Πήγαμε στο μεγάλο πάρτι των Thievery Corporation
Η μπάντα που έχει οριακά πολιτογραφηθεί στη χώρα μας
Δεν ήταν από τις βραδιές που πας για να πλακωθείς στο mosh pit ούτε για να βραχνιάσεις από το τραγούδι. Πας για να αφήσεις τον ρυθμό να κάνει τη δουλειά του. Το Σάββατο στην Πλατεία Νερού, το Release Athens έστησε ένα αφιέρωμα στη reggae, το dub, το trip hop και τους παγκόσμιους ήχους, με τους BALTHVS, τους The Wailers και τους Thievery Corporation να συνθέτουν μια βραδιά που κύλησε αβίαστα, σαν καλοκαιρινό ηλιοβασίλεμα που επίτηδες αργεί να τελειώσει.
Διαβάστε επίσης
Όσοι βρέθηκαν από νωρίς στον χώρο είχαν την ευκαιρία να ανακαλύψουν τους BALTHVS, που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και αποδείχθηκαν ιδανικό άνοιγμα. Το τρίο από την Κολομβία κινήθηκε ανάμεσα στην psychedelic funk, τη cumbia και το surf rock, αλλά αυτό που κέρδισε περισσότερο ήταν η ατμόσφαιρα που δημιούργησε. Οι ψυχεδελικές προβολές με τα πολύχρωμα μοτίβα στις οθόνες έδεναν ιδανικά με τις instrumental διαδρομές τους, ενώ ο ήχος τους θύμιζε κάτι ανάμεσα στους Glass Beams και τους Khruangbin. Ίσως κάποιοι να τους προτιμούσαν αργότερα στο πρόγραμμα, όταν ο ήλιος θα είχε πέσει και ο κόσμος θα είχε γεμίσει περισσότερο την Πλατεία Νερού. Από την άλλη, χωρίς στίχους να λειτουργούν ως σημείο αναφοράς, οι BALTHVS ήταν ιδανικοί για να μας βάλουν σιγά-σιγά στο κλίμα της βραδιάς.

Στη συνέχεια ανέβηκαν οι ιστορικοί The Wailers, κουβαλώντας τη μουσική κληρονομιά του Bob Marley, πράγμα που δύσκολα συγκρίνεται με οτιδήποτε άλλο στη reggae σκηνή. Στο setlist ήταν τα αυτονήτα «No Woman, No Cry», «One Love», «Get Up, Stand Up», «I Shot the Sheriff», «Could You Be Loved». Το κοινό ανταποκρίθηκε με χαλαρό χορό και τραγούδι, όμως η εμφάνιση δεν κατάφερε να απογειωθεί. Ο frontman Mitchell Brunings προσπαθούσε διαρκώς να παρακινήσει τον κόσμο να συμμετέχει περισσότερο, να φωνάξει, να σηκώσει τα χέρια, να «ανέβει», όμως αυτή η επιμονή σε ορισμένες στιγμές έγινε περισσότερο αμήχανη παρά αυθόρμητη. Τελικά, ήταν τα ίδια τα τραγούδια που κράτησαν ζωντανή τη συναυλία και υπενθύμισαν γιατί παραμένουν διαχρονικά, παρά η σκηνική παρουσία του συγκροτήματος. Ωστόσο το μάντρα «Peace-Love-Unity» έχει μείνει στις καρδιές μας.



Στις 22:00 ήρθε η στιγμή των Thievery Corporation. Η reggae συνδυάστηκε με dub μπάσα, trip hop grooves, στις bossa nova αναφορές και στις χαρακτηριστικές κινηματογραφικές ατμόσφαιρες που έχουν κάνει το συγκρότημα αγαπημένο του ελληνικού κοινού εδώ και δεκαετίες.
Σε αντίθεση με τις εντυπωσιακές οθόνες των BALTHVS, οι Thievery Corporation επέλεξαν απόλυτο μινιμαλισμό. Στο φόντο εμφανίστηκε το χαρακτηριστικό κυκλικό λογότυπό τους, υπερτονίζοντας τη μουσική και τους ανθρώπους πάνω στη σκηνή. Η πολυμελής μπάντα, με συνεχείς εναλλαγές τραγουδιστών και μουσικών, κράτησε τον ρυθμό αμείωτο, ενώ το κοινό χόρευε σχεδόν ασταμάτητα από την αρχή μέχρι το τέλος.
Διαβάστε επίσης
Τα «Until the Morning», «Amerimacka», «Sweet Tides», «Warning Shots», «The Richest Man in Babylon» και φυσικά το «Lebanese Blonde» ήταν από τις στιγμές που ξεσήκωσαν περισσότερο τον κόσμο. Από τις πιο όμορφες εικόνες της βραδιάς ήταν εκείνη όπου ο Έρικ Χίλτον κάθισε οκλαδόν μπροστά από την κονσόλα του Ρομπ Γκάρζα με το σιτάρ του, για να ερμηνεύσει το εμβληματικό θέμα του «Lebanese Blonde», δημιουργώντας μια στιγμή τελετουργίας μέσα σε ένα κατά τα άλλα αισθαντικό χορευτικό set.
Η πιο ευχάριστη έκπληξη ήρθε με το «Air Batucada», που έσπασε την αναμενόμενη ροή του προγράμματος και έδωσε ένταση σε μια συναυλία που, έτσι κι αλλιώς, βασιζόταν περισσότερο στο vibe παρά στις θεαματικές εναλλαγές.
Αντικειμενικά, οι Thievery Corporation δεν είναι από τα συγκροτήματα που επιδιώκουν να εντυπωσιάσουν με σκηνικά, πυροτεχνήματα και περίτεχνα visuals. Η δύναμή τους είναι στη μουσική τους που ενώνει διαφορετικές κουλτούρες, στους αβίαστους ρυθμούς που σε κάνουν να λικνίζεσαι και στην ικανότητά τους να κάνουν μια συναυλία ένα μεγάλο καλοκαιρινό πάρτι. Αυτό πέτυχαν στην Πλατεία Νερού. Για περίπου μιάμιση ώρα, δεν είχε σημασία αν ήξερες όλη τη δισκογραφία τους ή απλώς αναγνώριζες τα γνωστά singles. Αρκούσε να αφεθείς στον ρυθμό.