10 + 1 παραστάσεις για καλή θεατρική χρονιά

Είτε πρόκειται για μεγάλες πρεμιέρες είτε για μικρότερης εμβέλειας παραγωγές, αυτές είναι οι θεατρικές παραστάσεις που περιμένουμε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε μέσα στους επόμενους μήνες της νέας χρονιάς. 

«Μισαλλοδοξία»: Με την εμβληματική, τρίωρη, σπονδυλωτή, βωβή ταινία του Ντέιβιντ Ουόρκ Γκρίφιθ καταπιάνεται η Ιώ Βουλγαράκη για να αποδώσει θεατρικά την τελευταία ιστορία του φιλμ του 1916, όπου ένας αθώος καταδικάζεται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ, με φόντο τον άγριο καπιταλισμό και πουριτανισμό της Αμερικής του 1914-15. Η 30χρονη Ρωσοτραφής σκηνοθέτις συνθέτει με σημερινούς θεατρικούς όρους ένα βωβό μουσικοθεατρικό έπος γύρω από το δίπολο «αδιαλλαξία Vs αλληλεγγύη». Ένα πολλά υποσχόμενο θέαμα πολιτικής, κοινωνικής και υπαρξιακής αυτογνωσίας που θέτει το ερώτημα: «“Εμείς” ή οι “άλλοι” πάντα. Μα γιατί “πάντα”;». Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της, θα δούμε επί σκηνής ένα δεκαμελή θίασο πρωταγωνιστών -Γιώργος Γάλλος, Δημήτρης Γεωργιάδης, Στέλιος Ιακωβίδης, Δέσποινα Κούρτη, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Αργύρης Ξάφης, Σωκράτης Πατσίκας, Εύη Σαουλίδου, Ναταλία Τσαλίκη, Νίκος Χατζόπουλος- και ένα κουαρτέτο, σε πρωτότυπη μουσική του Θοδωρή Αμπαζή. (20-31 Ιανουαρίου, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών).

«Οι ιδιοτροπίες της Μαριάννας»: Ο Θωμάς Μοσχόπουλος παρουσιάζει, σε μετάφραση Ξένιας Καλογεροπούλου, το λογοκριμένο έργο του Γάλλου ρομαντικού ποιητή και συγγραφέα, Αλφρέ ντε Μυσσέ για τον απελπισμένο έρωτα ενός νέου για μία όμορφη, αλλά απόμακρη και κακομαθημένη νεαρή, παντρεμένη γυναίκα τη Μαριάννα. Όταν ο καλύτερός του φίλος θα μεσολαβήσει για χάρη του, τα πάντα θα ανατραπούν. Οι ιδιοτροπίες της Μαριάννας θα βγουν στη φόρα, η αποκαθήλωση δεν θα αργήσει να έρθει και η αγάπη και ο έρωτας θα περάσουν μέσα από σκοτεινά μονοπάτια. Στο ρόλο της Μαριάννας θα δούμε την Ηλιάνα Μαυρομάτη. Μαζί της οι: Ξένια Καλογεροπούλου, Ντένης Μακρής, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Χρήστος Σαπουντζής, Παντελής Βασιλόπουλος, Γιώργος Παπαγεωργίου, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου. (28 Ιανουαρίου, Θέατρο Πόρτα).

«Λούλα»: Το σκανδαλώδες μυθιστόρημα του Βαγγέλη Ραπτόπουλου -πρωτοκυκλοφόρησε το 1997 από τις εκδόσεις Κέδρος και επανακυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Καστανιώτη- μεταφέρει για πρώτη φορά στη σκηνή η ομάδα Elephas tiliensis. Πρόκειται για μία προκλητική ιστορία μυστηρίου, θρίλερ και πορνογραφήματος για το γυναικείο οργασμό και την απουσία του με πρωταγωνίστριες την 20χρονη ανοργασμική φοιτήτρια της Φιλοσοφικής Αθηνών, Λούλα και τη συγκάτοικό της, το alter ego της, Εύη. Παίζουν: Ανθή Ευστρατιάδου, Βίκυ Κατσίκα. Στη φωνή του Στέλιου ακούγεται η Πέτρος Μάλαμας. (1 Φεβρουαρίου, Θέατρο του Νέου Κόσμου).

«Το κουκλόσπιτο»: Ο Γιώργος Σκευάς παρουσιάζει το εμβληματικό έργο του Ερρίκου Ίψεν (1879), που συντάραξε την εποχή του και υπήρξε καταλυτικό για την εξέλιξη της θεατρικής τέχνης και σκηνοθετεί την Αμαλία Μουτούση στον καθηλωτικό ρόλο της Νόρα, που εγκαταλείπει την οικογένεια της προς αναζήτηση του εαυτού της. Πρόσωπο μυθικό για τη σύγχρονη δραματουργία, η Νόρα γίνεται στην εποχή μας, ένα σύμβολο όχι μόνο για την γυναίκα, αλλά γενικότερα για τον άνθρωπο. Παίζουν επίσης: Άρης Λεμπεσόπουλος, Μαρία Ζορμπά, Γιώργος Συμεωνίδης, Νικόλας Παπαγιάννης. (3 Φεβρουαρίου, Θέατρο Οδού Κυκλάδων «Λευτέρης Βογιατζής»).

