Αντιγόνη Κουλουκάκου: “Έχω το δράμα μέσα μου”

Την Αντιγόνη Κουλουκάκου θα μπορούσε να την παρομοιάσει κανείς με κάποιο σπάνιο είδος αντιλόπης, τον θηλυκό άδακα ίσως, αρτιοδάκτυλη και σπαθάτη, με οξύτητα σκέψης και ομιλίας και με καλοακονισμένα αντανακλαστικά, είτε βρίσκεται σε μια χαλαρή συζήτηση είτε στη σκηνή του θεάτρου. Πιστεύει ότι αυτό που δίνει διάρκεια σε έναν ηθοποιό είναι η παζολινική αέναη αναζήτηση των ορίων του και η γνώση. Γι’ αυτό και δε σταματά να μελετά. Αυτό τον καιρό για παράδειγμα μαθαίνει τούρκικα. 

Για πες, διάβασες τούρκικα για σήμερα; Επειδή τη συνέντευξη θα τη διαβάσει και η καθηγήτρια μου, δεν θα εκτεθώ πολύ. Θα πω ότι τα έχω καταλάβει από την παράδοση.

Α, ανήκεις σε αυτή την κατηγορία μαθητών, στα τσακάλια. Η αλήθεια είναι πως ναι, γι’ αυτό και κάνω πάντα ιδιαίτερα. Δεν μπορώ τα γκρουπαριστά με πολύ κόσμο.

Πόσα χρόνια κάνεις τούρκικα; Από τον Οκτώβριο. Ποια χρόνια; Μακάρι να το είχα πάρει πιο νωρίς απόφαση, γιατί είναι δύσκολη γλώσσα. Νόμιζα ότι θα κάνω και μέσα σε έξι μήνες θα έχω μάθει να μιλάω και θα μπορώ να παίξω και σε ταινίες. Είχα αυτή την εντύπωση, όπως συνέβη και με τα Ισπανικά. Δεν έχουν καμία σχέση τα τούρκικα, είναι μια εντελώς άλλη γλώσσα. Απλά με βοηθάει το γεγονός ότι τελείωσα Τρίτη Δέσμη, με αρχαία ελληνικά και λατινικά, και γνωρίζω σύνταξη. Στα τούρκικα το ρήμα πάει στο τέλος και τα πάντα απαντούν στο ρήμα. Μιλάω Ιταλικά, Ισπανικά, Αγγλικά και λίγα Τούρκικα. “Τουρκίζω” όπως λέω. Τα βασικά τα κατέχω και μπορώ και να κάνω οντισιόν. Τώρα να παίξω σε ταινία, μόνο με καθοδήγηση. Και γι’ αυτό προετοιμάζομαι δηλαδή, για μια ταινία το καλοκαίρι. Θα έχω το crash test το Μάιο. Αν δεν νιώσω τη γλώσσα, δεν θα το ρισκάρω να το κάνω. Πες με άπειρη, πες με δειλή.

Πώς προέκυψε η σχέση σου με την Τουρκία; Η σχέση μου με την Τουρκία υπάρχει τα τελευταία 10 χρόνια. Πρώτη φορά πήγα το 2005 κι ερωτεύτηκα την Πόλη. Μπορεί ο χαρακτηρισμός «αιώνια πόλη» να ανήκει στη Ρώμη, αλλά η δική μου αιώνια πόλη είναι η Κωνσταντινούπολη. Πηγαίνοντας εκεί ένιωσα ότι ήμουν πάντα εκεί. Το ίδιο ένιωσα και στην Ιταλία όταν πρωτοπήγα, στην Πάρμα. Στη συνέχεια διαπίστωσα ότι νιώθω έτσι όπου υπάρχει το στοιχείο του νερού. Η Πάρμα χωρίζεται στα δύο από το ποτάμι που καταλήγει στον ποταμό Πο, η Ρώμη έχει τον Τίβερη και η Κωνσταντινούπολη έχει τον Βόσπορο.

