Η Alexandra Balance και η Miss Messalina μυούν το ΚΛΙΚ στον κόσμο του Female Domination
Δύο dominatrix μας ανοίγουν τις πόρτες στο σύμπαν ενός φετίχ που δεν εκφράζεται ακόμα ανοιχτά στην Ελλάδα.
Περιεχόμενα
Με την Αγγελική -aka Miss Messalina- ήρθα σ’ επαφή μέσω μιας φίλης, με την οποία ήταν συμμαθήτριες. Η Αγγελική είναι εικαστικός αλλά τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται και στο χώρο του επαγγελματικού female domination, της γυναικείας δηλαδή κυριαρχίας και των φετίχ που περιστρέφονται γύρω απ’ αυτήν.
Η Αλεξάνδρα -aka Alexandra Balance- ήταν η αμέσως επόμενη που γνώρισα και είναι η καρδιά και ο εγκέφαλος της ιστορίας, μια γυναίκα που προσπαθεί να κάνει αυτόν τον χώρο ορατό και προσβάσιμο σε όσες και όσους θέλουν να τον εξερευνήσουν. Για εκείνη, το female domination δεν ήταν ποτέ απλά ένα φετίχ, ήταν μέσα στο αίμα της από τότε που θυμάται τον εαυτό της, από το σχολείο ακόμα. Χωρίς να ξέρει γιατί, θεωρούσε ότι ήταν διαφορετική από τους άλλους: «Aνακάλυψα αυτή την πλευρά μου πριν καταλάβω ότι υπάρχει στη σεξουαλικότητα μας και όσο πιο πολύ την εξερευνούσα, τόσο περισσότερο καταλάβαινα ότι δεν αφορά μόνο τη σεξουαλικότητα αλλά και την ψυχολογία, την εμπιστοσύνη και τις ανθρώπινες σχέσεις». Μετά από 16 χρόνια εμπειρίας σ’ αυτό το σύμπαν, του domination δηλαδή, η ίδια θεωρεί ότι δεν είναι κάτι που κρύβεται, είναι κάτι που είσαι.
Και η Αγγελική διαπίστωσε ότι είχε κάποιες προτιμήσεις χωρίς να ξέρει ότι ανήκουν στο χώρο του bdsm: «πάντα ήμουν με τους άντρες αυστηρή, και λόγω βιωμάτων» αναφέρει. Όταν σχετίστηκε με τον χώρο, κατάλαβε ότι πολλά απ’ αυτά που ένιωθε και έκανε, ανήκαν εκεί. «Είναι θεραπευτικό αυτό. Είναι τόσο σημαντικό για έναν άνθρωπο να αναγνωρίζει πτυχές του» ομολογεί.
Η Αλεξάνδρα έχει έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο για bdsm, και είναι ο τρίτος χώρος που δημιουργεί: «Πριν 13 χρόνια, όταν ξεκίνησα επαγγελματικά, είχα φτιάξει έναν χώρο στο κέντρο της Αθήνας. Ήταν κάτι που δεν περίμενε κανείς να το δει στην Ελλάδα, ένας χώρος που συναγωνιζόταν αντίστοιχους στη Γερμανία, η οποία θεωρείται μπροστά σ’ αυτό. Είχε πέντε διαφορετικά θεματικά δωμάτια. Ο δεύτερος χώρος που έκανα ήταν για ζευγάρια, κάτι που επίσης δεν υπήρχε έως τότε στην Ελλάδα» εξηγεί.
Στον 3000 τμ χώρο που έχει δημιουργήσει τώρα, προσπαθεί να μαζέψει την κοινότητα τους, ώστε να αισθάνονται ελεύθεροι να είναι ο εαυτός τους. Έχει τέσσερα θεματικά δωμάτια, δεκαέξι φυλακές-κελιά, υπνοδωμάτιο για όσους θέλουν να μείνουν και εξωτερικό χώρο όπου γίνονται εκδηλώσεις και πάρτι.
Η Αγγελική μπήκε σ’ αυτό το χώρο όταν γνώρισε την Αλεξάνδρα: «Την εμπιστεύτηκα, αφέθηκα και ξεκίνησε όλο αυτό, από το πρώτο Femdom Gala που διοργάνωσε» αναφέρει.
Η διοργάνωση του πρώτου ελληνικού Femdom Gala, ξεκίνησε, όπως θυμάται η Αλεξάνδρα, σαν μια τρελή ιδέα που δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα γίνει πραγματικότητα: «Ήθελα να μαζέψω όσες περισσότερες γυναίκες μπορώ, να είμαστε ο εαυτός μας, χωρίς κάποιος να μας κρίνει, να μπορούμε να παίξουμε με τους υποτακτικούς μας, να μπορούμε να μάθουμε η μία από την άλλη και να δημιουργήσουμε μια κοινότητα που υποστηρίζει τη γυναικεία κυριαρχία».
