Oι απογνώσεις του Ρεμί: Ας φάω παντεσπάνι ή έστω ένα κρουασάν. Ή μία τάρτα φράουλα
Ο Ρεμί ετοιμάζεται για Λονδίνο, δοκίμασε το διαβόητο σάντουιτς του Φλούτσου και προσπαθεί να γεμίσει το κορμί του με σφολιάτα, τάρτες και εκλέρ.
Πολλοί νομίζουν ότι οι γαστρονομικοί συντάκτες δεν είναι καθημερινοί άνθρωποι και περνούν τις ημέρες της ζωής τους σαν σύγχρονες Μαρίες Αντουανέτες, τρώγοντας παντεσπάνι που τους το ταΐζουν μάγειρες στο στόμα.
Για να είμαι ειλικρινής, έχω ξεχάσει από πότε έχουν να με ταΐσουν στο στόμα. Η τελευταία φορά που θυμάμαι, ήταν ένα Πάσχα, εδώ και πολλά χρόνια, που ο θείος μου ο Κωστάκης στο χωριό, από τη χαρά του που είχε να με δει 10 χρόνια, ξέχασε ότι μόλις είχε σφάξει και σουβλίσει 2-3 αρνιά και ήρθε και να με αγκαλιάσει, καταστρέφοντας τη μοναδική μου πασχαλινή εμφάνιση.
Θα ήθελα να αισθάνομαι την ασφάλεια να με ταΐζει κάποιος στο στόμα και να μην αισθάνομαι τόσο ανασφαλής σε αυτό τον κόσμο που επικρατεί τόση βία. Δεν σας κρύβω ότι δεν νιώθω καλά: είναι τρομερό να μην έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα να πεθαίνουμε ειρηνικά και ήρεμοι να μας ταΐζουν πετσούλες στο στόμα και πρέπει να πολεμάμε στους αιώνες των αιώνων για ένα πουκάμισο αδειανό για μια μπομπότα και κονσέρβα. Είμαι πια μεσήλικας και δεν έχω καταφέρει να ανοίξω κονσέρβα σωστά.
Να σταθώ ότι σαν Μαρία Αντουανέτα δεν με βλέπει ο Ε.Σ: αντιθέτως, με βλέπει σαν μάχιμο λοχία χειριστή tow που μου έστειλε και πριν 2 χρόνια ότι έχω θέση μάχης στην Σάμο. Δεν σας κρύβω όμως ότι εκτός από μάχιμο με βλέπει και ως σκηνοθέτη και μαζί με τη μανούλα μου πιστεύει στο ανύπαρκτο καλλιτεχνικό μου όραμα. Αν πάω στην Σάμο θα με αγαπήσει ο Συνταγματάρχης γιατί θα του λέω τα κρυφά στέκια για φαγητό στην Σάμο και που τα τρώει τα πάντα οικονομικά με 15€. Βέβαια αν συνεχιστούν οι πόλεμοι και τα πάντα πάρουν την ανηφόρα, βλέπω γρήγορα αυτό το 15€ να πάει 28€ και το σάντουιτς του Φλούτσου με το μοσχάρι black angus στα 20€.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Όσον αφορά το σάντουιτς του Φλούτσου, δηλαδή της περσόνας του ΤικΤοκ-Greek master chef, για το οποίο γκρινιάζουν όλοι γιατί είναι τόσο ακριβό, θα πω ότι το δοκίμασα. Το μοσχάρι δεν ήταν για μεταφορές, πρέπει να το φας εκείνη την ώρα· επίσης κατά την προσωπική μου γνώμη θα του ταίριαζε μια πιο λεπτοκομμένη και διπλοτηγανισμένη πατάτα, γιατί αυτή που έχει παρότι δεν είναι κακή του δημιουργεί μια αχρείαστη υγρασία, ομογενοποιεί τα υλικά και ρουφάει την σάλτσα με αποτέλεσμα να χαθεί το μοσχάρι, εξού και η γκρίνια όσο αφορά την τιμή του. Βέβαια ήταν εξαιρετικό το σάντουιτς με την πορκέτα· θα ξαναπήγαινα μόνο για αυτό.