Στην Ιταλία πόσο καιρό έμεινες; Και πότε τελείωσε το Μιλάνο; Καλά, το Μιλάνο δεν τελειώνει ποτέ. Πάντα στο Μιλάνο γυρνάω. Έκανα ένα break κάποια στιγμή, 2011 με 2013, και έμεινα στη Ρώμη. Και από το 2014 κάνω μια στάση στην Αθήνα.

Και η σχέση σου με την ηθοποιία ξεκίνησε στη Ρώμη; Οτιδήποτε κάνω στη ζωή μου, το κάνω παρορμητικά. Το αποφασίζω στιγμιαία, δεν το φιλτράρω, δεν το πολυσκέφτομαι. Βρισκόμουν στα haute couture της Ρώμης, χωρισμένη, μόνη, απογοητευμένη, όλοι θα πήγαιναν διακοπές στο Μπαλί κι εγώ πέφτω πάνω σε μια ανακοίνωση από μια σχολή θεάτρου και ένα τριμηνιαίο εκπαιδευτικό πρόγραμμα ώστε να έρθω πιο κοντά στην υποκριτική. Τρία μαθήματα. Υποκριτική, ορθοφωνία και κίνηση. Και πήγα και μου άρεσε. Και είδα ότι και στο θέατρο αρέσω. Κι ενώ στην αρχή οι καθηγητές μου με κοιτούσαν σαν το μαύρο πρόβατο, και μεγαλύτερη από τα άλλα παιδιά, 23 ετών και αδαής ταυτόχρονα, στην πορεία με παρότρυναν να μην το σταματήσω. Δεν είχα ιδέα από θέατρο. Δεν είχα διαβάσει. Ούτε τους κλασικούς καν δεν γνώριζα. Ούτε τι σημαίνει Σαίξπηρ, Ίψεν, Μπέκετ, Τσέχοφ ήξερα, αλλά ούτε Πιραντέλο και Παζολίνι.

Ήξερα τραγωδίες. Γιατί είμαι Ελληνίδα, γιατί είμαι του κλασσικού σχολείου, γιατί πήγαινα από μικρή στην Επίδαυρο με τη μητέρα μου και γιατί με λένε Αντιγόνη. Το έχουμε οι Έλληνες με το δράμα, οι γυναίκες το έχουμε περισσότερο και ταυτίζομαι και λίγο με το όνομά μου, κουβαλάω δράμα. Κουβαλάω και κωμωδίες, κουβαλάω και σατυρικό δράμα. Και έτσι είδα ότι υπάρχει έρωτας με το θέατρο. Στον έρωτα δεν παίζει το αμφίδρομο;

Το μόντελινγκ το εγκατέλειψες ελαφρά τη καρδία; Τα ψωμιά μου στο μόντελινγκ τα είχα φάει. Τα είχα φάει, τρόπος του λέγειν. Και τώρα ακόμα ποζάρω και φωτογραφίζομαι και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσω να το κάνω. Μακάρι να φτάσω να είμαι η επόμενη Κάρμεν Ντελ` Ορεφίς. Θέλω να πω, ποια δεν θέλει να είναι 80 χρονών, να συμβαδίζει με την ηλικία της, αλλά να είναι όμορφη και καλοδιατηρημένη και να ποζάρει στα περιοδικά ανάλογα με το αντικείμενό της; Δεν αισθάνομαι ότι δεν πρέπει να ποζάρω πλέον, αντίθετα ευχαριστώ το Θεό που έχω αυτό το ταλέντο, το χάρισμα και το DNA των γονιών μου, που με βοηθάει να μεγαλώνω και να ομορφαίνω. Βαριά λέξη το ομορφαίνω. Εννοώ την αιώνια νεότητα, η οποία δεν έχει να κάνει με το φυσικό κάλλος μόνο. Σαν επάγγελμα το μόντελινγκ για μένα τελείωσε με το που ξεκίνησε. Γιατί ουσιαστικά ξεκίνησα μεγάλη, 19-20 χρονών. Μην ακούς που λένε ότι απαγορεύονται οι ανήλικες και οι ανορεξικές στο μόντελινγκ. Μπούρδες. Ανέκαθεν υπήρχαν και θα υπάρχουν και οι ανήλικες και οι ανορεξικές, γιατί καλώς ή κακώς μιλάμε για ρούχα σε μεγέθη εφηβικού κορμιού. Αυτή τη στιγμή, όσο αδύνατη και να είμαι, στα δείγματα δεν μπορώ να μπω, έχουν αλλάξει τα κόκαλά μου από πιτσιρίκα, αλλάζει η κατασκευή σου μεγαλώνοντας. Και η πασαρέλα είναι για συγκεκριμένα νούμερα, δεν είναι τα ρούχα που πουλάνε στα μαγαζιά. Είναι ρούχα για σόου.Σήμερα πλέον συνεχίζω το μόντελινγκ ως character ή αν κάποιος φωτογράφος ζητάει μια γυναίκα με προσωπικότητα, ενώ παράλληλα, μέσα από αυτού του τύπου τη δημοσιότητα, προβάλλω και τη δουλειά που αγαπάω αυτή τη στιγμή, το θέατρο. Σε όλο τον πλανήτη οι ηθοποιοί κάνουν και καμπάνιες αν τους ζητηθεί και διαφημιστικά. Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό να αποτελεί εμπόδιο στην Ελλάδα. Στην ερώτηση δηλαδή «τι επαγγέλλεσαι;» η απάντηση να είναι μονοδιάστατη.