Η ίδια δεν το περιγράφει σαν bdsm event, αλλά σαν μια διεθνή συνάντηση για τη γυναικεία κυριαρχία. Αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία για την ίδια, πέρα απ’ όσα γίνονται στο event, είναι η επαφή και οι σχέσεις που δημιουργούνται: «Βλέπουμε η μία την άλλη στα κοινωνικά δίκτυα χωρίς να έχουμε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε τον άνθρωπο πίσω από την εικόνα» σημειώνει. Στο δικό της Femdom Gala, για πέντε ημέρες οι συμμετέχοντες -κυρίαρχες γυναίκες (Doms), υποτακτικοί (submissives), ζευγάρια, καλλιτέχνες και άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα από όλο τον κόσμο- έχουν την ευκαιρία να ζήσουν μια πολυδιάστατη εμπειρία που συνδυάζει εκπαιδευτικά σεμινάρια, εργαστήρια, παραστάσεις, γνωριμίες και βιωματικές δραστηριότητες σε ένα περιβάλλον αφιερωμένο στη γυναικεία κυριαρχία, την έκφραση, τη δημιουργικότητα και την εξερεύνηση διαφορετικών δυναμικών εξουσίας.
Ένα από τα πρότζεκτ που έχει μάλιστα στο μυαλό της για το μέλλον, είναι η δημιουργία μιας Ακαδημίας Γυναικείας Κυριαρχίας: «Μετά από τόσα χρόνια που έχω σ’ αυτό το χώρο, θα ήθελα να μοιράσω τη γνώση μου για όσους θέλουν να εξερευνήσουν αυτό το κομμάτι. Και σε γυναίκες που θέλουν να ανακαλύψουν την κυριαρχία τους, γυναίκες που θέλουν να ασχοληθούν με το επαγγελματικό κομμάτι αλλά και ζευγάρια, που νομίζω αυτό είναι το πιο σημαντικό. Γιατί πιστεύω ότι σε μια σχέση δεν πρέπει να φοβόμαστε να πούμε ακόμα και τις πιο κρυφές φαντασιώσεις μας».
Και οι δύο έχουν συναντήσει ανθρώπους που φοβούνται να εκφράσουν την προτίμησή τους, ανθρώπους που δεν έχουν μιλήσει ποτέ στον σύντροφο τους για τις φαντασιώσεις τους: «Είναι πάρα πολλοί» αναφέρει η Αγγελική. Ίσως φταίει το ότι εδώ στην Ελλάδα ειδικά, το κοινωνικό στερεότυπο λέει ότι ο άνδρας είναι κυρίαρχος. Τα αγόρια μεγαλώνουν με αυτές τις αντιλήψεις, του alpha male.
«Είναι εντυπωσιακό ότι δεν έρχονται σ’ εμάς γυναίκες που θέλουν να υποταχτούν. Γιατί την υποταγή τη βιώνουν στο σπίτι τους» συμπληρώνει η Αγγελική. Όσο για τους άνδρες, η συντριπτική πλειοψηφία που γνωρίζει, έχει διπλή ζωή: «Πάρα πολλοί ντρέπονται. Έρχονται στην αρχή να σχετιστούν μαζί μου και στην πορεία βγαίνει αυτό που πραγματικά θέλουν, την υποταγή. Γιατί μέσα από την εμπιστοσύνη και τη συζήτηση χαλαρώνουν και βγαίνει προς τα έξω η επιθυμία, κι εκεί είναι η θεραπεία».
Ένας λόγος που η Αλεξάνδρα θέλει να κάνει την Ακαδημία, είναι ακριβώς αυτό, για να δώσει στα ζευγάρια την ελευθερία να μιλήσουν μεταξύ τους, χωρίς να φοβούνται ότι ο άλλος θα τους δει διαφορετικά: «Πιστεύω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους που δεν εκφράζονται, θεωρούν ότι θα χάσουν έτσι την ισορροπία της σχέσης τους. Λάθος. Η σχέση γίνεται πιο δυνατή όταν με τον άλλο μπορείς να πεις τα πάντα. Είναι τραγικό να είσαι παντρεμένος είκοσι-τριάντα χρόνια και να μην μπορείς να πεις, για παράδειγμα, ότι σ’ αρέσουν τα πόδια».