Αυτήν την εβδομάδα βαριόμουν να πάω σε σούπερ μάρκετ, κρεοπωλείο και μανάβικο, τα πήρα όλα delivery. Όταν παραγγέλνεις delivery είναι σαν να αναζητάς το τυχαίο – ιδιαίτερα στη μαναβική, θα σου φέρουν ό,τι πιο άθλιο υπάρχει. Νομίζω ότι είμαι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που προτιμά το delivery για προϊόντα που θα χρησιμοποιήσει για να μαγειρέψει και όχι για έτοιμο φαγητό. Χάθηκε πιά αυτή η μαγεία ότι πηγαίνεις στο supermarket για να χαζεύεις μουστάρδες γιατί πια τις έχεις δοκιμάσει όλες και δεν έχει ενδιαφέρον.
Κεφάλαιο 1: Λονδίνο
Θέλω να πάω στο Λονδίνο καλοκαίρι και ρώτησα τον Chef John Σκοτιδά που ζει και εργάζεται εδώ και 13 χρόνια στο Μεγάλο νησί να μου πει πού πρέπει να πάω για φαγητό
Η λίστα του John Skotidas
«Burgers: Εγώ είμαι του Five Guys και υπάρχει ένα που λέγεται Zula Burger που είναι πάρα πολύ καλό. Έχει έρθει από Τουρκία.
Asian: Θα πω το Sumi στο Νοτινγκ Χιλ, όπου υπάρχει και ελληνικό στοιχείο λόγω του chef. Noμίζω το καλύτερο είναι το Dinings. Είναι διώροφο πολύ μικρό, με δύο δωμάτια όπου έχουν βάλει τραπέζια και ένα chef να μαγειρεύει. Είναι 2 αστεριών Michelin. Λατρεύω επίσης το Kiln . Aλλά και το Singburi που μόλις άνοιξε ο Νίκος Μολυβιάτης είναι πάρα πολύ ωραίο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Γαλλική κουζίνα: Προτείνω το Casse-Croûte και το La Poule Au Pot.
Ιταλικό: Ανεπιφύλακτα προτείνω το Osteria Angelina, Legare και το Scalini
Μια μίξη ινδική -Αγγλική προτείνω το Ga. Ξεχωριστά είναι και το Opso και το Kima του Νίκου Ρουσου. Άλλο ξεχωριστό ελληνικό είναι και το Savor. Γενικά πια στο Λονδίνο γίνεται ένα πανικός με την ελληνική κουζίνα».
Κεφάλαια: New bakery και ζαχαροπλαστεία.
Πήγα σε τρία αυτήν την εβδομάδα: είχα ανάγκη να γεμίσω το κορμί μου πριν την δίαιτα με σφολιάτα, τάρτες και εκλέρ.
Στο No crumbs δεν δοκίμασα το ψωμί, δοκίμασα όμως τα κρουασάν τους. Το κρουασάν με το λουκάνικο το οποίο έχει μια γιαπωνεζικη εσάνς, το φανταστικό κρουασάν σοκολάτας που δεν έχει sticks σοκολάτας αλλά το φτιάχνουν με σοκολατένια brownies, το εξαιρετικό κρουασάν ρυζόγαλο με καραμέλα, ενώ μην αμελήσετε και το κρουασάν σπανάκι. Νομίζω γίνεται μια κρουασανο-επανάσταση εδώ!
Εξαιρετικά δημιουργήματα από την εξαιρετική Λίζα Κερμανίδου που ήρθε από το Λονδίνο και έφερε στις βαλίτσες της νοστιμιές. Θα σταθώ ότι δεν πρέπει να αμελήσετε και την flasque, η οποία είναι ένα μείγμα φλαν και βάσκικου cheesecake.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πήγα και στο Dimitris Economides. Αυτοαποκαλείται «pastritect»: κάποιοι θα πουν ακούγεται ψωνίστικο. Όμως αν δοκιμάσεις από το macaron μέχρι μια τούρτα που είναι στις προσθήκες των ψυγείων του θα καταλάβεις ότι όλα τα δημιουργήματα του είναι υψηλής τεχνικής και απίστευτων υλικών.
