Η Kathryn Hunter, ο Cyrano και η σημασία του να είναι κανείς άσχημος

Ο Cyrano de Bergerac, το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν Hercule Savinien Cyrano, Γάλλος δραματουργός και στρατιωτικός, γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου του 1619. Μεγαλωμένος σε οικογένεια μικροευγενών, αφού κατατάχτηκε στο στρατό και πληγώθηκε σοβαρά στην πολιορκία του Αράς, αποφάσισε να βρεθεί κοντά στο φιλόσοφο και αστρονόμο Pierre Gassendi. Παρακολούθησε τη διδασκαλία του και μεταμορφώθηκε σε έναν esprit fort, σε έναν ελευθεριάζοντα άνδρα, τόσο ως προς τα φρονήματα, όσο και ως προς τα ήθη. Σχετίστηκε στο Παρίσι με ένα κύκλο ομοφρόνων του θορυβοποιών, απέκτησε φήμη δεινού μονομάχου και σε διάστημα έξι ετών έγραψε τα έργα του. «Έφυγε» από τη ζωή πολύ νέος, σε ηλικία μόλις 36 ετών, από ατύχημα.

Η ζωή του ενέπνευσε τον Γάλλο νεορομαντικό ποιητή και θεατρικό συγγραφέα, Edmond Rostand να γράψει το ομώνυμο θεατρικό του έργο το 1897. Ιστορικά ανακριβές -η μεγάλη μύτη υπήρχε πάντως- το έργο αυτό, καθώς και η βασισμένη σε αυτό ομώνυμη όπερα του Franco Alfano, καθιέρωσε την εικόνα του ρομαντικού ήρωα που έχει επικρατήσει σήμερα.

Το «Συρανό ντε Μπερζεράκ» μεταφέρθηκε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη το 1950 από τον Michael Gordon με τον José Ferrer να βραβεύεται με Όσκαρ για την ερμηνεία του ως Cyrano, ενώ δεκαετίες μετά, το 1990 έγινε και πάλι ταινία από τον Jean-Paul Rappeneau με τον Gérard Depardieu να πρωταγωνιστεί.

Η ιστορία του Cyrano, που ερωτεύεται παράφορα τη Ρωξάνη, «ζωντανεύει» φέτος στο λονδρέζικο σανίδι από τον σκηνοθέτη Russell Bolam. Παρουσιάζεται αυτή την περίοδο στο θέατρο Southwark Play House από έναν αποκλειστικά γυναικείο θίασο, με την Kathryn Hunter να ενσαρκώνει τον διάσημο ξιφομάχο, στρατιώτη και ποιητή του 17ου αιώνα «με τη μεγάλη μύτη, αλλά και την τεράστια καρδιά».

Για όσους δεν την γνωρίζουν, η Kathryn Hunter ή αν προτιμάτε Αικατερίνη Χατζηπατέρα, είναι μια από τις σπουδαιότερες και πολυβραβευμένες ηθοποιούς της ευρωπαϊκής θεατρικής σκηνής -το1991, τιμήθηκε με το βραβείο «Σερ Λόρενς Ολίβιε» καλύτερης ηθοποιού για την ερμηνεία της στο έργο «H Eπίσκεψη της Γηραιάς Kυρίας» του Friedrich Duerrenmatt-, που έλκει την καταγωγή της από τη χώρα μας.

Η 58χρονη Βρετανή γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1957 στη Νέα Υόρκη από Έλληνες γονείς που είχαν μεταναστεύσει από τις Οινούσες στην Αμερική, αλλά μεγάλωσε στη Βρετανία. Σπούδασε στη φημισμένη Βασιλική Σχολή Δραματικής Tέχνης, η οποία της άνοιξε το δρόμο για μια εντυπωσιακή πορεία στο θέατρο, τόσο στο κλασικό, όσο και στο σύγχρονο ρεπερτόριο, συνεργαζόμενη με τις μεγαλύτερες βρετανικές σκηνές, αλλά και με το εναλλακτικό Complicite.

Μέχρι σήμερα έχει παίξει από «Pιχάρδο III», «Bασιλιά Ληρ» και «Mάκμπεθ» μέχρι «Hλέκτρα», ενώ έχει σκηνοθετήσει «Οθέλο», «Όρνιθες» και την «Kωμωδία των Παρεξηγήσεων». Στη μεγάλη οθόνη έχει εμφανιστεί ως ηθοποιός στο «Όλα ή τίποτα» του Mike Leigh, καθώς και στο «Ο Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα».

Στη χώρα μας, θαυμάσαμε το ταλέντο της για πρώτη φορά τον Μάιο του 2009, όταν πρωταγωνίστησε στον «Πίθηκο του Κάφκα», βασισμένο στο διήγημα του Κάφκα «Αναφορά στην Ακαδημία». Πέντε χρόνια μετά επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου παρουσίασε στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά, την «Κοιλάδα των εκπλήξεων» σε σκηνοθεσία του Peter Brook. 

Η Kathryn Hunter και ο Cyrano

«Βρίσκω τους ανδρικούς ρόλους πιο ενδιαφέροντες συγκριτικά με τους γυναικείους που ορισμένες φορές τείνουν να είναι ανιαροί και μονότονοι», δηλώνει σε πρόσφατη συνέντευξή της στην εφημερίδα Guardian η Hunter, που είναι εκπαιδευμένη στο να υποδύεται ανδρικούς ρόλους και να τους φέρνει εις πέρας με επιτυχία.

Τώρα, μεταμορφώνεται για ακόμη μία φορά και αναζητά την ανδρική της φύση, υποδυόμενη τον Cyrano de Bergerac, έναν ήρωα που αγαπά πολύ.

«Από τότε που είδα το φιλμ με τον Depardieu, λάτρεψα τον Cyrano. Αυτόν τον άνδρα που είναι ταυτοχρόνως ήρωας, αλλά και κλόουν, που τον χαρακτηρίζει η μεγάλη μύτη του, για την οποία αυτοσαρκάζεται, αλλά και η τεράστια καρδιά του… Που αγαπά τις λέξεις ως αποτύπωμα της ψυχής», εξηγεί.

Ερωτώμενη αν την νοιάζει που παίζει έναν άσχημο ήρωα, σημειώνει: «Ο Cyrano, όπως και ο καθένας μας άλλωστε, μπορεί να έχει μια μεγάλη μύτη, κάτι που τον κάνει να αισθάνεται απωθητικός, άσχημος, ανίκανος, γεμάτος από αμφιβολία και μίσος για τον εαυτό του. Είναι σημαντικό όμως να είσαι άσχημος, μιας κι ακόμη και το πιο όμορφο μοντέλο αισθάνεται άσχημο κάποιες φορές».

Όσον αφορά στο αν αισθάνεται περισσότερο Βρετανή, Ελληνίδα ή Αμερικανή, η Kathryn Hunter διευκρινίζει: «Λατρεύω την αγγλική γλώσσα και την βρετανική αίσθηση του χιούμορ. Αισθάνομαι ευγνώμων που μεγάλωσα εδώ. Από την άλλη, το δώρο της ελληνικής καταγωγής μου είναι ο αρχαίος πολιτισμός της τραγωδίας και της κωμωδίας. Είναι τύχη να είσαι κομμάτι του κόσμου, πολίτης του παντού και του πουθενά».