Τα Ημισκούμπρια, ο Γκάλης και η Ευριδίκη γύρισαν το χρόνο πίσω στο Release Festival
Στη δεύτερη διαδοχική sold out συναυλία του στην Πλατεία Νερού το συγκρότημα είχε τόση φόρα που θαρρείς θα γέμιζε πάλι το venue σε μια εβδομάδα.
Περιεχόμενα
Ένα σταθερό σημείο (φιλολογικής) αντιπαράθεσης στο εγχώριο χιπ χοπ αφορά το ερώτημα εάν έγινε ποτέ πραγματικά mainstream – εμπορικό ή βρίσκεται διαχρονικά μεταξύ πολιτιστικού περιθωρίου και ευρείας απήχησης. Άμα τη εμφανίσει τους τα Ημισκούμπρια κάλυψαν το κενό ανάμεσα στις δύο πλευρές, αναπτύσσοντας μια δισκογραφία η οποία δεν έγινε απλώς κομμάτι της λαϊκής καθομιλουμένης και της ελληνικής late ‘90s ποπ κουλτούρας, αλλά επιπλέον μετράει αρκετούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους. Η αξία και επίδρασή τους, δηλαδή, είναι αδιαπραγμάτευτη. Το γεγονός δε πως για δεύτερο βράδυ κάτω από την ταμπέλα του Release Athens (3/7), μετά από μια ανενεργή δεκαετία, η τριάδα των DJ Πρύτανη, Μιθριδάτη και Δημήτρη Μεντζέλου γέμισε ξανά την Πλατεία Νερού σα να ήταν κάτι το αυτονόητο, έδωσε προφητικές διαστάσεις στο ντεμπούτο τους που είχε τίτλο «30 Χρόνια Επιτυχίες» (1996).
Στο κατάμεστο από νωρίς venue, σκεφτόμουν πως τα διαδοχικά και εκκωφαντικά sold out των Ημισκουμπρίων είναι μεν προϊόν νοσταλγίας, εξάλλου αυτό είναι και το χαρτί που έπαιξε στον προγραμματισμό του το Release φέτος, αλλά συντονίζονται με ένα φαινόμενο που παρατηρείται έντονα αυτό το καλοκαίρι. Οι εμφανίσεις της μπάντας πλαισιώθηκαν από έτερες συναυλίες χιπ χοπ καλλιτεχνών στην Αθήνα, ανεξαρτήτως τάσης και δημοφιλίας, οι οποίες αν δε γέμιζαν, τότε βρίσκονταν ελάχιστα εισιτήρια μακριά από το κοπούν όλα. Στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 κάτι τέτοιο θα έμοιαζε αδιανόητο και η συνεισφορά των Ημισκουμπρίων στην εγχώρια εξέλιξη του είδους είναι χειροπιαστή, ακόμα και εάν δεν τους αναγνωρίζεται όσο συχνά οφείλεται. Ίσως να φταίει που η ματιά τους ήταν πρωτίστως κωμική και όχι κοινωνική, αφού κακώς έχουμε μάθει να εκλαμβάνουμε ως «σοβαρά» τα έργα που εμβαθύνουν σε «μεγάλα» ζητήματα και μόνο. Για να κάνουμε και μια κινηματογραφική αναλογία, είναι σα να μιλάμε για το ελληνικό σινεμά των τελευταίων τριάντα ετών και πλάι στους Οικονομίδη – Λάνθιμο να μη βάζουμε τους Ρέππα – Παπαθανασίου. Ντροπή…
Ημίζ Μπιζ με ή χωρίς Μπιγκ Τσιζ
Ήμουν χαμένος στις παραπάνω σκέψεις, προσπαθώντας να μεταβολίσω οσφρητικά την τηγανίλα που με είχε περικυκλώσει από τις ορδές παρευρισκομένων με ή χωρίς παιδιά που κατανάλωναν street και όχι junk food σα να ετοιμάζονταν να δουν Αυστραλία – Αίγυπτο αντί τους Ημισκούμπρια, όταν με πιτσίλισε στο πρόσωπο βολή από νεροπίστολο. Δεν ήταν κάποιο τέκνο που ένιωσε την ανάγκη για μπουγέλο, αλλά ένας ενήλικος ενήλικας που πιθανότατα διασκέδαζε με το παιχνίδι που απέκτησε από κάποιο χορηγό του φεστιβάλ. Δε βαριέσαι, κι αν έχουμε δεχτεί φιλικά πυρά σε συναυλίες, αυτό ήταν το πιο ανώδυνο. Ύστερα από λίγο, ο Πρύτανης εμφανίστηκε στη σκηνή στο ρυθμό του «Τα Ημίζ Είναι Εδώ», μόνο που το κοινό δεν ήταν εκεί. Θα περίμενε κανείς επευφημίες και χειροκροτήματα στην είσοδο της μπάντας, ειδικά σε ένα θριαμβευτικό επετειακό live, ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία είτε συνέχιζε αυτό που έκανε είτε απλώς δε συμμετείχε. Είναι ενδεικτικό πως στο ρεφρέν του «Καταλάβατε ή Να Κάνω και Κακά;» που ακολούθησε, πολλοί θεατές φώναζαν… «ναααααι!», αντί κυριολεκτικά τον τίτλο του τραγουδιού. Αυτή η υποτονικότητα διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια του set –να έφταιγε η υγρασία άραγε;– με εξαίρεση τα σουξέ, φυσικά, αλλά ευτυχώς δεν πτόησε ούτε λίγο τα Ημισκούμπρια που ήταν αποφασισμένα να περάσουν καλά.
