Ο γιός του οδηγού λεωφορείου που οδηγεί το Λονδίνο
Ο Σαντίκ Καν έγινε ο πρώτος Μουσουλμάνος δήμαρχος του Λονδίνου. Και εκτός του ότι έσωσε την τιμή του Εργατικού κόμματος που πήγαινε για πανωλεθρία στις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Ο Καν για να εκλεγεί πήγε κόντρα σε όλες τις πιθανότητες και νίκησε. Αλλά έτσι ήταν όλη του η ζωή.
Όταν το Εργατικό Κόμμα ανακοίνωσε τους υποψήφιους για να διεκδικήσουν τη δημαρχία ο Καν ήταν όχι απλά το αουτσάϊντερ αλλά θεωρητικά δεν είχε την παραμικρή ελπίδα.
Όπως φαινόταν ότι δεν είχε ελπίδα να κάνει κάτι μεγάλο στη ζωή του. Ο πατέρας του ήταν Πακιστανός μετανάστης οδηγός λεωφορείου και η μητέρα του μοδίστρα. Είχε άλλα επτά αδέλφια και μεγάλωσε σε εργατική κατοικία στο φτωχικό κομμάτι του νότιου Λονδίνου.
Από μικρός έπρεπε να παλέψει για όλα. Τίποτα δεν του χαρίστηκε, τίποτα δεν του ήρθε εύκολο.
Ο Αμανουλάχ και η Σεχρούν Καν μετανάστευσαν στο Λονδίνο από το Πακιστάν λίγους μήνες πριν ο Σαντίκ να δει το πρώτο φως, το 1970.
Ήταν το πέμπτο από τα 8 παιδιά τους -7 αγόρια και ένα κορίτσι.
Ο νυν Δήμαρχος τόνισε πολάκις ότι η αντίληψη του για τον κόσμο και την αξία της σκληρής δουλειάς ήρθε από τα παιδικά του χρόνια.
Έμαθε επίσης την αξία του (σωστού) συνδικαλισμού από την συμμετοχή του πατέρα του στο συνδικάτο των οδηγών.
Μέχρι τα 20 του έμενε στο διαμέρισμα των τριών δωματίων και η ιδιωτικότητα ήταν κάτι σχετικό.
Πήγε σχολείο στο τοπικό Ernest Bevin Colege, ένα σκληρό ίδρυμα με πολλά βίαια περιστατικά. Ενδιαφέρθηκε από την αρχή για τα κοινά και στα 15 του έγινε μέλος του Εργατικού Κόμματος. Θυμάται ότι ο επικεφαλής του σχολείου Ναζ Μποχάρι, ο πρώτος Μουσουλμάνος που έγινε λυκειάρχης σε αγγλικό σχολείο του είχε πει ότι «το δέρμα του χρώματος και το από πού προερχόμαστε δεν καθορίζει το που μπορούμε να φτάσουμε».
Λατρεύει το ποδόσφαιρο και το μποξ και δεν ξεχνά τις ρατσιστικές επιθέσεις που ο ίδιος και τα αδέρφια του δέχονταν όταν πήγαιναν να δουν ματς της Τσέλσι ή της Γουίμπλεντον.
Μελέτησε μαθηματικά και φυσική με σκοπό να γίνει οδοντίατρος αλλά ένας καθηγητής που του είπε ότι είναι καλός στις διαφωνίες και το τηλεοπτικό πρόγραμμα LA Law τον έσπρωξαν στη Νομική.
Τελείωσε το Πανεπιστήμιο του Βόρειου Λονδίνου και ξεκίνησε να δουλεύει σε γραφείο που ειδικευόταν σε περιπτώσεις παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στα 27 του μόλις έφτασε να γίνει συνέταιρος στο γραφείο και έριξε βάρος στην πολιτική του καριέρα. Έγινε από τους νεότερους βουλευτές στην Αγγλία, καταδίκασε τις τρομοκρατικές επιθέσεις των φανατικών ισλαμιστών χωρίς να προβεί σε αφορισμούς και ακρότητες και σιγά – σιγά αναρριχήθηκε στο Εργατικό Κόμμα.
Τώρα έγραψε ιστορία και έχει την δυνατότητα να κάνει τη διαφορά.
