Ακούσαμε όλο το Confessions II της Μαντόνα, κομμάτι-κομμάτι
Μόλις κυκλοφόρησε ο πιο αναμενόμενος δίσκος της χρονιάς και εμείς τον ξεκοκαλίσαμε.
Περιεχόμενα
Από τον Δημήτρη Πάντσο
Από τις πρώτες μεγάλες κριτικές που δημοσιεύθηκαν σήμερα, υπάρχει ήδη μια αρκετά σαφής συναίνεση. Το Confessions II θεωρείται η καλύτερη δουλειά της Madonna εδώ και περίπου είκοσι χρόνια. Οι περισσότεροι κριτικοί (NME, The Guardian, Pitchfork, The Independent…) συμφωνούν ότι η επανένωση με τον Stuart Price απέδωσε, τουλάχιστον πολύ περισσότερο απ’ όσο τα πρώτα singles άφησαν να φανεί. Και όχι, τελικά το II δεν είναι μια άσκηση νοσταλγίας, ούτε καταστρέφει τον μύθο του I. Είναι ένας δίσκος που λειτουργεί αυτόνομα σε ένα άλλο σύμπαν και χρησιμοποιεί τη dance μουσική για να μιλήσει για την απώλεια, την ηλικία, την επιβίωση και την αυτογνωσία, από μια γυναίκα που εξακολουθεί να έχει την όρεξη και το genius mind να μιλήσει γι’ αυτά.
Είκοσι ένα χρόνια μετά το Confessions on a Dance Floor, τον δίσκο που επανέφερε τη Madonna στην κορυφή της pop κουλτούρας μέσα από τον παλμό της disco και της electro, η βασίλισσα της διαρκούς επανεφεύρεσης δεν προσπαθεί να αναπαράγει το παρελθόν της -κι ας το κοιτάζει, σε στιγμές, με έναν αναμενόμενο αυτοθαυμασμό. Το χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη. Αν το πρώτο Confessions ήταν η μουσική μιας νύχτας που μόλις ξεκινούσε, το δεύτερο μοιάζει με εκείνες τις τελευταίες ώρες στο club, όταν τα φώτα δεν έχουν ακόμη ανάψει, ο ιδρώτας έχει στεγνώσει και οι σκέψεις αρχίζουν να γίνονται πιο δυνατές από το beat.
Η επανένωση με τον Stuart Price αποδεικνύεται καταλυτική. Όχι επειδή επιχειρούν να ξαναγράψουν το «Hung Up» – ευτυχώς, δηλαδή. Είναι ξεκάθαρο πως δεν τους πέρασε καν από το μυαλό, απλώς θυμούνται τι έκανε εκείνο το άλμπουμ τόσο ξεχωριστό, τη συνεχή ροή, την εμμονή στη λεπτομέρεια, την αίσθηση ότι κάθε τραγούδι αποτελεί κομμάτι μιας μεγαλύτερης ιστορίας. Το Confessions II λειτουργεί ξανά σαν ένα αδιάκοπο DJ set. Και αυτό είναι, μόνο, καλό.
Διαβάστε επίσης
Σε μια εποχή όπου η pop αλλάζει πρόσωπο κάθε έξι μήνες, το Confessions II δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι η Madonna παραμένει σχετική, αλλά να υπενθυμίσει γιατί υπήρξε εκείνη που διαμόρφωσε το μεγαλύτερο μέρος της. Well done, Madge.
Track by Track
I Feel So Free
Δεν είμαι τρελός φαν του. Λειτουργεί, όμως, άριστα ως εισαγωγή. Δηλώνει προθέσεις. Deep house, acid αναφορές, αναλογικά synths και μια Madonna που ακούγεται τόσο ανάλαφρη όσο επιθυμεί. Ο Stuart Price θυμάται γιατί το 2005 το dancefloor έμοιαζε με εκκλησία. Ήταν η εποχή που τα χορευτικά αγγίγματα έκρυβαν εξομολόγηση και την υποψία ενός παράνομου έρωτα. Όχι επειδή όλοι χόρευαν σαν να μη μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, αλλά επειδή όλοι εξομολογούνταν κάτι που τους «έκαιγε» μέσα από το κινούμενο σώμα τους. Οι περισσότερες διεθνείς κριτικές συμφώνησαν ότι, με αυτό το άνοιγμα, η Βασίλισσα ξεκαθαρίζει πως δεν κυνηγάει τις τάσεις, αλλά τη διαχρονικότητα.