Αυτό το έργο ήταν μεγάλη τύχη, χαρά και τιμή γιατί ήταν η πρώτη μου θεατρική δουλειά στην Ελλάδα. Έχω συμμετάσχει στο 24 Hours του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου, που κι αυτό ήταν ένα πολύ καλό σχολείο, γιατί ήταν αυτοσχεδιαστικό, πολύ γρήγορο. Μέσα σε 24 ώρες έπρεπε να ανεβάσουμε ένα έργο. Ήταν συγγραφείς και σκηνοθέτες μαζί και στο τέλος οι ηθοποιοί. Είχαμε 9 ώρες το πολύ για να κάνουμε ένα θεατρικό δεκάλεπτο. Έμοιαζε περισσότερο με μια γιορτή θεάτρου. Εκεί με είχε δει και ο Αλέξιος Κοτσώρης και σκηνοθέτησε αυτό το πάρα πολύ ωραίο έργο του Αχιλλέα Κούμπου, το “Σαρλβίλ“. Ήμασταν επτά ηθοποιοί, πολύ ωραίοι συνεργάτες, όμορφοι άνθρωποι, ταλαντούχοι. Ήρθε στη σωστή στιγμή για να με εμψυχώσει, γιατί ήθελα να ξαναφύγω για Ιταλία. Είχε περάσει κάποιο χρονικό διάστημα από το θάνατο του μπαμπά μου και είχα αρχίσει να πέφτω ψυχολογικά. Αναρωτιόμουν τι θα κάνω, είχα χάσει όλες τις δουλειές στην Ιταλία γιατί δεν είχα τηρήσει τα deadlines, επειδή μετά τα θάνατο του μπαμπά μου αδυνατούσα ψυχολογικά να πάρω το αεροπλάνο να επιστρέψω. Δεν είχα ξανακάνει θέατρο στην Ελλάδα και ήταν και ένα μέγεθος που ήθελα να συγκριθώ, να δω, μπορώ να κάνω, μου αρέσει; Γιατί στη Ρώμη δούλεψα για τέσσερα χρόνια στο θέατρο, αλλά ήταν αλλιώς, άλλη πόλη, άλλη χώρα, άλλο θέατρο. Πήγε καλά και επαναλήφθηκε και για δέκα παραστάσεις. Μετά προέκυψε Η Αρχή του Αρχιμήδη που ήταν εντελώς άλλος ρόλος, κόντρα. Πολύ ωραίος, συναισθηματικός, εσωτερικός ρόλος, ενός σπουδαίου έργου του Ισπανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μιρό, με εξαιρετική μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Βουρνά στο θέατρο «Αργώ», με άλλους τρεις πολύ ταλαντούχους ηθοποιούς. Πάντα ο Αλέξιος Κοτσώρης εκεί, είναι ο φύλακας-άγγελός μου.Το “Σαρλβίλ “ ήταν πιο εύκολο για μένα. Πιστεύω στη θεωρία που λέει ότι από τη στιγμή που θα σου φτιάξουν μαλλί, μέικ απ, κοστούμι είσαι ο ρόλος. Και τη μαμά μου να ντύσεις έτσι, θα είναι ο ρόλος. Μπορεί να σου αρέσει λιγότερο ή περισσότερο από κάποια άλλη μητέρα που την έχεις ντύσει έτσι, αλλά θα είναι ο ρόλος. Στην “Αρχή του Αρχιμήδη”  είχα ξεγυμνωθεί λίγο και μου άρεσε αυτό. Τα κοστούμια ήταν της Ορσαλίας Παρθένη, πολύ ωραία, αλλά εγώ φορούσα ουσιαστικά μια φόρμα, τραβηγμένα τα μαλλιά μου σε κότσο, αμακιγιάριστη, διάφανη, λες και ήμουν στο σπίτι μου. Συνάντησα δυσκολίες στο ρόλο αυτό και με βοήθησαν οι συνάδελφοί μου. Εκεί κατάλαβα το εξής για το θέατρο, ότι άμα η ομάδα δεν είναι πολύ καλά δεμένη και άμα ο συνάδελφός σου δεν είναι γενναιόδωρος, δεν γίνεται έργο. Είναι διαφορετικά στην τηλεόραση; Τηλεοπτικά, επειδή όλα δουλεύουν με cut,είναι αλλιώς. Μου έχει τύχει στην τηλεόραση να μη μου δίνει τις ατάκες σωστά ένας συνάδελφός μου σε κάποιο γύρισμα και δεν μπορούσα να πω ούτε τις δικές μου. Ας είναι καλά ο σκηνοθέτης που με φώναξε να με ρωτήσει τι συμβαίνει, γιατί στις πρόβες μαζί του τα λέω μια χαρά και στο γύρισμα δεν μπορούσα να παίξω. «Είσαι μόνη σου» μου τόνισε, «παίζεις εσύ για σένα». Με βοήθησε αυτό που μου είπε, αλλά στο θέατρο δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Μπορεί κάθε μέρα, σε κάθε παράσταση ο ηθοποιός να αποδώσει το ίδιο καλά; Πρέπει. Εκεί φαίνεται η διαφορά του σπουδαίου ηθοποιού από τον απλό ηθοποιό. Πρέπει να έχει μια συνέπεια. Τώρα αν είσαι εξαιρετικός, αν είσαι πρωταγωνιστής, δευτεραγωνιστής, αυτό είναι στην κράση σου. Το έχεις από την πρώτη μέρα που μπαίνεις στη δραματική σχολή. Γεννιέσαι πρωταγωνιστής. Δεν είναι κάτι που σου διδάσκεται, ούτε πιστεύω σε μια διαδρομή από μικρούς ρόλους μέχρι τον πρωταγωνιστικό. Τι χρειάζεται για να αντέξεις στη σκηνή; Να μη φοβάσαι να έρθεις στα όριά σου. Όσο πιο πολλά πράγματα ανακαλύπτει ο ηθοποιός για τον εαυτό του μέσα στα χρόνια τόσο πιο μεγάλη διάρκεια θα έχει. Όπως είχε πει και ο Παζολίνι, η αέναη αναζήτηση και η αγάπη για τη ζωή. Είναι πάρα πολλά πράγματα που ανακαλύπτουμε για τον εαυτό μας όταν παίζουμε, τα οποία δεν γνωρίζουμε. Ούτε στις σχολές τα μαθαίνουμε. Η σχολή είναι μια καλή βάση που σε εφοδιάζει με γενικούς κανόνες και που μπορεί στο παρελθόν που υπήρχαν μανιέρες στους ηθοποιούς να ήταν πάρα πολύ χρήσιμοι και καταλαβαίνες από το παίξιμο του κάθε ηθοποιού ποια σχολή έχει τελειώσει. Εθνικό, Κουν, μέθοδος Στανισλάβσκι κ.λπ. Όπως και όταν έκανα μπαλέτο εγώ ήμουν της ρώσικης σχολής, πιο ζόρικη, άλλο πράγμα από τη γαλλική. Μέχρι και οι πουέντ ήταν πιο σκληρές στο ρώσικο μπαλέτο.

