Το LouLou στο Παρίσι είναι ο απόλυτος προορισμός για τα it girls
Αξίζει, όμως, να πας;
Τέταρτη αναφορά στο Παρίσι και δεύτερο ιταλικό εστιατόριο. Πριν με κράξετε —και με το δίκιο σας— για την επιλογή ιταλικού στην πόλη της γαστρονομίας, οφείλω να σας ενημερώσω ότι η απόφαση ήταν της γυναίκας μου. Εκείνη βλέπει όλα τα it girls του κόσμου να τρελαίνονται για αυτό το μαγαζί, οπότε εγώ απλώς εκτέλεσα εντολές. Στον γάμο, άλλωστε, υπάρχουν δύο δρόμοι: ή συμφωνείς ή συμφωνείς λίγο πιο γρήγορα.
Πρέπει να κάνεις τα μαγειρικά χατίρια στα κορίτσια, γιατί αν τα κάνεις, κάποια στιγμή θα κάνουν κι εκείνα τα δικά σου. Ή τουλάχιστον έτσι θέλεις να πιστεύεις, τις σκοτεινές, μοναχικές μέρες του χειμώνα, όταν ονειρεύεσαι να βρίσκεσαι με τίμιες προβατίνες, να αναλύεις μεδούλια και να συζητάς αν το παϊδάκι θέλει λεμόνι ή απλώς σεβασμό.
Μου βγήκε η πίστη να κάνω κράτηση. Βασικά, παρακάλεσα τόσο κόσμο που σε λίγο θα ζητούσα μεσολάβηση από τον ΟΗΕ. Γιατί, αν δεν τα κατάφερνα, θα έπεφτα στα μάτια της γυναίκας μου. Και δεν μιλάμε για απλό βλέμμα απογοήτευσης· μιλάμε για εκείνο το σιωπηλό, διαπεραστικό βλέμμα που δεν λέει τίποτα, αλλά αν το έγραφες σε χαρτί, θα έβγαινε μυθιστόρημα: «Ένα μαγαζί σου ζήτησα. Ένα. Κι εσύ ούτε κράτηση δεν μπόρεσες να κάνεις. Άχρηστε. Κι εγώ έρχομαι σε όλες τις δικές σου χαζομάρες».
Το ξέρω, δεν είναι σωστό να εκβιάζεσαι, αλλά ο γυναικείος εκβιασμός είναι τέχνη υψηλού επιπέδου: δεν χρειάζεται φωνές, δεν χρειάζεται επιχειρήματα, μόνο ένα βλέμμα. Τα κορίτσια έχουν βλέμμα Νονού. Λίγες κινήσεις, πολλά νοήματα. Ο Γιώργος Ζαμπέτας το είχε πει καλύτερα απ’ όλους: «Είσαι σκέτο παρακράτος». Δεν συνεχίζω άλλο, γιατί υπάρχει σοβαρή πιθανότητα αύριο να μη με δείτε.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το LouLou βρίσκεται κοντά στο Λούβρο και ο εξωτερικός του χώρος απλώνεται στους κήπους. Το décor είναι ένα μπερδεμένο γαλλοϊταλικό σκηνικό, με ρομαντική πολυτέλεια, λεμονάκια, σκίτσα και, γενικά, αυτή την ατμόσφαιρα που σου λέει: «Κοίτα με, είμαι πολύ ωραίο μαγαζί και θα το πληρώσεις». Το φαγητό είναι πανάκριβο για αυτό που είναι, αλλά η vongole ήταν πραγματικά απίθανη. Το μεγάλο ατού, όμως, ήταν η πάβλοβα με φράουλες και φρούτα του δάσους. Σεμιναριακή. Από αυτές που σε κάνουν να ξεχνάς για λίγο τον λογαριασμό και να λες: «Εντάξει, ας πουλήσουμε κάτι».
Τώρα, αν αξίζει να πας; Για το φαγητό, μάλλον όχι. Πληρώνεις αρκετή υπεραξία, γιατί είσαι δίπλα στο Λούβρο, γιατί ο χώρος είναι εντυπωσιακός και γιατί κάπου εκεί έξω ένα it girl έχει ανεβάσει story με μαλλί που φυσάει δήθεν τυχαία. Αν όμως θέλεις να κάνεις το γαστρονομικό χατίρι στο ρομαντικό κορίτσι σου, τότε ναι, αξίζει.
Γιατί τελικά έχει ανεκτίμητη αξία να κάνεις τον άλλον χαρούμενο, εκπληρώνοντας μια επιθυμία του. Ειδικά όταν αυτή η επιθυμία συνοδεύεται από πάβλοβα, κήπους, Λούβρο και τη βεβαιότητα ότι στην επόμενη έξοδο ίσως —λέω ίσως— σε αφήσει να διαλέξεις εσύ. Μέχρι τότε, χαμογελάς, πληρώνεις και λες: «Τι ωραία που περάσαμε!».
Διαβάστε επίσης