Good For The Soul
One Step Away
Θεωρητικά εδώ θα έπρεπε να λυγίσω στο πρώτο άκουσμα από αυτό το teck pop χτίσιμο του Price που θυμίζει λαμπρές ατμόσφαιρες του Ray of Light. Έχει όλα αυτά τα layers στα synthesizers που αγαπώ. Η αίσθηση της οικοιότητας όμως μου το αποδυναμώνει. Και το απότομο κλείσιμο μου προκάλεσε και ένα κάποιο εκνευρισμό. Άκου, τώρα προβλήματα.
Bring Your Love (feat. Sabrina Carpenter)
Την πρώτη φορά που το άκουσα στο παρτυ του Grindr το μίσησα. Δεν βοήθησε και η έμφυτη βαρεμάρα που τρέφω για την Carpenter. Δεν βοήθησε και η πρώτη σκέψη που έκανα, υποχρεωτική συνεργασία για το παγκόσμια streaming. Άκουσμα στο άκουσμα όμως η βαθιά του αυτοπεποίηθηση στο up lifting beat του μου άλλαξε γνώμη. Δεν το κυνηγώ αλλά όταν το πετυχαίνω αφήνω το πόδι να κουνηθεί ανέμελα.
Danceteria
Κάπως σαν να ξεκινάμε εδώ πιο κανονικά. Η Madonna επιστρέφει νοητά στο θρυλικό club της Νέας Υόρκης όπου ξεκίνησαν όλα και το παρατηρεί σαν να ξεφυλλίζει ένα παλιό Polaroid άλμπουμ. Η παραγωγή που τα σπάει είναι γεμάτη αναφορές στον ήχο της πόλης χωρλίς να γίνεται vintage.
Read My Lips (feat. Feid)
Μπήκε τελευταία στιγμή στο άλμπουμ του FIFA World Cup 2026™. Προφανώς λόγω του λάτιν χαρακτήρα του. Τα φωνητικά της ειδικά στο πρώτο κουπλέ μου θύμισαν το αγαπημένο μου Madame X που κανείς δεν συμπάθησε πέρα από τους Πορτογαλέζους και εμένα. Ευτυχώς δεν είναι τόσο εμπορικό όσο θα μπορούσε. Παραμένει σκοτεινό, αισθησιακό και αρκετά ευρωπαϊκό ακόμη και τις στιγμές που ο καλεσμένος θέλει να το σύρει απέναντι
Everything
Κάτι μου λέει πως θα λειτουργεί καλύτερα κάθε φορά που το ακούω. Μοιάζει σαν μπεστ οφ όλων των χορευτικών ήχων που κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στην πιάτσα. Στο πρώτο άκουσμα μου φάνηκε κάπως χαοτικό. Στο πέμπντο είμαι σιγουρος θα ουρλιάζω πανω στους καναπέδες
Love Sensation
Από τα τρακς που κυκλοφόρησαν πριν το άλμπουξ και by far από αυτά το πιο αγαπημένο μου. Ξεσηκωτικό, αισθησιακό, φωτεινό, εξωστρεφές μέχρι εκεί οπου δεν πάει, της δίνει μια garage house κατεύθυνση που το είχε ανάγκη ίσως και περισσότερο από μας.
Love Without Words
Το φάντασμα του Ray of Light σε μια ακόμη βόλτα πάνω από το Confession II. Τολμώ να πω το πιο αδιάφορο ως τώρα. Τολμώ να πω επίσης πως αν έμενε κι απέξω, ίσως και δεν με ένοιαζε (είμαι πολύ περίεργος να δω που θα «κάτσει» με τα επόμενα ακούσματα)
Bizarre
Οι στίχοι σου λέει φωτογραφίζουν μια παλιά σχέση της με έναν διάσημο ηθοποιό που δεν τον κατονομάζει βεβαίως. Οι ήχοι πάλι και η συμμετοχή του Martin Garrix σε κάνουν να συνειδητοποιείς πως τελικά κατάφερε το ζητούμενο. Να φτιάξει ένα Confessions με τις πίστες του 2026 μακριά – και άσχετα- με όλα αυτά που καθιέρωσαν το Confessions 2005 ως ένα από τα πιο απαλαυστικά και σημαντικά χορευτικά άλμπουμ όλων των εποχών.
