Στην κατσαρολα της Ειρήνης

Ας ξεκινήσουμε, αυτή την ιστορία από πολύ νωρίτερα. Λοιπόν παιδιά εγώ που λέτε όλα τα φαγητά τα αγαπώ και από όλα θα φάω, ακόμα και κρέας που γενικά δεν τρώω, άμα το ‘χεις κάνει ωραίο, θα κάνω παπάρα με ψωμούγκες στα λίπια. Ναι είμαι αυτός ο τύπος. Ε και κατά καιρούς, ο ψυχάκιας της γειτονιάς σας -εγώ- κολλάω με συγκεκριμένα πράγματα και τα τρώω μέχρι να τα σιχαθώ. Το καλοκαίρι, που λέτε, είχα πάθει μια εμμονή με τα παντζάρια. Βασικά, γενικώς έπαθα μια εμμονή με τα παντζάρια μετά την ανάγνωση του «το Άρωμα του ονείρου» σε σημείο που κάποια στιγμή πίστευα πως τα παντζαράκια θα μπορούσαν να καταπολεμήσουν τις πέτρες που είχα στη χολή. Τελικά την έβγαλα τη χολή, αλλά η παντζαρολατρία εκεί.

Για μήνες, όταν έμενα μόνη μου ακόμα, σα το ποντίκι στην τρύπα, έπαιρνα αυτά τα φοβερά βρασμένα παντζάρια που τα πουλάνε σε συσκευασία των 2 ή 3ων, και τα έβαζα σε διάφορες σαλάτες που έκανα. Κάποια περίοδο μέσα σε αυτό το παντζαράτο διάστημα η Κάτια έμενε μαζί μου πριν πάω εγώ να μείνω μαζί της. Πιστή στις υποχρεώσεις μου ως trophy wife ήθελα να της μαγειρέψω στον ελάχιστο χρόνο μου τις σπάνιες φορές που ήμουν σπίτι. Ένα βράδυ λοιπόν, έχουμε μόνο μακαρόνια και αυτά τα παντζάρια στο ψυγείο. Α και λίγο μαϊντανό και σκόρδο που όπως έχω ξανά αναφέρει δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχω. Ε και το καλό με τη μαγειρική είναι πως απαιτεί τα ελάχιστα υλικά και λίγη φαντασία. Και έτσι εγένετο το spaghetti rosso. Που βασικά το ορίτζιναλ που φτιάχτηκε στην κουζίνα τρύπα που είχα στα Εξάρχεια, το είχα κάνει με ριγκατόνι. Αλλά μακαρόνια είναι. Μη κάνουμε διακρίσεις τώρα.

Η πανεύκολη και πάρα πολύ γρήγορη αυτή συνταγή, είναι επί της ουσίας μια μικρή παραλλαγή του alio olio που αν δεν σας λέει κάτι, σας λέω εγώ πως είναι η πιο απλή ιταλική μακαρονάδα, στην οποία χρειάζεστε μόνο λάδι και σκόρδο. Εμένα η μανούλα έβαζε και μαϊντανό, συνεπώς έτσι σας παραδίδω την οικογενειακή συνταγή. Τα λάτρευα αυτά τα μακαρόνια από μικρό, σε σημείο που με θυμάμαι στα Χανιά σε οικογενειακό τραπέζι να απαρνιέμαι αστακομακαρονάδα, και να ζητάω το άλιο όλιο της μάνας. Α ρε μάνα.

Σήμερα, η συνταγή αυτή είναι εβδομαδιαία απαίτηση στο σπίτι μας. Είμαστε μακαρονάδες, άλλωστε. Και να σας πω και την αλήθεια, όποιος σας λέει παιδιά πως δεν τρώει μακαρόνια, να μην τον εμπιστεύεστε. Κάτι δεν πάει καλά, και ξέρω εγώ τι σας λέω.

Στο δια ταύτα τώρα -να είμαι και λίγο σύντομη για μια φορά-

|Υλικά για το κόκκινο σπαγγέτι|

1 παντζάρι ανά άτομο αν είναι μεγάλο ή 2 μικρά τα οποία κόβουμε σε λεπτά μπαστουνάκια ή καρέ. Σας θέλω δημιουργικούς.

