Η περίπτωση «Μπρούκλιν Μπέκαμ» και τα millennial παιδιά του feed
Κάντο όπως οι Μπέκαμ, με την οικογένεια ως brand.
Περιεχόμενα
- Upper class πόζα, επίδειξη, θέαμα και επανάσταση
- Η επανάσταση του Μπρούκλιν απέναντι στα μεγαθήρια του brand Μπέκαμ
- Το working class background και ο απόλυτος ναρκισσισμός της επιδεικτικής εγωπάθειας
- Μπολονέζ σπαγγέτι χωρίς κιμά και άτυχο, άτυχο αυτό το παιδί!
- Η εσωστρεφής Φράνσις Μπιν Κομπέιν, ο γραφικός Τζέιντεν Σμιθ και η διχαστική Λούρδη Λεόν
- No exit strategy
Μια υπερτονισμένη πάντα αγέλαστη διάθεση snobbery, ήτοι πιο ελεύθερα κοινωνικού σνομπισμού, μια σιωπηλή περιφρόνηση ψυχρή και κοφτερή από τους «εκλεκτούς» για όλους «τους υπόλοιπους», ένας σουσουδισμός που βαφτίζεται posh, για μια αντιπαθητική της πόζας upper class, χωρίς την αφελή αθωότητα του όποιου Μπίθουλα! Και πάνω απ’ όλα μια οικογένεια-επιχείρηση, όπου όλα γίνονται για χάρη των καμερών. Την Βικτώρια και τον Ντέιβιντ τους έχουν καταπιεί οι Μπέκαμ – το brand για χάρη των θεατών, χρηστών, καταναλωτών, πελατών, θαυμαστών, επενδυτών! Αυθόρμητο, ανθρώπινο, λίγο ραγισμένο, ανακουφιστικά αφημένο, τυχαίο δεν υπάρχει ποτέ και τίποτα!
Upper class πόζα, επίδειξη, θέαμα και επανάσταση
Οι άνθρωποι – εξώφυλλα, περασμένοι σχεδόν πάντα με φίλτρα, με κινήσεις σα σε θεατρική σκηνή όπου υπερυψωμένα, υπάρχουν μόνο φάτσα σε ένα αόρατο κοινό που κατά βάση περιφρονούν, αλλά γουστάρουν να τού επιδεικνύονται. Και κάποια στιγμή για το ζεύγος Μπέκαμ, συνέβη αυτό που ο Γκι Ντεμπόρ ορίζει πως στο θέαμα έρχεται η στιγμή όπου η εικόνα γίνεται πιο πραγματική από τον άνθρωπο που την παράγει. Ακόμη, έχοντας κάνει τα παιδιά τους δεύτερους ρόλους, μέρος αυτού του συνεχούς θεάματος, που λέμε, αρχίζει η επανάσταση τους με τον 26χρόνο μαύρο – Μπρούκλιν να επιχειρεί απελπισμένα και άτσαλα συμβολική πατροκτονία και μητροκτονία, ταυτόχρονα. «Η οικογένειά μου εκτιμά την δημόσια προώθηση και τις διαφημίσεις πάνω από όλα» δηλώνει και ως ένας viral Ορέστης χωρίς ξίφος, άλλα άμεσα και χωρίς τεχνάσματα επιτίθεται στο ιλουστρασιόν ψέμα των γονιών του. Μα οι εικόνες δεν αιμορραγούν.
Η επανάσταση του Μπρούκλιν απέναντι στα μεγαθήρια του brand Μπέκαμ
Τα παιδιά των τόσο διάσημων, που ξεχάσαμε πια γιατί έγιναν τέτοιοι, δεν έχουν αφετηρία στη δημοσιότητα, ούτε την επέλεξαν. Δεν υπάρχει για αυτά αρχή, παρά μόνο αρχείο. Για την πρώτη γενιά παιδιών influencer, της social media παγκόσμιας διασημότητας χωρίς έργο και επιτεύγματα, η παιδική ηλικία δεν ήταν κάτι που συνέβη, αλλά κάτι που καταγράφηκε. Από το μαιευτήριο μέχρι τα πρώτα γενέθλια, από τις οικογενειακές αγκαλιές μέχρι τις κρίσεις: όλα έγιναν εικόνα, αφήγημα και προϊόν. Γιατί για αυτά η έκθεση, ερχόταν ως κάτι ακίνδυνο, σχεδόν φυσικό, μέρος της καθημερινότητας και μια κανονικότητας που δεν υπήρξε ποτέ και, άρα, δεν μπορούσε να οριστεί ως ανύπαρκτη.
