Πού βγαίναμε το ’03: Ζουμ στη Δελφών

Τεύχος 195, Ιούνιος 2003

Οι πολυαναμενόμενες καλοκαιρινές βραδιές έκαναν την πρεμιέρα τους στην οδό Δελφών.

Τα Τρία Γουρουνάκια

Tο πρώτο που συναντά κανείς πριν ανηφορίσει το πλακόστρωτο της Δελφών είναι τα Τρία Γουρουνάκια. Όλα ξεκίνησαν στις αρχές του 2000, όταν τρεις καλοί φίλοι αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να φτιάξουν το δικό τους στέκι. Τον Νοέμβριο του 2001, η πρώην Σκηνή περνάει στα χέρια τους και –με τη βοήθεια της γκαλερί Ζουμπουλάκη, που επιμελήθηκε το λογότυπο του μαγαζιού, αλλά και του Κρίτωνα, που έκανε τη διακόσμηση– βαφτίζουν το κλαμπ «Τα Τρία Γουρουνάκια». Στο εσωτερικό οι εικαστικές εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη. Με τους τοίχους ντυμένους με τους πρωταγωνιστές του παραμυθιού (δημιουργίες του Κότι) αλλά και τις τρεις τουαλέτες στον κάτω όροφο (μία αχυρένια, μία ξύλινη και μία τούβλινη) διακοσμημένες με μία μικρή οθόνη στην οποία μονίμως προβάλλεται ένα sample γνωστών παραμυθιών, δεν αργείς να καταλάβεις ότι το βασικό χαρακτηριστικό του μαγαζιού είναι η φαντασία. Εκτός των άλλων, οι υπεύθυνοι του μαγαζιού υπόσχονται για το καλοκαίρι μουσικά χάπενινγκ που θα συζητηθούν.

Εν Δελφοίς

Συνεχίζουμε στην καρδιά του πεζόδρομου, που δεν είναι άλλη από το Εν Δελφοίς. Το στέκι αυτό είναι το αποτέλεσμα της συνεργασίας μιας μικρής παρέας φίλων, που άνοιξαν τις πόρτες στο κοινό το 1992. Έχοντας ήδη συναντήσει τρεις γενιές θαμώνων, δίκαια κατέχει τον τίτλο του πρώτου καλοκαιρινού μαγαζιού στον πεζόδρομο. «Το μικρό μαγαζάκι, που με τόσο κέφι και διάθεση φτιάξαμε, με τα χρόνια άλλαξε και μεγάλωσε» θυμάται ο Βασίλης Καλατζής (ένας από τους ιδιοκτήτες). Η τελευταία και πιο σημαντική ανακαίνιση έγινε το 2001, με την πινελιά του Γιώργου Γαβαλά. Ανοιχτό από τις 8:30 το πρωί λειτουργεί ως καφέ και το σούρουπο μεταμορφώνεται σε κλαμπ.

Ιπποπόταμος

Επόμενη στάση στον Ιπποπόταμο: σημείο συνάντησης φοιτητών και φίλων που μετά τα μαθήματα και το γραφείο θέλουν να βρουν τους κολλητούς τους και να διώξουν το στρες με κάμποσα ποτήρια σανγκρία (το δυνατό σημείο του μαγαζιού). Χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές στον εσωτερικό χώρο, ο Ιπποπόταμος είναι η πιο cool βραδινή επιλογή από τα τέλη του 1980. Μόνο οι djs αλλάζουν κατά καιρούς, κι αυτοί όμως έχουν «αυστηρές» οδηγίες να χτυπούν αλύπητα τη λίμπιντο με ροκ, τζαζ και λάτιν μουσικές. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του οι αφίσες στους τοίχους με θέμα παλιές διαφημίσεις.

Mommy

Και καταλήγεις… πού αλλού; Στο μπεστ σέλερ της εποχής: το Mommy! Η ιδέα ξεπήδησε μέσα από το τραγούδι Daddy Cool (έγινε «Mommy Cool» και στο τέλος βαπτίστηκε «Mommy») και κατάφερε να γίνει βασικό σημείο αναφοράς αλλά και κύρια αιτία ανανέωσης του πεζόδρομου των Δελφών. Με το κέφι της ομάδας να είναι ορατό στην καθημερινή λειτουργία του μαγαζιού, την καλλιτεχνική επιμέλεια της Μελίνας Βλάχου αλλά και την πολύτιμη συνεισφορά μιας φίλης από τη Θεσσαλονίκη στη διακόσμηση, το Mommy έγινε η μητρική αγκαλιά της πόλης, που συνδυάζει καθαρά ποτά, μεσογειακή κουζίνα και υπέροχα finger food – σήμα κατατεθέν του μαγαζιού. Η Κατερίνα Κανατάκη και ο Σπύρος Βλάχος κατάφεραν να πετύχουν τον δύσκολο συνδυασμό μουσικής με άποψη, μίνιμαλ ατμόσφαιρας και ξεχωριστών event: κάθε μήνα η έκθεση φωτογραφίας ή ζωγραφικής νέων καλλιτεχνών που θέλουν να παρουσιάσουν τη δουλειά τους αλλά και διάφορα συγκροτήματα που κάθε Σάββατο μεσημέρι διασκεδάζουν τον κόσμο με live μουσική.

Κατερίνα Κανατάκη (Η ψυχή του Mommy)

– Ποιος πιστεύεις ότι είναι ο λόγος που το Mommy είχε τέτοια απήχηση στον κόσμο;

Οι πελάτες εισπράττουν τη φροντίδα που τους δείχνουμε, για να περάσουν καλά. Και σ’ αυτό βοηθάμε όλοι, ο καθένας ξεχωριστά.

– Ποια είναι η ομορφότερη γωνιά του μαγαζιού;

Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια γωνιά. Το Mommy είναι προσεχτικά φτιαγμένο, κομμάτι κομμάτι. Αυτό, όμως, που μου έχει κάνει πραγματικά εντύπωση είναι ότι όλοι οι πελάτες μας επιθυμούν να καθίσουν στο ίδιο σημείο μ’ αυτό που είχαν καθίσει όταν είχαν πρωτοέρθει στο μαγαζί!

– Τι είναι αυτό που κάνει τον πεζόδρομο των Δελφών πεδίο έλξης του κόσμου τα τελευταία χρόνια;

Η περιοχή έχει καλή ενέργεια. Όλοι το καταλαβαίνουν αυτό. Από κει και πέρα σίγουρα είναι και η νοσταλγία του Αθηναίου για τα οικεία μέρη που με τα χρόνια βλέπει να χάνονται μπροστά στα μάτια του. Ο πεζόδρομος είναι διατηρητέος, γραφικός και ρομαντικός.

Τεύχος 195, Ιούνιος 2003

Διαβάστε επίσης

ΚΛΙΚ VINTAGE

Πού σύχναζαν οι Αθηναίοι όταν πρωτογνώρισαν το ΚΛΙΚ;