«Ihsane»: Πώς χορογραφείται μια κηδεία;
Ειδικά μία που δεν έγινε ποτέ; Ο κορυφαίος χορογράφος Σίντι Λάρμπι Σερκάουι απαντά με μία καλλιτεχνική σύμπραξη που τιμά τις μαροκινές του ρίζες.
Ο παγκοσμίου φήμης χορογράφος Σίντι Λάρμπι Σερκάουι έρχεται την άνοιξη στην Αθήνα με μια εντυπωσιακή και καλλιτεχνικά τολμηρή παράσταση-φόρος τιμής στις μαροκινές του ρίζες. Διευθύνει καλλιτεχνικά τα ιστορικά Μπαλέτα του Μεγάλου Θεάτρου της Γενεύης και την νεότερη μα επιδραστική ομάδα Eastman, της οποίας είναι ο ιδρυτής, σε μία σύμπραξη υψηλής καλλιτεχνικής στάθμης που επιχειρεί να εξερευνήσει θέματα ταυτότητας, μνήμης και συμφιλίωσης.
Με οδηγό τα αισθητικά ερεθίσματα αλλά και ζωτικότητα του αραβικού κόσμου, από τον οποίο κατάγεται ο χορογράφος (Μαρόκο), υπογράφει μια βαθιά τρυφερή χορευτική παράσταση, η οποία διασχίζει τα σύνορα και υπερβαίνει τις συγκρούσεις και τις διαφορές τους.
Το εντυπωσιακό θέαμα που χαρίζουν οι συνολικά 18 χορευτές επί σκηνής συμπληρώνουν οι δημιουργίες του visual artist Amine Amharech, που δημιουργούν μια σχεδόν τελετουργική ατμόσφαιρα, και τα πρωτοποριακά κοστούμια του σχεδιαστή Amine Bendriouich, εμπνευσμένα από την ενδυματολογική παράδοση των Βερβέρων. Τη μουσική συνέθεσε ειδικά για την παράσταση ο Τυνήσιος δεξιοτέχνης της viola d’amore Jasser Haj Youssef, ο οποίος ερμηνεύει ζωντανά επί σκηνής μαζί με τους τραγουδιστές Fadia Tomb El-Hage (Λίβανος) και Mohammed El Arabi Serghini (Μαρόκο) και τους μουσικούς Gaël Cadoux (Rhodes piano), Yasamin Shahhosseini (ούτι) και Gabriele Miracle Bragantini (κρουστά). Τον σχεδιασμό φωτισμών υπογράφει η Fabiana Piccioli, ενώ το βίντεο επιμελείται ο Maxime Guislain.
Το ID του Σίντι Λάρμπι Σερκάουι
Ο Σίντι Λάρμπι Σερκάουι είναι μια από τις πιο επιδραστικές παρουσίες στο σύγχρονο χορό και ιδρυτής της εταιρείας χορού Eastman. Πολυσχιδής δημιουργός – χορογράφος, σκηνοθέτης όπερας, χορευτής, συνθέτης, πιανίστας, εικαστικός -εργάζεται σε πολλαπλά πεδία και πλατφόρμες, από τον κινηματογράφο και το Broadway, μέχρι τη δημιουργία μουσικών βίντεο (όπως το «Valtari» των Sigur Ros) την όπερα, τα μουσεία και την κοινοτική τέχνη. Ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Ballet du Grand Théâtre de Genève, έχει το ταλέντο να δημιουργεί ολόκληρους κόσμους, όπου η κίνηση, η μουσική και η αρχιτεκτονική συνυφαίνονται αβίαστα. Μεταξύ άλλων, έχει συνεργαστεί με τους Ντέιμιεν Ζάλετ και Μαρίνα Αμπράμοβιτς («Boléro” στην Όπερα του Παρισιού, «Pelléas et Mélisande») και έχει σκηνοθετήσει για την όπερα από Γκλουκ μέχρι Φίλιπ Γκλας.
Τι εστί «Ihsane»;
Το νέο αυτό έργο, που πρωτοπαρουσιάστηκε στη Γενεύη τον Νοέμβριο του 2024, αποτελεί το δεύτερο μέρος ενός δίπτυχου που ξεκίνησε με το «Vlaemsch (chez moi)» το 2022, όπου ο Σερκάουι διερευνούσε τη σχέση του με τη μητέρα του και τις φλαμανδικές του ρίζες. Στο «Ihsane» (που στα αραβικά εκφράζει ένα ιδανικό αγαθότητας, ευεργεσίας και εσωτερικής ένωσης και επικοινωνίας με το σύμπαν) στρέφει το βλέμμα στον πατέρα του, έναν Μαροκινό μετανάστη στη Φλάνδρα που έχασε σε νεαρή ηλικία – μια αναζήτηση που φορτίζεται ακόμη περισσότερο από την αδυναμία εντοπισμού του τάφου του στην Ταγγέρη, τριάντα χρόνια μετά το θάνατό του. Το έργο λειτουργεί ως μια «χορογραφημένη κηδεία που δεν έγινε ποτέ» και αναμετριέται με την απώλεια, την ανάμνηση και την ανάγκη υπέρβασης των ορίων που θέτουν οι ταυτότητες και οι τόποι.
Το «Ihsane», όμως, συνδέεται και με ένα ρατσιστικό και ομοφοβικό έγκλημα που συνέβη στη Λιέγη το 2012: ένας νεαρός ομοφυλόφιλος άνδρας, 32 ετών, μαροκινής καταγωγής, ο Ihsane Jarfi, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου έξω από ένα νυχτερινό κέντρο. Ο επιτυχημένος χορογράφος, ομοεθνής του θύματος αλλά και queer δημιουργός, επιχειρεί να ταυτιστεί με τον Jarfi και τον τιμά μέσα από αυτήν την παραγωγή που επανεξετάζει την οικογενειακή του ιστορία, διατυπώνοντας παράλληλα μέσα από το χορό σημαντικές αναζητήσεις: «Τι αποτύπωμα αφήνουμε πίσω μας; Πώς γίνεται περισσότερες από μία ταυτότητες να χωρέσουν στο ίδιο σώμα;»
Μέσα από μια ενδοσκοπική περιήγηση στα όνειρα και τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας και ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο κινησιολογικό τοπίο, ο Σερκάουι στο «Ihsane» αποτυπώνει τον κόσμο ως πεδίο αδιάκοπης αναγέννησης και αλλαγής, και επιχειρεί μια άσκηση συμφιλίωσης που αποζητά να υπερβεί τις προσωπικές αλλά και γεωπολιτικές συγκρούσεις, παίζοντας με τις απαξιωτικές και στερεοτυπικές οπτικές γύρω από τον αραβικό κόσμο, που ακόμη και σήμερα έχουν ισχυρή παρουσία στη Δύση.
H παράσταση παρουσιάζεται στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ της Άνοιξης» στο Μέγαρο Μουσικής, την Τρίτη 17 & την Τετάρτη 18 Μαρτίου.