Σήμερα, αυτά τα παιδιά, σαν τον Μπρούκλιν, έχουν ενηλικιωθεί και κοιτάζοντας πίσω, δεν βρίσκουν αναμνήσεις, αλλά thumbnails, κρίση, σχόλια, likes και haters. Επιχειρείται η αμήχανη ρήξη, η οργίλα, μα άστοχη επανάσταση που κι αυτή γονατιστή παρακαλεί για followers και engagement. Και εδώ η μάχη είναι άνιση, γιατί ο κάθε Μπρούκλιν πάει με μια σφεντονίτσα να επιτεθεί, όταν η διαδικτυακή υπεροχή αφορά σε άλλον Ντέιβιντ, τον πατέρα του -κυριολεκτικά- και τη μάνα του. Τον αρχηγό της Αγγλίας και τη Posh Spice, που όλη τους η ύπαρξη είναι μια στρατηγική κατασκευής και προστασίας της δημόσια εικόνα τους, με παγκόσμια αυτοκρατορική φήμη και ένα δίκτυο αξίας περίπου 500 εκατομμυρίων λιρών. Παραπάνω από διάσημοι και οι δυο, με αυτήν, τη Βικτώρια, να έχει οικοδομήσει μια καριέρα ως σχεδιάστρια μόδας και εκείνον, τον Ντέιβιντ, να έχει μια σωρεία επιχειρήσεων από ρούχα και παπούτσια, έως συμπληρώματα υγείας και κομψά καθαρτικά.
Το working class background και ο απόλυτος ναρκισσισμός της επιδεικτικής εγωπάθειας
Και βέβαια για αυτούς τους δύο γονείς Μπέκαμ, που δεν είναι γεννημένοι αριστοκράτες, αλλά έχουν την ανάγκη να φαίνονται τέτοιοι, ως εξέχοντα μέλη μιας ελίτ που χρειάζεται κοινό, αλλά το περιφρονεί, η λαϊκή τους καταγωγή είναι επιμελώς υποτονισμένη. Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ, άλλωστε μεγάλωσε στο ταπεινό ανατολικό Λονδίνο, με πατέρα εγκαταστάτη κουζινών και μητέρα κομμώτρια, έχοντας εντελώς working class background. Η Βικτώρια Μπέκαμ, πάλι, είχε πατέρα ηλεκτρολόγο που αργότερα πήγε καλά οικονομικά, πράγμα που της έδωσε ένα αέρα υπεροχής στο εργατικό προάστιο που μεγάλωνε. Η οικογένεια, όμως, έλαβε την απόλυτη αριστοκρατική αναγνώριση, όταν ο Ντέιβιντ αναγορεύτηκε ιππότης από τον βασιλιά Κάρολο. Και «είναι η μη βασιλική-βασιλική οικογένεια της κουλτούρας των διασημοτήτων μας, και ο κόσμος έχει επενδύσει σε αυτούς και στο branding της δυναστείας του, τα τελευταία 25 χρόνια και πλέον», λέει η δημοσιογράφος των Guardian, HuffPost UK και BBC, Κάρολιν Φροστ.
Μπολονέζ σπαγγέτι χωρίς κιμά και άτυχο, άτυχο αυτό το παιδί!
Μέσα σ’ όλο αυτό το οικογενειακό περιβάλλον που η κατανάλωση γίνεται γλώσσα και τα παιδιά μετατρέπονται σε σύμβολο πριν προλάβουν να είναι άνθρωποι, η περίπτωση «Μπρούκλιν Μπέκαμ» λειτουργεί σχεδόν σαν εργαστηριακό δείγμα. Όταν αλλάζει κατεύθυνση, όταν δοκιμάζει, όταν αποτυγχάνει, το κοινό τον αντιμετωπίζει σαν κακομαθημένο σύμπτωμα προνομίου. Προσπαθεί να αποκτήσει ταυτότητα χωρίς να του επιτρέπεται η ανωνυμία του λάθους ή το κάθε λάθος της ανωνυμίας. Το πείραμα, για εκείνον, είναι δημόσιο και η αποτυχία, μόνιμα καταγεγραμμένη από ένα κοινό που καραδοκεί χαιρέκακα για την κάθε του αποτυχία, ευχόμενο για τη πλήρη συντριβή του. Η ρήξη του με τους γονείς, η αμφισβήτηση τους, η επίκρισή του για το ότι έβαζαν πάντα την εικόνα τους πάνω από κάθε τι άλλο, αντιμετωπίζεται με διάθεση χλευαστικού κουτσομπολιού σε παγκόσμια κλίμακα. Και ο ίδιος την τροφοδοτεί με ατυχή σχόλια πως η μάνα του «χόρευε πάνω του» στον γάμο του, με μια νύφη που η Βικτώρια δεν της έδωσε δικό της νυφικό και πως ναρκισσιστικά κοίταξε ακόμα και εκείνη τη μέρα να επισκιάσει τους πάντες και οι κάμερες να είναι στραμμένες πάνω της. Γέλια, αστεία, ΑΙ βιντεάκια με την Βικτώρια να σπρώχνει τη νύφη και χορεύει μανιακά! Και του έρχεται, αμέσως μετά, του φουκαρά του Μπρούκλιν να μαγειρέψει, γιατί κάνει και τον σεφ τώρα, μακαρονάδα μπολονέζ χωρίς κιμά! Cringe και τερματισμένο όλο αυτό, έτοιμο για meme με το που είπε τα υλικά ο χαμένος αλλά τίμιος γιός Μπέκαμ.
