Μονολογώντας στη σκηνή – Μέρος Α’

Ο μονόλογος αποτελεί ίσως τη μεγαλύτερη δοκιμασία, πρόκληση και παγίδα για έναν ηθοποιό. Πρόκειται για ένα θεατρικό είδος που αφήνει τον καλλιτέχνη μόνο, «γυμνό» και εκτεθειμένο στη σκηνή να αναμετράται με τον εαυτό του, το ταλέντο του, αλλά και με το έργο που αναλαμβάνει να παρουσιάσει ενώπιον των θεατών.

Έχει τη δύναμη τόσο να κάνει τον ηθοποιό να «θριαμβεύσει» χάρη στην υποκριτική του δεινότητα και την εμπνευσμένη σκηνοθεσία της παράστασης, όσο και να τον «καταδικάσει» ως ανεπαρκή να γεμίσει τη σκηνή μες στη μοναξιά του.

Στο πρώτο μέρος του «Μονολογώντας στη σκηνή», παρακολουθούμε γυναίκες, μόνες στο σανίδι να μονολογούν και μας μας παρουσιάζουν…

«Αδαμαντία»: Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Κωστή Καπελώνη, η Μάνια Παπδημητρίου δίνει σάρκα και οστά, άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με συγκίνηση στην κυρία Αδαμαντία, μια συνηθισμένη γυναίκα που προσπαθεί να επιβιώσει και να φροντίσει τα παιδιά της, δηλαδή… το μέλλον της πατρίδας της. Πρόκειται για την αληθινή ιστορία της Αδαμαντίας, έτσι όπως αυτή καταγράφεται μέσα από το έργο του Παναγιώτη Μέντη, το οποίο είναι βασισμένο στα 120 γράμματα, που έστειλε η Αδαμαντία απ´ την Ελλάδα, στον άνδρα της στην Αίγυπτο και τα οποία βρέθηκαν σε ένα ντουλάπι στη σκηνή της Φρυνίχου του Θεάτρου Τέχνης Κάρολος Κουν. (Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν – Υπόγειο)

«Δεσποινίς Μαργαρίτα»: Ο συγκλονιστικός μονόλογος του Ρομπέρτο Ατάιντε, σε σκηνοθεσία Πέτρου Ζούλια, με την Εφη Μουρίκη να υποδύεται μία δασκάλα του Δημοτικού που στην αίθουσα διδασκαλίας ξετυλίγει τη διττή της ταυτότητα: της δασκάλας, μα και της γυναίκας που εξουσιάζει. Μία παράσταση – αλληγορία πάνω στη δύναμη της εξουσίας, όπως τη συναντάμε στην κοινωνία, στην οικογένεια, στο σχολειό, στην εκκλησία, στο κράτος. (Θέατρο Χώρα)

«Η Απολυμένη»: Η Κατερίνα Διδασκάλου μεταφέρει στη σκηνή το έργο του Αντώνη Τσιπιανίτη, που πραγματεύεται τις εναλλαγές της σύγχρονης ζωής, σε σκηνοθεσία Κώστα Γάκη. Υποδύεται τη Μαριέττα, μια δημοσιογράφο που διατηρεί μια από τις καλύτερες κοσμικές στήλες σε μεγάλο έντυπο. Η λάμψη και η χλιδή, που τη συνοδεύουν, λόγω της επιτυχίας της, θα χαθούν όταν ξαφνικά απολύεται. Οι πλούσιες κυρίες για τις οποίες έγραφε τόσα χρόνια και τη γέμιζαν με δώρα, αποκαλώντας τη φίλη τους, της κλείνουν την πόρτα κι εκείνη μένει μόνη. (Θέατρο Βρετάνια)

«Κατερίνα»: Η Λένα Παπαληγούρα, έχοντας αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της, επαναλαμβάνει και φέτος το συγκλονιστικό μονόλογο του Γιώργου Νανούρη. Η παράσταση είναι βασισμένη στο βιογραφικό, best seller, βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ «Το βιβλίο της Κατερίνας» -η ηρωίδα είναι η μητέρα του-, που αφορά την ιστορία της διπολικής Κατερίνας, που αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στη ζωή και την αυτοκαταστροφή. (Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες)

