αμερικανών ροκάδων, αφού, το δευτερόλεπτο που βγήκαν, όλοι ουρλιάξαμε ενθουσιασμένοι. Οι πρώτες νότες του «You Think I Ain’t Worth a Dollar, but I Feel Like a Millionaire» ήχησαν στο ανοιχτό στάδιο και, πάλι, είχαμε θέμα με τον ήχο. Βασικά, είχαμε θέμα με το χαμηλωμένο μικρόφωνο του Χόμι καθ’ όλη τη διάρκεια της εμφάνισής τους. Ακόμα κι έτσι, οι QOTSA ήταν εκπληκτικοί.
Αν εξαιρέσεις το προβληματικό μικρόφωνο, που διορθώθηκε ελάχιστα στο δεύτερο μισό του show, η μπάντα ήταν υπέροχη, τόσο στην εκτέλεση των κομματιών όσο και στη γενικότερη διάθεσή της επί σκηνής. Τρομερά κεφάτοι και επαγγελματίες ως το κόκαλο, οι Queens of the Stone Age απέδειξαν ότι, τριάντα χρόνια μετά, είναι ικανότατοι να δώσουν ένα άψογο show.
Από μεριάς τους, οι Γάλλοι fans δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που δεν περιμέναμε. Οι διαρκείς επευφημίες ήταν αναμενόμενες, αλλά σίγουρα όχι τα pits που προέκυψαν τόσο στην αρχή του live όσο και στο κλείσιμο, με «No One Knows» και «Song For The Dead». Όπως φαίνεται, το κοινό ήταν διψασμένο. Εννοείται πως μία μπάντα τέτοιου βεληνεκούς θα ανέβαζε την ενέργεια σε ένα ολόκληρο στάδιο, ωστόσο δεν είναι δεδομένη η υψηλή απόδοση, ειδικά για καλλιτέχνες των οποίων η καριέρα έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου, ό,τι και όπως και να παίξουν, θα αποθεωθούν.
Το μοναδικό μου άχτι είναι να έρθουν κάποια στιγμή και στην ελληνική πρωτεύουσα, για να τους απολαύσουμε με μεγαλύτερο setlist και όχι με το zoom στην κάμερα του κινητού.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ενδοιασμοί που γρήγορα έγιναν καπνός
Συζητώντας με φίλους μήνες πριν καν βρω εισιτήριο για την επερχόμενη περιοδεία, όλοι, λίγο-πολύ, λέγαμε το ίδιο: ας προλάβουμε να τους δούμε έστω για μία φορά, παρότι οι πιθανότητες να παραδώσουν ένα επαρκές live είναι μηδαμινές. Η σχέση μεταξύ των μελών παραμένει περίπλοκη και οι διαφωνίες έντονες, σε σημείο που η ιδέα κυκλοφορίας ενός νέου δίσκου μοιάζει πια ουτοπική, ενώ φαινόταν πως το συγκρότημα δεν είχε την ίδια όρεξη πάνω στη σκηνή.
Παρόλα αυτά, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω την ίσως μοναδική ευκαιρία να δω τους SOAD. Εξάλλου, τα βίντεο από την πρώτη στάση της περιοδείας, στη Σουηδία, έδειχναν ελπιδοφόρα. Μάλλον, η μπάντα γέμιζε μπαταρίες και, παρά τις διάφορες αντιπαραθέσεις της, τελικά έστησε ένα show που ήταν απρόσμενα ικανοποιητικό. Παρότι είχε τις αδυναμίες του ερμηνευτικά, ο Σερτζ Τανκιάν ήταν σε φόρμα και έδωσε ένα performance με πάθος που, έχοντας δει στιγμιότυπα από παλιότερες συναυλίες, πίστευα ότι είχε εξασθενίσει. Βέβαια, κι αυτόν τον ακούσαμε με χαμηλωμένο μικρόφωνο, επομένως έχω πειστεί πως κάποια κατάρα με κυνηγάει. Παράλληλα, ο θεατρινίστικος Σάβο Ονταντζιάν μάς ψάρωσε με το μπάσο του όσο ο Τζον Ντολμάγιαν κρατούσε άψογα τον ρυθμό.
Σαν δεύτερος frontman, ο Ντάρον Μαλάκιαν ήταν αυτός που διατηρούσε επαφή με το κοινό: χωρίς να χάσει νότα, μας ξεσήκωνε (αξέχαστη η φάση που τραγουδούσε μελωδικά «everybody spinning around» στο κορύφωμα του «Toxicity» και καμιά δεκαριά pits ξέσπασαν στην αρένα) , έκανε τα μπαμπαδίστικα αστεία του, ευχαριστούσε που ήρθαμε, ενώ ξεχωριστή ήταν η στιγμή που αφιέρωσε το «Tentative» στα παιδιά στη Γάζα, ευχόμενος «άντε γαμ****» στον Νετανιάχου -αν και ελαφρώς ειρωνικά τα πολιτικά σχόλια για εμάς, σκεπτόμενοι τις αμφιλεγόμενες πολιτικές στάσεις του γκρουπ. Είναι, επομένως, περίεργο που φαινόταν τόσο δεμένο και συντονισμένο σε κάθε τραγούδι.
Διαβάστε επίσης
Για όσους δεν έχουν ξαναδεί τους SOAD, το setlist ήταν ονειρικό, παρόλο που η δεκάλεπτη καθυστέρηση της συναυλίας μάς στέρησε τα «Spiders» και «Darts». Ίσως αυτός ήταν ο λόγος που τα πρώτα 7-8 κομμάτια παίχτηκαν γρηγορότερα και κάπως άγαρμπα, σαν να ήθελαν να τα ξεπετάξουν για να αφιερώσουν χρόνο σε «Chop Suey!», «Aerials», «Lonely Day» και «Toxicity». Όσο πολυπαιγμένα κι αν είναι τα εν λόγω τραγούδια, για κάποιον λόγο είναι δημοφιλή. Και για να είμαστε ειλικρινείς, στιγμές σαν αυτή που τα φλας των κινητών φώτισαν ένα στάδιο με περίπου 80.000 άτομα να τραγουδούν το «Lonely Day», μένουν αξέχαστες. Η συναυλία εξακολουθεί να μοιάζει με όνειρο, όχι τόσο επειδή ξεπέρασε τις προσδοκίες μου, αλλά γιατί κάποιους καλλιτέχνες το έχεις πάρει απόφαση πως θα τους χαίρεσαι μόνο ακούγοντας τους δίσκους τους. Δεν φαντάζεσαι ότι κάποτε θα έχεις την τύχη να τους δεις από κοντά.
Διαβάστε περισσότερα παρόμοια άρθρα ΕΔΩ.