«Τρεις αδελφές»: Ο Δημήτρης Τάρλοου καταπιάνεται για πρώτη φορά με τον Άντον Τσέχωφ, επιλέγοντας ένα έργο, το οποίο ο ίδιος ο συγγραφέας του το έχει χαρακτηρίσει «κωμωδία» και τους χαρακτήρες του «μπουφόνους», καθώς φέρνει κάθε έναν από αυτούς, κάθε τους ελπίδα και κάθε τους αγωνία, αντιμέτωπους με την πραγματικότητα, όπως αυτή σμιλεύεται αμείλικτα από το χρόνο. Πρωταγωνιστές του είναι τα τέσσερα παιδιά ενός μορφωμένου στρατιωτικού, οι τρεις κόρες του και ο μοναχογιός του, που «ξεμένουν» μετά το θάνατό του στον τόπο της τελευταίας του μετάθεσης, σε μια απομακρυσμένη και μονότονη πόλη της ρωσικής επαρχίας, με την ελπίδα της επιστροφής τους στη Μόσχα. Παίζουν: Ιωάννα Παππά, Αλεξάνδρα Αϊδίνη και Λένα Παπαληγούρα. Μαζί τους, οι: Λαέρτης Μαλκότσης, Μαριάννα Δημητρίου, Κώστας Κορωναίος, Γιάννης Νταλιάνης, Παντελής Δεντάκης, Δημήτρης Μπίτος, Γιώργος Μπινιάρης, Πάρις Θωμόπουλος, Βασίλης Παναγιωτόπουλος, Χάρης Τσιτσάκης, Μαριέττα Σγουρδαίου. (17 Φεβρουαρίου, Θέατρο Πορεία).

«Όταν ξυπνήσουμε εμείς οι νεκροί»: Ο Δημήτρης Καραντζάς μεταφέρει στη σκηνή το τελευταίο έργο του Ερρίκου Ίψεν, ένα κείμενο που διαρκώς ακροβατεί ανάμεσα στο ρεαλιστικό και το μεταφυσικό και φέρνει τους ήρωες αντιμέτωπους με το θάνατο. Στην παράστασή του, θα επιχειρήσει μέσα από πέντε διαφορετικές οπτικές και πέντε διαφορετικές γενιές ηθοποιών να θέσει το ζήτημα της συνέχειας , της αποδοχής της «φύσης» της ανθρώπινης ύπαρξης και της απαλλαγής από εγκλωβιστικούς και εθελούσιους «προσωπικούς θανάτους». Παίζουν: Αλεξία Καλτσίκη, Μαρία Κεχαγιόγλου, Περικλής Μουστάκης, Ρένη Πιττακή, Μιχάλης Σαράντης. (17 Φεβρουαρίου, Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν).

«Χειρόγραφο»: Η Χάρις Αλεξίου παραδίδει στο Γιώργο Νανούρη ένα χειρόγραφο      με κομμάτια της ζωής της, κείμενα και τραγούδια της κι εκείνος δημιουργεί μια μουσικοθεατρική παράσταση με εκείνη σε ρόλο πρωταγωνίστριας. «Εικόνες, μνήμες, λόγια που δεν έχουν ειπωθεί, στιγμές μιας ζωής, φυλαγμένα γράμματα, σημειώματα, όνειρα, εφιάλτες, προηγούμενες ζωές, έρωτες, χαμόγελα, συναυλίες, ταξίδια, οι άντρες, τα τραγούδια, ο πατέρας, η λύτρωση, τα θέλω, τα πρέπει, η γλύκα, το γέλιο, η μνήμη, το χώμα, η χαρά, το σώμα, η ψυχή, το μυαλό, η φωνή». Η Χαρούλα πίσω από την Αλεξίου αποκαλύπτεται στη σκηνή. (19 Φεβρουαρίου, Νέο Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου)