«Αντριάνα»: Η Μαρία Αντουλινάκη «αλωνίζει» τη σκηνή, ενσαρκώνοντας μια γυναίκα, που μέσα από ακόμη μια οικογενειακή κρίση, έρχεται ξαφνικά αντιμέτωπη με τη χαμένη της ζωή, χαμένη μέσα στα θέλω και τις επιταγές των άλλων. Μέσα από διαδοχικά τηλεφωνήματα ξετυλίγεται όλο το νήμα της ζωής της για να έρθει στο τέλος η λύτρωση, που συνοδεύεται από μια αναπάντεχη αποκάλυψη. Κείμενο: Θανάσης Παπαγεωργίου. Σκηνοθεσία: Κυριάκος Χατζημιχαηλίδης. (Θέατρο Αλκμήνη)

«Σταματία, το γένος Αργυροπούλου»: Η Ελένη Ουζουνίδου δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στη sold out παράσταση του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, πάνω στο έργο του Κώστα Σωτηρίου. «Ζωντανεύει» τη Σταματία, μια γυναίκα που ζει στο παρελθόν, αδυνατώντας να παρακολουθήσει και κυρίως να αποδεχτεί τη ζωή που προχωράει δίπλα της, καταλήγει μόνη. (Θέατρο του Νέου Κόσμου) 

«Η αναγνώριση»: Μια γυναίκα περιμένει κάθε Πέμπτη απόγευμα έναν άνδρα. Ξαφνικά την καλούν για αναγνώριση. Αναγνωρίζει τα σημάδια ενός ανεκπλήρωτου έρωτα. Αναγνωρίζει την ιστορία της ζωής της. «Τι θα πει θα σε σκέφτομαι πάντα;», «Τι άλλο από το θα σε αδικώ ισόβια;». Η Γιώτα Φέστα σ` έναν αποκαλυπτικό μονόλογο του Άκη Δήμου, σε σκηνοθεσία της ίδιας και της Φρόσω Μαστρόκαλου. (Από Μηχανής Θέατρο)

«Ισιδώρα Ντάνκαν – Η ζωή μου»: Τη γυναίκα θρύλο, την ιέρεια του μοντέρνου χορού, την πρώτη ξυπόλητη χορεύτρια, που σε κάθε άλμα μετάγγιζε την ουσία της ύπαρξής της και γοήτευε τον θεατή, μας αποκαλύπτει επί σκηνής η Ιωάννα Δελάκου, σε ένα έργο που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Θανάσης Θεολόγης. (Θέατρο Άλφα)

«Morendo»: Η Εύα Κεχαγιά ερμηνεύει την Μαρία Κάλλας, τη γυναίκα που άλλαξε την ιστορία της όπερας, σε σκηνοθεσία Όλγας Λασκαράτου. Η παράσταση επικεντρώνεται στις στιγμές της μεγάλης ντίβας, λίγο πριν το τέλος της ζωής της, όταν απομονωμένη κι εγκαταλελειμμένη από φίλους ζει με την ψευδαίσθηση πως βρίσκεται στο καμαρίνι λίγο πριν από την παράστασή της, ενώ είναι κλεισμένη στο διαμέρισμα της στο Παρίσι. (Θέατρο Αλκμήνη)

«Που είναι η μάνα σου μωρή»: Υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Ένκε Φεζολλάρι, η Βέρα Κρούσκα παρουσιάζει το ομώνυμο, αυτοβιογραφικό έργο της Δήμητρας Πέτρουλα. Ένα συγκλονιστικό αφήγημα για τις μνήμες στα σκοτεινά χρόνια του εμφυλίου που τη σημάδεψαν ανεξίτηλα, το οποίο αποτελεί την προσωπική μαρτυρία ενός μικρού κοριτσιού, που το Γενάρη του 1946, έγινε αυτόπτης μάρτυρας της ομαδικής εκτέλεσης μελών της οικογένειάς της και των συγγενών της. Τη θεατρική διασκευή του έργου υπογράφει η Σοφία Αδαμίδου. Στο πλευρό της Κρούσκα, βρίσκονται της επί σκηνής η Ορνέλα Λούτη και η Αγάπη Παπαθανασιάδου, λειτουργώντας σαν ανθρώπινη εγκατάσταση και σαν φωνές κυρίως. (Θέατρο Σημείο)

Προσεχώς, το δεύτερο μέρος του «Μονολογώντας στη σκηνή» με τους άνδρες ηθοποιούς.