«Στην πραγματικότητα, το να υποτάσσεσαι σε μια γυναίκα δεν σημαίνει ότι είσαι αδύναμος» σημειώνει η Αλεξάνδρα. «Χρειάζεται πιο πολύ δύναμη να είσαι υποτακτικός από το να είσαι κυρίαρχος. Θέλει δύναμη και αυτοπεποίθηση για να αφεθείς σε κάποιον. Όταν έχεις τον έλεγχο, δεν ρισκάρεις και τόσα πολλά» προσθέτει.
Ως προς το πόσο είναι διαδεδομένα αυτά τα φετίχ στην Ελλάδα, η Αγγελική θεωρεί ότι αρχίζουν να γίνονται μόδα: «Ειδικά η ενδυμασία. Βλέπεις καλλιτέχνες να φοράνε κορσέ και λάτεξ, με εξαιρετικό styling, που παραπέμπει στο bdsm. Βλέπω κοπέλες που ενδιαφέρονται να μάθουν. Σίγουρα δεν είναι όπως πριν από δέκα χρόνια, αρχίζει να μπαίνει περισσότερο στη ζωή μας, στις συνειδήσεις των ανθρώπων».
Για την Αλεξάνδρα, το styling είναι το τελευταίο. Το να είσαι κυρίαρχη σημαίνει να ξέρεις τι θα κάνεις με αυτή τη δύναμη: «Πρέπει να μπορούμε να ελέγξουμε τον εαυτό μας, πριν ελέγξουμε τον άλλο. Πρέπει να ψυχολογήσουμε τον υποτακτικό, να είμαστε εκεί, όχι μόνο σωματικά αλλά κυρίως εγκεφαλικά». Η ίδια πιστεύει ότι το ενδιαφέρον για το bdsm είναι μεγαλύτερο απ’ αυτό που φαίνεται δημόσια και ότι πολλοί το κρατούν σε αυστηρά ιδιωτικό πλαίσιο και δεν εκφράζονται γιατί φοβούνται ότι θα κριθούν στην προσωπική τους ζωή αλλά κι από το περιβάλλον τους.
Θέσαμε στην Αγγελική και την Αλεξάνδρα μερικές από τις συχνότερες απορίες που ακούμε σε σχέση με τη γυναικεία κυριαρχία.
Ποια διαδρομή υποταγής προτιμούν άραγε οι περισσότεροι και ποια αξεσουάρ;
«Θα σας εκπλήξω μάλλον, αλλά δεν είναι μαστίγια, δεν είναι χειροπέδες, δεν είναι αξεσουάρ» απαντά η Αλεξάνδρα. «Αυτό που οι περισσότεροι αναζητούν είναι η ψυχολογική πλευρά της υποταγής. Το bdsm είναι πρώτα απ’ όλα παιχνίδι του μυαλού και το σώμα απλά ακολουθεί. Εκείνος που υποτάσσεται θέλει να αφήσει τον έλεγχο, να ακολουθήσει ένα πρωτόκολλο, να αφήσει τον άλλο να τον καθοδηγήσει. Οι πιο καλοί υποτακτικοί μου είναι αυτοί που έχουν έλεγχο στην πραγματική ζωή και έχουν την ανάγκη να μην σκεφτούν για μια ώρα».
Η Αγγελική έχει μια διαφορετική απάντηση στο παραπάνω: «Strap-on και πόδι» αναφέρει, για εκείνη αυτό προτιμούν οι περισσότεροι. «Αλλά αν υπάρξει παραπάνω χρόνος πέρα από το παιχνίδι αυτό καθεαυτό, βλέπεις ότι γίνεσαι θεραπευτής» συμπληρώνει.
Στο παιχνίδι υπάρχουν κάποια keywords ασφάλειας, που βοηθούν ώστε να μην βγει από το πλαίσιο της ευχαρίστησης για τον υποτακτικό : «Είναι δύο τα keywords. Το ένα είναι αυτό που δείχνει ότι ο άλλος φτάνει στα όρια του οπότε προχωράς σε κάτι άλλο και το δεύτερο είναι που σου λέει, φτάνει, τελείωσε» εξηγεί η Αλεξάνδρα.
Στο χώρο έρχονται άνθρωποι πολλά χρόνια: «Η σχέση με τον άλλο δεν τελειώνει όταν φεύγει από εδώ. Είναι μια σχέση που χτίζεται, ένα μονοπάτι που θέλω ο άλλος να περπατήσει για να ανακαλύψει κι άλλα πράγματα που ίσως θα ήθελε» λέει η Αλεξάνδρα.
