Ο Κωνσταντίνος Αργυρός ζει ανάμεσά μας
Στην τιβί, στα social, σε γιγαντοαφίσες, ο εθνικός τραγουδιστής είναι πανταχού παρών.
Νιώθω ότι ο Κωνσταντίνος Αργυρός με καταδιώκει. Κάθομαι ήσυχα ήσυχα στον καναπέ μου, πατάω το τηλεκοντρόλ και τσουπ! Να ‘τος να τραγουδάει στο Royal Albert Hall. Κάνω ζάπινγκ και τσουπ! Τραγουδάει σε κάποιο νυχτερινό κέντρο. Ξανά ζάπινγκ και τσουπ! Τραγουδάει τα κάλαντα. Ακούω για χιλιοστή φορά σε τρεις μέρες τον στίχο «Με λαμπάκια στολισμένα…» και απορώ πώς γίνεται αυτό, όταν ανοίγω την τηλεόραση σχεδόν αποκλειστικά για streaming. Ακούγεται απ’ τα υπόλοιπα σπίτια, ο ήχος περνάει μέσα απ’ τους χάρτινους τοίχους της πολυκατοικίας, ταξιδεύει απ’ τους εξαερισμούς. «Γέλα μου εσύ για πάντα…» Ουρλιάζω και φεύγω απ’ το σπίτι. Στη στάση του λεωφορείου με κοιτάει στα μάτια από ψηλά. Διαφημίζει κάτι της ΔΕΗ, όλοι διαφημίζουν πλέον κάτι της ΔΕΗ, θα έπρεπε το κόστος αυτών των διαφημίσεων να αναγράφεται στα τέλη μας κάτω απ’ αυτό της ΕΡΤ. Δημόσια τηλεόραση: 17,04 €. Κωνσταντίνος Αργυρός: 28,13€.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ανοίγω το κινητό για να ξεχαστώ ενώ περνάνε λεωφορεία με το πρόσωπό του με γιγαντιαία εκτύπωση στα οποία αρνούμαι να μπω: σε κάθε τρίτο σκρολάρισμα τσουπ! Ο Αργυρός τραγουδάει, ρίχνει ζεϊμπεκιές, παντρεύεται, φωτογραφίζεται στο ίδιο τραπέζι με την Κίμπερλι Γκιλφόιλ, δίνει συνέντευξη, ζει ανάμεσά μας τη ζωή του όσο εγώ προσπαθώ να διαφύγω της δικής μου. Πιστεύω ότι αρχίζω να το χάνω. Περπατάω στο δρόμο και όπου δω ψηλό μελαχρινό αλλάζω κατεύθυνση (δεν μου συνέβαινε παλιά). Ευτυχώς ως λαός είμαστε κοντοί και κάποια στιγμή φτάνω στον όποιο προορισμό μου.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Φρικάρω ιδιαίτερα όταν βλέπω το κεφάλι του Σαββόπουλου στον αττικό ουρανό με την αλλαγή του χρόνου: στο μυαλό μου τα drones μετακινούνται ώσπου να σχηματίσουν εκείνο του Αργυρού, το οποίο νιώθω να με παρακολουθεί κάθε φορά που βγαίνω απ’ το σπίτι. Το σμήνος των drone ταξιδεύει απ’ τους Αμπελόκηπους στην Κηφισιά κι από εκεί στην Ομόνοια και πίσω σε όποια διαδρομή κι αν ακολουθήσω, σαν επίμονο μελίσσι που με αναγκάζει να κοιτάξω κατάματα την πραγματικότητα: έχω αρχίζει όντως να το χάνω ο λαϊκοπόπ τραγουδιστής είναι παντού σαν σύμβολο ευημερίας, τάξης, οικογένειας και επιτυχίας.
Φαίνεται και στη μουσική του πια. Από λαϊκοπόπ άσματα, πετυχημένα και κατάλληλα για after hours ξεσαλώματα, περάσαμε στα ζεϊμπέκικα και τα χασάπικα, κατάλληλα για την ανάταση του εθνικού συναισθήματος (αλλά και την τοποθέτηση σε αλά ΕΟΤ διαφημιστικά σποτ μπίρας). Δεν μπορείς όμως να γίνεις εθνικός τραγουδιστής με τα «Ξημερώματα»… Κρίμα, γιατί τότε τουλάχιστον μας ανέβαζε πάνω στα τραπέζια. Τώρα απλά μου θυμίζει το «Ζουν Ανάμεσά Μας» (Τζον Κάρπεντερ, 1988).