Η εσωστρεφής Φράνσις Μπιν Κομπέιν, ο γραφικός Τζέιντεν Σμιθ και η διχαστική Λούρδη Λεόν
Την ίδια ώρα, άλλα παιδιά της υπερέκθεσης αντιδρούν με πιο ουσιαστικό ίσως τρόπο. Η«, κόρη του μύθου Κερτ Κομπέιν και της απόλυτης εικόνας της Gen X, Κόρτνεϊ Λαβ, ίσως είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παιδιού που μεγάλωσε μέσα σε έναν μύθο που δεν της ανήκε ποτέ. Η ζωή της υπήρξε από νωρίς αντικείμενο δημόσιας προβολής, όχι τόσο μέσα από social media όσο μέσα από έναν διαρκή πολιτισμικό θόρυβο γύρω από την αυτοκτονία του πατέρα της. Η ίδια έχει μιλήσει ανοιχτά για την ανάγκη αποστασιοποίησης, για την εσωστρέφεια ως άμυνα, για το πώς το βάρος της κληρονομιάς μπορεί να γίνει ασφυκτικό. Επέλεξε να είναι πια αόρατη και αυτή είναι η αυτοπροστασία της.
Ο Τζέιντεν Σμιθ, πάλι, γιος του Γουίλ Σμιθ και της Τζέιντα Πίνκετ Σμιθ, μεγάλωσε μέσα σε μια οικογένεια που μοιράστηκε δημόσια σχεδόν τα πάντα, από την ανατροφή των παιδιών μέχρι τις συζυγικές κρίσεις και τις ερωτικές σχέσεις με άλλα πρόσωπα μέσα στο γάμο. Η έκθεσή του υπήρξε έντονη, συνεχής, συχνά αμήχανη. Η εκκεντρικότητά του, οι φιλοσοφικές δηλώσεις, το αλλόκοτο στυλ του χλευάστηκαν άλλοτε ως ξεπερασμένη γραφικότητα και άλλοτε ως ενοχλητική πρόκληση. Ωστόσο, πίσω από το performance υπάρχει μια σαφής προσπάθεια διαφοροποίησης. Ο Τζέιντεν δεν προσπαθεί να κρυφτεί από το βλέμμα, αλλά να το αναγκάσει να τον δει με τους δικούς του όρους. Η δημόσια εικόνα γίνεται πεδίο μάχης, όχι δεδομένο.
Η Λούρδη Λεόν, κόρης της πάντα φασιαριόζας, επαναστατικής, μοναδικής κοπής Μαντόνα, αν και μεγάλωσε δίπλα σε μία από τις πιο εκτεθειμένες γυναίκες της pop κουλτούρας, δείχνει ιδιαίτερα επιλεκτική και αποστασιοποιημένη. Μοντέλο, χορεύτρια, με ισχυρή αισθητική ταυτότητα, δεν μοιράζεται προσωπικές λεπτομέρειες, κρατά απόσταση από τη διαρκή εξομολόγηση και λειτουργεί με όρους σχεδόν αντι-ινφλουένσερ. Όλα αυτά τα παιδιά, με την όποια στάση τους διεκδικούν απελπισμένα το αυτονόητο. Το να μην είναι προέκταση του brand των γονιών του και μέρος της εταιρικής τους επιρροής.
No exit strategy
Με γονείς απόλυτους influencer, η ζωή τους στην έκθεση δεν είναι παράπλευρη απώλεια της διασημότητας, αλλά βασικό εργαλείο επιβίωσης. Τα παιδιά αυτά δεν μεγάλωσαν απλώς μπροστά στην κάμερα. Μεγάλωσαν για την κάμερα. Χωρίς συμβόλαιο, χωρίς επιλογή, χωρίς exit strategy. Θλιβερό λέτε; Ε, καλά τώρα! Έχουμε και δικά μας προβλήματα επιβίωσης και οικονομικά αδιέξοδα και ζόρια οικογενειακά για να βαρυγκωμήσουμε. Μόνο, που να εδώ, σ αυτές τις περιπτώσεις νέων και γόνων τόσο διάσημών της υπερέκθεσης, δεν αφήνεται χώρος για επιστροφές και δεν μπορούν να πάρουν πίσω ζωές, που δεν προλάβαν να ζήσουν, αλλά μόνο σε πόζες να τις μιμηθούν.