Τώρα τι ετοιμάζεις; Μόλις τελειώσαμε μια ταινία μικρού μήκους, το Για Πάντα. Αυτό που θεωρώ εξαγώγιμο προϊόν της Ελλάδας όσον αφορά το σινεμά είναι τρεις μεγάλοι τομείς: η αγροτική καλλιέργεια, η ναυτιλία και ο τουρισμός. Θεωρώ ότι οι ταινίες πρέπει να βασίζονται σε αυτά τα τρία πράγματα, γιατί μονάχα τότε είναι κατάθεση ψυχής. Δεν είναι τυχαίο που ο Βούλγαρης έκανε Νύφες και Μικρά Αγγλία  και πήρε αυτή τη διάσταση το έργο του, θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο που ο Αγγελόπουλος μιλούσε για πόνο, για φτώχεια, γι’ αυτό το κομμάτι του Έλληνα.Το Για Πάντα  του Νίκου Μανδαράκα, το πιστεύω πολύ γιατί έχει δυνατό στόρι, εν μέρει αυτοβιογραφικό, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα, στην Άνδρο που είναι η γενέτειρα του σκηνοθέτη. Ο Νίκος ήξερε κάθε πέτρα, κάθε σπιθαμή, κάθε άνθρωπο. Οπότε ακόμα και μέσα στα ντουβάρια που ήμασταν η ταινία διηγείτο μια ιστορία.