Υπάρχει κάποιο τελετουργικό πριν από κάθε session;
Η Αλεξάνδρα μπαίνει κατευθείαν στο ρόλο -που δεν είναι ρόλος, όπως είπε από την αρχή, έτσι είναι σαν άνθρωπος, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Η Αγγελική παραδέχεται ότι αγχώνεται «Έχω άγχος ακόμα κι αν βρεθώ με ανθρώπους που ξέρω. Αλλά αυτό μέχρι τη στιγμή που θα μπει το τακούνι. Εκεί τελειώνουν όλα, εμπιστεύομαι τις γνώσεις μου, αφήνομαι να μάθω από τους υποτακτικούς κι εκείνοι από εμένα. Επίσης γράφω, για κάθε έναν που θέλει να βρεθεί μαζί μου κάνω μια μικρή έκθεση με όσα επιθυμεί, το στήνω στο μυαλό μου, το αφουγκράζομαι. Κάποιες φορές κάνω υπερβολές, είμαι παρορμητική κι εκεί κολλάνε τα keywords. Και μου αρέσει το τέλος να έχει ένα δικό του τελετουργικό, όταν φεύγει ο άλλος και είναι ελαφρύς».
Περνάει αυτό στις προσωπικές τους σχέσεις; Είναι κι εκεί dominatrix;
Η Αγγελική εναλλάσσεται, όπως δηλώνει, δεν είναι πάντα σε κυριαρχικό ρόλο, πολλές φορές στις σχέσεις της κάνει και pampering. Η Αλεξάνδρα πάλι είναι αυτό, έτσι είναι η προσωπικότητα της, δεν θα μπορούσε όπως λέει να είναι μ’ έναν άνδρα που θα της έλεγε «σήκω-κάτσε».
Τι μήνυμα στέλνουν σε όποιον έχει τέτοιες φαντασιώσεις και φοβάται να τις εκφράσει;
Η Αγγελική θεωρεί ότι και το μήνυμα να δώσει, αν ο δέκτης δεν το αντιληφθεί, δεν θα περάσει: «Θα του έλεγα όμως να ρισκάρει, αξίζει τον κόπο να ανακαλύψει πτυχές του και να ξεπεράσει τη σκέψη ότι αυτά είναι ανωμαλίες. Εγώ στο τέλος κάθε συνεδρίας συγχαίρω τους υποτακτικούς, που έδωσαν μια ευκαιρία στον εαυτό τους να το δοκιμάσουν, και έμειναν σ’ αυτό και εξελίχτηκαν».
Για την Αγγελική, η θρησκεία έχει παίξει μεγάλο ρόλο στο ότι κρύβουμε τις επιθυμίες μας. «Η θρησκεία κόβει την ουρά του σκύλου» λέει. Η ίδια έχει αποφασίσει να εκφράζεται ελεύθερα σε σχέση με αυτό στο κοινωνικό της περιβάλλον, παρά το ότι έχει αντιμετωπίσει προβλήματα επειδή το περιβάλλον είναι μικροαστικό: «Νιώθω σαν περφόρμερ στη ζωή μου. Έχω δεχτεί πολλές προσβολές γι’ αυτό από γνωστούς και φίλους ακόμα, αλλά επιμένω να το εκφράζω ελεύθερα, για την ακρίβεια ψάχνω την ευκαιρία να το εκφράσω» αναφέρει.
Η Αλεξάνδρα έχει το δικό της μήνυμα να στείλει σε όποιον διστάζει και κρύβεται, πολλές φορές κι από τον ίδιο τον εαυτό του: «Εγώ θα του έλεγα πρώτα απ’ όλα να μην κρίνει τον εαυτό του. Οι φαντασιώσεις μας δεν μας κάνουν λιγότερο άξιους αγάπης, σεβασμού ή αποδοχής. Δεν χρειάζεται να τις πραγματοποιήσουμε όλες. Κάνε αυτό που νιώθεις άνετα να κάνεις, πρώτα απ’ όλα με τον εαυτό σου».
Και συμπληρώνει κάτι, με το οποίο αξίζει να κλείσει αυτό το κείμενο:
«Γιατί να είναι ανώμαλο αυτό και να μην είναι τα άλλα; Ποιος καθορίζει τι είναι ανώμαλο και τι φυσιολογικό; Επειδή μας το έλεγαν οι προηγούμενοι; Και τι; Σημαίνει ότι είχαν πάντα δίκιο; Μάλλον όχι».
Τα επόμενα σχέδια τους: Έρχεται ένα Domina party τον Φεβρουάριο του 27, τον Μάιο θα γίνει μια εκδήλωση με θέμα τη Φυλακή και το καλοκαίρι ένα Fendom Retreat. Το Σεπτέμβρη ετοιμάζουν το επόμενο Fendom Gala στην Αθήνα.