School
Η Madonna θυμάται ότι πριν γίνει μύθος ήταν ένα κορίτσι που μάθαινε τους κανόνες μόνο και μόνο για να τους παραβιάσει. Funk μπάσο, old-school ηλεκτρονικά και αρκετή ειρωνεία. Αν ο δίσκος ήταν ταινία, αυτό θα ήταν το σημείο όπου η πρωταγωνίστρια χαμογελά, κλείνει το μάτι στο θεατή και βουτά στη λίμνη. Το πιο παιχνιδιάρικο κομμάτι του άλμπουμ και ορισμός της ποπ διασκέδασης.
Fragile
Είναι η καρδιά του άλμπουμ; Ως κάτι εύθραστο, ναι, θα μπορούσε. Η Madonna γράφει για τον αδελφό της Christopher χωρίς μελοδραματισμούς. Δεν αναζητά συγχώρεση ούτε δικαιολογίες. Απλώς αποδέχεται ότι υπάρχουν σχέσεις που δεν προλαβαίνουν να κλείσουν όπως θα ήθελες. Ανήκει σε αυτή την κατηγορία των τραγουδιών που ξερει να κάνει καλά. Θλίψη στις λέξεις και ατμοσφαιρικό beat να κουβαλά το βάρος από κάτω. Εντάξει, δεν είναι Love Profusion, αλλά οκ καταλαβαίνουμε όλοι που το παει.
My Sins Are My Savior
Θρησκεία, ενοχή, λύτρωση. Τρία θέματα που ακολουθούν τη Madonna από το «Like a Prayer» μέχρι σήμερα. Μόνο που δεν έχουμε 1989 – ευτυχώς το ξέρει. Οι αμαρτίες δεν παρουσιάζονται ως βάρος πια, αλλά ως το σύνολο των εμπειριών που διαμόρφωσαν έναν άνθρωπο. Το άρωμα από Justify my love και Erotica, τα γαλλικά του τυχερού Stromae που βρήκε πόρτα ανοιχτή και μπήκε και το beep beep από το Bad Girls της Donna Summer ως ανέλπιστο σαμπλ δημιουργούν αυτό το κάτι που το εκτινάσει στα καλύτερα τρακ των εξομολογήσεων
Betrayal
Υπέροχο έντρι που ευτυχώς επαναλαμβάνεται μέσα στο τρακ. Σκοτεινό, σχεδόν ψυχρό. Η παραγωγή παραπέμπει στις πιο μινιμαλιστικές στιγμές του Stuart Price, αφήνοντας χώρο στη φωνή να αφηγηθεί μια ιστορία οικογενειακών πληγών που δεν έκλεισαν ποτέ πραγματικά – σύμφωνα με την αιχμηρή διήγηση.
Διαβάστε επίσης
The Test
Ντουέτο με την κόρη. Μια μητέρα που αναρωτιέται αν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων και μια κόρη που απαντά χωρίς να κρύβεται. Οι περισσότερες διεθνείς κριτικές το αναφέρουν ως το συναισθηματικό αποκορύφωμα του άλμπουμ. Αν θα μπορούσε να βοηθήσει λίγο παραπάνω και η μουσική σύνθεση θα ήταν όλα πιο καλά.
L.E.S. Girl
Κάθε μεγάλος δίσκος χρειάζεται ένα μεγάλο φινάλε. Η Madonna επιστρέφει νοερά στο Lower East Side της Νέας Υόρκης, εκεί όπου κάποτε ήταν απλώς ένα κορίτσι με όνειρα, λίγα χρήματα και υπερβολική αυτοπεποίθηση. Το «L.E.S. Girl» δεν προσπαθεί να σηκώσει ξανά την ένταση. Η επιλογή στο δεύτερο μέρος – βαθύ συναίσθημα μέχρι να σβήσει ο χρόνος- είναι ξεκάθαρη. Υπέροχη μελωδία. Τα φώτα σβήνουν αργά. Καλημέρα. Καληνύχτα. Ότι θέλετε.
Διαβάστε επίσης
Ένα ranked της πρώτης ακρόασης Ξαναρώτα με σε μια βδομάδα, κάτι θα έχει αλλάξει, δεν μπορεί
16. Love without words 15. One step away 14. The Test 13. I feel so free 12. Everything 11. Read my lips 10. Good for the soul 09. Bizarre 08. Bring your love 07. Betrayal 06. Fragile 05. Danceteria 04. Love Sensation 03. My Sins Are My Savior 02. School 01. L.E.S. Girl
Πήγη: Popaganda.gr
Διαβάστε επίσης