Μεντζέλος και Μιθριδάτης έπαιζαν σα να μην έχει περάσει μέρα, παρά το γεγονός πως αμφότεροι δεν έχαναν ευκαιρία να ειρωνεύονται την ηλικία ή τις διαφορετικές γενιές που είχαν μαζευτεί να τους ακούσουν. Ειδικά ο Μεντζέλος μεταξύ των κομματιών έδινε ρέστα, όπως όταν κόκκινα φώτα έλουσαν το stage για το «Je Suis Bossu» δίνοντάς του την πάσα να πει: «Το μόνο που λείπει είναι να τραγουδήσουμε το “You’ll Never Walk Alone”», κλείνοντας το μάτι στους οπαδούς της Λίβερπουλ και προοικονομώντας το «Αν Ήσουν Άλλος» (βλ. Κένι Νταγκλίς). Η ανταπόκριση θα μπορούσε να εξαντληθεί μόνο στις ατάκες του διδύμου, για παράδειγμα ο Μιθριδάτης «πρίζωνε» το κοινό να χορέψει (φευ) για να μην τους κατηγορήσουν ότι είναι… millennials, όμως έτσι θα αδικούνταν το περιεχόμενο της εμφάνισής τους. Το οποίο τίμησε τον κατάλογο των Ημισκουμπρίων όσο και την εποχή La Klikaria και επιφύλασσε πολύτιμους καλεσμένους. Όπως η Ευρυδίκη που τραγούδησε μαζί τους το προαναφερθέν «Αν Ήσουν Άλλος», δεν έλλειψε ούτε ο Μιχάλης Παπαθανασίου (Goin’ Through) αλλά και μέσω βίντεο ο σπουδαίος Νίκος Γκάλης, το όνομα του οποίου ακούγεται στον «Κύρη του Σπιτιού». Η εικόνα του στις μεγάλες οθόνες του Release προκάλεσε δέος, ωστόσο, δεν ήταν η μόνη συγκινητική στιγμή της βραδιάς. Λίγο αργότερα, ο Μεντζέλος αφιέρωσε τη συναυλία στη μνήμη της μητέρας του, αλλά και στην κόρη του Πρύτανη που είχε γενέθλια.
Γενικώς, ήταν πολύ όμορφο να παρατηρείς κόσμο που ήρθε στην Πλατεία Νερού για να θυμηθεί τα παλιά και ταυτόχρονα να εκτιμήσει το πού βρίσκεται σήμερα. Τα Ημισκούμπρια παραμένουν κορυφή και με ανεξάντλητη ενέργεια, ο Μιθριδάτης έστω που έφτασε να κάνει crowd surfing με φουσκωτό, σε τέτοιο βαθμό που αποχωρώντας από τη συναυλία αναρωτήθηκα: θα πέρασουν άλλα δέκα χρόνια για να παίξουν μπροστά σε κοινό; Και έπειτα, πώς θα ακουγόταν σήμερα, που το ραπ είναι κομμάτι της καθημερινότητας, ένα άλμπουμ τους; Ερωτήματα ανοιχτά που τα Ημίζ ξέρουν να απαντήσουν αν χρειαστεί.
Διαβάστε επίσης