Αποδέχεσαι το μύθο που θέλει τους ηθοποιούς να είναι σε μόνιμη υποκριτική κατάσταση ακόμα και στην πραγματική τους ζωή; Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να είναι περισσότερο θεατράλε στην καθημερινότητά σου; Ρόλοι είμαστε όλοι οι άνθρωποι, απλώς εγώ πληρώνομαι γι’ αυτό. Είναι αναγκαίο κακό να είμαστε ρόλοι. Αυτό που ο οποιοσδήποτε άλλος το κάνει συναισθηματικά, ο ηθοποιός εξασκείται να το κάνει με επαγγελματική συνέπεια. Αυτή είναι η διαφορά. Σε γενικές γραμμές είμαι loud and clear,που λένε και οι Αμερικάνοι. Μιλάω και εκφράζομαι έντονα, κουνάω χέρια, πόδια, τις περισσότερες φορές δυσκολεύομαι να καθίσω ήσυχα, αλλά δεν νομίζω ότι είναι μόνο δικό μου αυτό, είναι χαρακτηριστικό των λαών της Μεσογείου. Είναι το χειρότερό μου να με βάλεις απέναντι από μια κάμερα και να μου πεις κάθισε ακίνητη. Ίσως είναι ένας ρόλος που θα έπρεπε να κάνω αυτός. Για πειθαρχία. Αλλά έχω βρει έναν άλλο τρόπο να πειθαρχώ. Κλείνομαι σε ένα δωμάτιο για ώρες και δεν μιλάω και όσο μπορώ παύω και να σκέφτομαι. Δεν καταφέρνω πάντα να απομονώσω τη σκέψη. Μόνο στη θάλασσα το έχω καταφέρει. 

Συμπλήρωσε τη φράση «ηθοποιός σημαίνει…» Ηθοποιός σημαίνει θάλασσα. 

Φωτογραφία: Mustafa Sabbagh

Once Upon A Time In Italy(a contemplation on M.Antonioni) from Antigone Kouloukakos on Vimeo. Director Mustafa Sabbagh.