Ζυμαρικά της επιλογής σας (γίνεται πολύ ωραίο με ο,τι και να βάλετε, αν και νομίζω τα ριγκατόνι είναι τα πιο κατάλληλα)

2-3 σκελίδες σκόρδο (και παραπάνω, σας θέλω τολμηρούς με το σκόρδο)

Μισό ματσάκι μαϊντανό που θέλω να ψιλοκοπεί παρακαλώ

Ελαιόλαδο καλής ποιότητας

Λίγη τριμμένη παρμεζάνα ή γιαούρτι

(σ.σ. στην φωτογράφιση που κάναμε με τη Ρένα, το έκανα με παρμεζάνα, αλλά γενικά νομίζω πως το γιαούρτι είναι πιο σέξι επιλογή)

Αλάτι και πιπέρι

-και αν θέλετε φυσικά, μπορείτε να κοπανήσετε στο γουδί και λίγα καρύδια ή να καβουρδίσετε λίγο κουκουνάρι, αλλά ας είμαστε απλοί και λιτοί-

|Εκτέλεση|

Βράζουμε τα μακαρόνια μας, τα σουρώνουμε και τα λούζουμε με ελαιόλαδο. Σε ένα τηγάνι μεγάλο και βαθύ ή σε γουόκ βάζουμε μπόλικο λάδι σε μέτρια προς δυνατή θερμοκαρασία *φυσικά και έχουμε πρώτα ζεστάνει το σκεύος μας, μη κάψουμε το καημένο το λαδάκι* και προσθέτουμε τον ψιλοκομμένο μαϊντανό και το σκόρδο το οποίο έχουμε κόψει σε κομματάκια. ΠΡΙΝ αρχίσει να ροδίζει το σκόρδο, ρίχνουμε μέσα τα παντζάρια. Τα αφήνουμε περίπου 4-5 λεπτά να αρωματιστούν από το σκόρδο και τον μαϊντανό και μετά σιγά σιγά και σε δόσεις βάζουμε τα μακαρόνια μας. Σημείο κλειδί: Ανακατεύουμε διεξοδικά, ώστε οι χυμοί του παντζαριού να απλωθούν στα μακαρόνια μας και να λάβουν το υπέροχο ρόζ τους χρώμα. Αλατωπιπερώνουμε πλουσιοπάροχα και σερβίρουμε αμέσως. Προσθέτουμε το τυρί μας ή το γιαούρτι μας, και λίγο φρέσκο μαϊντανό για γαρνίρισμα.

Ξέρω έχετε πάθει σόκ με το πόσο εύκολο και εντυπωσιακό είναι αυτό το πιάτο, και εδώ που τα λέμε είναι και πολύ πρωτότυπο, δεν είναι; Φυσικά αν έχετε φρέσκα παντζάρια και χρόνο να τα βράσετε ακόμα καλύτερα. Σε αυτή την περίπτωση, κρατήστε λίγο από το φρέσκο παντζαρόζουμο, και κάντε μια σως. Απλά βάλτε σε ένα κατσαρολάκι το ζουμί και βράστε το με μια κουταλιά κορν φλάουρ για να πήξει , και προσθέστε το μίγμα στο τηγάνι σας, πριν σερβίρετε το πιάτο σας. Όλα αυτά αν σας αρέσει μια πιο κρεμώδης υφή, ειδάλλως, keep it simple mates. Α επίσης, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και το ζουμάκι από τα συσκευασμένα παντζάρια. Είναι μια χαρά. Για κανένα λόγο δεν συνδυάζουμε παντζάρι και κρέμα γάλακτος, it’s a no-no.

*Φυσικά και όλα αυτά που βλέπετε η κυρά της κατσαρόλας, τα οφείλει στις αγαπημένες: τη Ρένα την φανταστικοτέλεια φωτογράφο μας, η οποία πόσταρε το μέικιν οφ της κατσαρόλας στο μπλόγκι της και μπορείτε να το δείτε εδώ. στην υπέροχη κόρη της την Άννα και στην αγάπη μου τη Ζαχαρούλα που μας βοήθησε άπειρα. Το τέλειο πουά φόρεμα είναι δανεικό από τη ντουλάπα της Ρένας, λίμιτιντ εντίσιον από μυστική πηγή που δεν αποκαλύπτουμε, και βέβαια να ευχαριστήσουμε και την αγαπημένη μας θεία Τασούλα για την παραχώρηση του πανέμορφου σπιτιού της.

Αυτά. Να περνάτε καλά και να σπέρνετε μαγεία στον κόσμο, μέσω της κατσαρόλας σας, μέσα από το χαμόγελο σας, ή απ’ αυτά τα ανεπαίσθητα δήθεν  τυχαία αγγίγματα του Σαββατόβραδου.

-Για να βλέπετε απ` ευθείας που ανεβάζει η Ειρήνη τις συνταγές της και ο,τι άλλο φαγητένιο της κέντρισε το ενδιαφέρον, μπείτε στο https://casserolemagique.wordpress.com