«Η Όπερα της Πεντάρας»: Μετά τον σαιξπηρικό «Ριχάρδο», που παρουσιάζει αυτή την περίοδο στο Εθνικό Θέατρο, ο Γιάννης Χουβαρδάς μεταφέρει στη σκηνή -σε μετάφραση Γιωργου Δεπάστα- το αριστουργηματικό μουσικό έργο των Κουρτ Βάιλ και Μπέρτολτ Μπρεχτ (1928), που αποτελεί μεταφορά του αγγλικού έργου του 18ου αιώνα «Η όπερα του ζητιάνου» του Τζον Γκέι. Διαδραματίζεται στο βικτωριανό Λονδίνο και πρωταγωνιστής του είναι ο περιβόητος Μακχίθ (Χρήστος Λούλης) που παντρεύεται την Πόλι Πίτσαμ (Νάντια Κοντογεώργη), κόρη του Τζόναθαν Πίτσαμ (Άγγελος Παπαδημητρίου), του αφεντικού των ζητιάνων του Λονδίνου. Παίζουν επίσης οι: Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Λυδία Φωτοπούλου, Νίκος Καραθάνος, Κίκα Γεωργίου, Αντίνοος Αλμπάνης, Μιχάλης Αφολαγιάν, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Ελίζα Γεροντάκη, Έφη Γούση,  Μαριάννα Καβαλλιεράτου, Βασίλης Κουκαλάνι, Ελένη Μπούκλη , Βασίλης Μυλωνάς, Νέστορας Κοψιδάς, Μαρία Νίκα, Γιώργος Τζαβάρας. Στο πλευρό τους ζωντανά 12μελής ορχήστρα. (24 Φεβρουαρίου, Παλλάς).

«Ρωμαίος και Ιουλιέτα»: Βασισμένος στη θρυλική μετάφραση του Δημήτριου Βικέλα, ο Κωνσταντίνος Ρήγος «ζωντανεύει» το εμβληματικό έργο του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε μία παράσταση στην οποία η «χρήση της μουσικής και της χορογραφημένης κίνησης θα είναι έντονη και η ατμόσφαιρα θα μοιάζει σα βγαλμένη από ένα όνειρο που παίρνει την εκδίκησή του, σαν ένα “παιχνίδι” της Queen Mab, σαν τη συνειδητοποίηση, που έρχεται αφού όλα έχουν τελειώσει, σαν τη χαμένη μνήμη ότι όλοι κάποτε είμαστε παιδιά και μετά γινόμαστε μεγάλοι». Παίζουν: Αχτάρ Αλέξανδρος, Επιθυμιάδη Δανάη, Καραούλης Γιάννης, Καραχανίδης Αναστάσιος, Κατσής Γιώργος, Παϊταζόγλου Κίττυ, Πλεμμένος Κωνσταντίνος, Σταμόπουλος Αντώνης, Μάνος Βακούσης (14 Φεβρουαρίου, Δημοτικό Θέατρο Πειραιά).

«Ξένοι»: Δύο διαμερίσματα, το ένα πάνω από το άλλο, δύο χώροι που κλείνουν μέσα τους τις ζωές και τις ιστορίες ανθρώπων διαφορετικών μεταξύ τους και παράλληλα τόσο όμοιων. Ο χρόνος περνά, οι άνθρωποι αλλάζουν, κάποια πράγματα όμως μένουν ίδια. Συναισθήματα, απωθημένα και μυστικά δεν μπορούν να λυτρωθούν, παρά μόνο εάν εκφραστούν και βγουν στην επιφάνεια. Ο Νίκος Μαστοράκης παρουσιάζει, σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, το σύγχρονο έργο του Σέρτζι Μπεμπέλ με θέμα τη «διαφορετικότητα» και τη διαχρονική ανάγκη των ανθρώπων για συνύπαρξη, αποδοχή και αλληλοκατανόηση, τόσο μέσα στο στενό περιβάλλον της οικογένειας όσο και στο ευρύτερο πλαίσιο της κοινωνίας. Παίζουν: Λυδία Κονίορδου, Στέλιος Μάινας. (31 Μαρτίου, Νέο Ρεξ).

«Post Inferno – Προς Δαμασκόν»: Για πρώτη φορά, η Ρούλα Πατεράκη ανεβαίνει στη σκηνή της Στέγης και παρουσιάζει την επική τριλογία του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, «Προς Δαμασκόν». Κεντρικό πρόσωπό της, ένας άνδρας χωρίς όνομα, ο Άγνωστος, ένα alter ego του ίδιου του Στρίντμπεργκ. Λάτρης των θηλυκών, και συνάμα μισογύνης, ο Άγνωστος αποπλανεί μια περαστική, την Κυρία. Άλλοτε μαζί της κι άλλοτε χωριστά, πορεύεται στις εσχατιές του ονείρου και της πραγματικότητας, του υπερβατισμού και του ρεαλισμού, του μυστικισμού και του χριστιανισμού, της τρέλας και της λογικής, της ασυνειδησίας και της συνείδησης, της αλχημείας και της επιστήμης, της ενοχής και της ελευθερίας, της αμαρτίας και της θέωσης, του σαδομαζοχισμού και της αγάπης. «Αναμετριέμαι με τον Στρίντμπεργκ μέσα από την αντίληψή μου για το σήμερα, όσο μου το επιτρέπουν οι καιροί, η επάρκειά μου κι ο έρωτάς μου για τον ίδιο», σημειώνει χαρακτηριστικά η Πατεράκη. (11-22 Μαΐου, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών)