Αλέξανδρος Καρακατσάνης: «Θα ήθελα να ζήσω με τους ντόπιους σε μια απελευθερωμένη Παλαιστίνη»
Ένας μουσικός που έγινε μάγειρας μα διατηρεί ανοθεύτο το πάθος για τη δημιουργία.
Ο Αλέξανδρος Καρακατσάνης είναι Head Chef στο Ξενοδοχείο «Conrad Athens The Ilisian». Μέσα σε 15 χρόνια έχει προλάβει να κάνει πολλά: έχω την τύχη να δοκιμάσω το φαγητό του σε όλες τις στιγμές του και στο πρώτο του εστιατόριο στην Σύρο και το πρώτο του εστιατόριο στην Αθήνα, μέχρι τον «Προβελέγκιο» και την «Αθηναϊκή Ταράτσα». Το συμπέρασμα είναι πως οι γεύσεις του είναι σαν τις θάλασσες που έχει διασχίσει: νόστιμες, παράξενες και γήινες!
Πού σε βρήκε το 1987 όταν κυκλοφόρησε το ΚΛΙΚ; Το 1987 δεν ήμουν καν ιδέα νομίζω και ας λένε πως με θέλανε. Το 1992 γεννήθηκα.
Όταν ακούς της λέξεις Μάρκος, Σύρα, Αιγαίο, Ερμούπολη τι φαγητό σου έρχεται στο νου;
Σίγουρα κεφτεδάκια με μάραθα από την απάνω μεριά της Σύρου.
Αν σε καλούσαν στο προεδρικό μεγαρο να φτιάξεις ένα ειδικό menu με νηστίσιμα πιάτα τι θα έφτιαχνες; Έλα ντε! Σίγουρα κάτι παραδοσιακό ελληνικό φτιαγμένο με αγάπη.
Σε ποια σαρακοστιανά πιάτα πιστεύεις ότι είσαι expert; Μυδοπίλαφο (η νονά μου βέβαια είναι ακομα καλύτερη) και ρεβιθάδα χυλωμένη στον ξυλόφουρνο, μαγειρεμένη 24 ώρες το λιγότερο.
Έχεις κάποιο ιερόσυλο πιάτο ελληνικής κουζίνας που πιστεύεις για το οποίο ελληνίδες γιαγιάδες θα σε γιούχαραν έξω από το εστιατόριο και αν ναι ποιο είναι αυτό;
Σίγουρα το patè από αρνίσια μυαλά που έκανα σε σχήμα μυαλού. Βέβαια μετά θα ερχόταν η γίδα βραστή με χειροποίητο τραχανά, πάστα λεμόνια και καπνιστή προβατίνα αποξηραμένη και θα τους έφτιαχνε την ψυχή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Θυμάσαι ένα πιάτο που έχεις φτιάξει με ελληνικά όσπρια; Έφτιαχνα στη Σύρο στο μαγαζί ένα πιάτο που είχαν λατρέψει όλοι. Ρεβιθάδα στον ξυλόφουρνο με οσομπούκο. Νομίζω δίναμε πάνω απο τριάντα μερίδες τη μέρα. Μέχρι που αναγκάστηκα να το βγάλω από το μενού και για λόγους ηθικής (πόσο οσομπούκο να βρω πια) αλλά και επειδή έκλεβε την παράσταση από άλλα πιάτα (ανωμαλία λέμε).
Αν σου λέγανε να φτιάξεις το απόλυτο νηστίσιμο street food πως θα ήταν αυτό; Σίγουρα θα είχε χειροποίητη πίτα Bazlama στα κάρβουνα με άφθονο λαδάκι, τηγανητό φρέσκο καλαμάρι και μετά βάλε ό,τι θες, όχι πολλά υλικά όμως, να μιλήσει η πρώτη ύλη.
Τελικά ποιο είναι το αγαπημένο σου ελληνικό φαγητό; Μπακαλιάρος σκορδαλιά με κλειστά μάτια.
Αν δεν είχες καμιά υποχρεώση, πού θα ήθελες να ήσουν αυτην την στιγμή, τι μουσική θα άκουγες και ποιο θα ήταν το πρώτο πιάτο που θα έτρωγες; Αν και είναι ουτοπία θα ήθελα να ήμουν σε μια απελευθερωμένη Παλαιστίνη να ζήσω με τους ντόπιους και να δω από κοντά την κουλτούρα τους (την έχω ζήσει από την πεθερά μου σε ένα βαθμό και είμαι περήφανος για αυτό), θα άκουγα παραδοσιακή ανατολίτικη μουσική και θα έτρωγα ένα υπέροχο μοσχαρίσιο Shawarma στον δρόμο.
Η νοσταλγία τι γεύση έχει; Χαρμολύπης;
Αν δεν ήσουν μάγειρας τι άλλο θα ήθελες να ήσουν; Αν δεν ήμουν μάγειρας, όπως έχω ξαναπεί, θα ήμουν μουσικός. Έχω υπάρξει μουσικός και είναι η πρώτη μου αγάπη, βέβαια δεν κατάφερα να ζήσω από αυτό γι’ αυτό και ακολουθώ την δεύτερη μου αγάπη την μαγειρική!
