«Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα»: Συμβαίνει τώρα

Τι να κρίνεις από το διαρκές σφυροκόπημα των κορμιών των χορευτών που αποτελούν το καστ του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο «Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα»; Μόνος άξιος κριτής η ανάσα που κόβεται, μεταξύ της σκοτεινής οφθαλμαπάτης μιας σκάλας και της πένθιμης σύνθεσης που ζητά αενάως επαναφορά στη μνήμη: νεκροί, νεκροί, παντού νεκροί. Επί σκηνής και εντός νου.

Πριν σβήσουν εντελώς τα φώτα, ακούγεται η παράκληση να γίνει σεβαστή η ενός λεπτού σιγή που θα ακολουθήσει στο τέλος της παράστασης. Η ημερομηνία στο κινητό σου γράφει 27 Ιανουαρίου 2026 και σκέφτεσαι για ποιον είναι αυτό το ένα λεπτό; Για τους επτά νεκρούς οπαδούς του ΠΑΟΚ που έφυγαν από τη ζωή λίγες ώρες πιο πριν, όχι σε απευθείας μετάδοση αλλά σε συνεχή και ανηλεή επανάληψη επί οθονών; Για τις πέντε εργαζόμενες του εργοστασίου Βιολάντα που δύο ξημερώματα πιο πριν σκοτώθηκαν την ώρα της εργασίας τους; Για τους δύο νεκρούς της προηγούμενης εβδομάδας εν μέσω βροχών στη χώρα μας; Οι θάνατοι του 2026 προς ώρας μοιάζουν όλοι τυχαίοι και η τυχαιότητά τους μας τρομάζει: στη θέση όλων τους θα μπορούσαμε να είμαστε και εμείς. Το πιο κοινότοπο συμπέρασμα που βγαίνει κάθε φορά, καθότι το πιο λογικό.

Διαβάζουμε στο δελτίο Τύπου του «Ρεκβιέμ» πως πριν από 30+ χρόνια «ο Δημήτρης Παπαϊωάννου ζήτησε από τον Γιώργο Κουμεντάκη να συνθέσει μια καταιγίδα θανάτου – ένα ρέκβιεμ για εκείνους που χάθηκαν από το AIDS». Λίγες παραμένουν οπτικά οι νοητές συνδέσεις με το AIDS (το αίμα στην αρχή και η ανταλλαγή του), δίνοντάς μας έτσι την ελευθερία να προσαρμόσουμε την παράσταση σε παρεμφερείς συνθήκες πένθους: πόλεμοι, Covid-19 και λοιπές πανδημίες ή έστω επιδημίες, καταστάσεις έκτακτης ανάγκης όπου πρωταγωνιστεί ο θάνατος.

Στη σιγή του ενός λεπτού δεν ακούστηκε ούτε κινητό, ούτε βήχας: μόνο τα κορμιά που έπεφταν νεκρά, επαναληπτικά, συναινετικά, με σκοπό την απότιση φόρου τιμής και όχι τη βορά εικονικών σωμάτων χωρίς δικαιώματα πια.