Δεν τον βλέπεις να φιγουράρει σε εκπομπές, ούτε σε περιοδικά: δεν νομίζω να έχει ακούσει κανείς την φωνή του! Τι σημασία έχει να μου πεις… Ο «pastritect» είναι ένας μοναχικός καλλιτέχνης που θα ήθελα να είχα φίλο, να του λέω ιστορίες και να τις φτιάχνει γλυκά. Να του έλεγα μνήμες και μετά από μία ημέρα να αποκτούσαν γεύση. Πιστεύω αν ζούσε στο Παρίσι θα ήταν ο ζαχαροπλάστης της Μαρίας Αντουανέτας!
Θα έλεγε κανείς ότι θα μπορούσε ο Οικονομίδης να είναι το αγαπημένο μου ζαχαροπλαστείο, αλλά είναι η Μέλισσα. Προέρχομαι από μια οικογένεια που γενικά δεν έτρωγε γλυκά. Ο μπαμπάς μου γενικά, εδώ και 46 χρόνια που πορευόμαστε μαζί σε αυτό το σταυροδρόμι που λέγεται ζωή, νομίζει ότι κάτι έχει. Βασικά είναι ένα κινούμενο θαύμα της ιατρικής, γιατί έχει ξεπεράσει με επιτυχία τόσους θανατηφόρους ιούς και ασθένειες που το έχουν καταβάλλει με απερίγραπτη φαντασία όλα αυτά τα χρόνια. Γενικά προσέχει σε τρομακτικό βαθμό με την ζάχαρη, γιατί νομίζει ότι έχει και ζάχαρο αλλά δεν το λένε, του το κρύβουν.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Δεν είναι ψεκασμένος, αλλά μια αρρωστομανία την έχει. Μην του πεις ότι πονάς κάπου· σε nanosecond θα πονάει και αυτός στο ίδιο σημείο. Γενικά συμπάσχει μαζί σου στον πόνο και το περνάει και αυτός. Ο μπαμπάς μου χάνει τον έλεγχο στο γαλακτομπούρεκο -ψάχνει να βρει την χαμένη γεύση του γαλακτομπούρεκου της μαμάς του (δεν έχει καταλήξει ακόμα ποιο του κάνει)- με τα γλυκά της Μέλισσας και τέλος με το παγωτό.
Παγωτό όχι αυτό που νομίζετε· το παγωτό του μπαμπά μου είναι παγωμένος παστουρμάς ή σαλάμι αέρος από την κατάψυξη. Βασικά τώρα που το σκέφτομαι δεν τον έχω δει ποτέ να τα τρώει φρέσκα!
Ουσιαστικά το μοναδικό γλυκό που έμπαινε στο σπίτι ήταν Μέλισσα ή γαλακτομπούρεκο. Νομίζω ότι έχουμε υπογράψει αποκλειστικό συμβόλαιο συνεργασίας. Αν μου πεις όμως ποιο γλυκό θυμάμαι με νοσταλγία, θα σου πω η τάρτα φράουλα της. Ήταν ονειρική με τάρτα αμυγδαλωτή και κρέμα ονειρική, ακόμα μυρίζω την φράουλα της, με οδηγούσε σε φραουλένιους παράδεισους. Με άλλο γλυκό της που παθαίνω πλάκα είναι με την τούρτα καραμέλα: σοκαριστική, πανδαισία. Σαν δεύτερη βάζω την τούρτα γάλακτος και μετά το μιλφείγ της, το οποίο είναι για σεμινάριο!
Στην Μέλισσα πηγαίνω από παιδί και μετά και σαν επαγγελματίας είχα αναπτύξει και σχέση με την γιαγιά, είχαμε μια σχέση μοναδική. Στενοχωριέμαι όταν έμαθα ότι έφυγε ταξίδι στον φραουλένιο παράδεισο. Δεν ξέρω αν την αγαπάω επειδή είναι μοναδική ή πρώτη γλύκα της νιότης μου, πάντως δεν την αλλάζω.
