Ειρήνη ημίν και υμίν : Το μεγάλο κόλπο του Ντόναλντ Τραμπ
Αν κάτι έλαμψε σ' αυτόν το πόλεμο ήταν η απίστευτη άγνοια των Μέσων Ενημέρωσης και των διεθνών αναλυτών που δεν μπορούν να δουν τίποτα πέρα από το προφανές
Μερικές φορές δυκολεύομαι να καταλάβω πως δουλεύουν τα Μέσα Ενημέρωσης. Δεν λέω για τα ελληνικά. Αυτά είναι άλλη υπόθεση. Λέω για τα μεγάλα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης και τους ξακουστούς αναλυτές.
Χθες – προχθες λοιπόν την μέρα που συνέπεσε με τα ογδοηκοστά γενέθλια του Ντναλοντ Τραμπ (τυχαίο ;), οι ΗΠΑ και το Ιράν έφτασαν σε κάποιο είδος συμφωνίας, που θα πάρει κάποιο χρόνο για να ολοκληρωθεί. Είχαν μεσολαβήσει 37 “Αύριο υπογράφουμε την συμφωνία με το Ιράν“, ακολουθούμενα; σχεδόν άμεσα από ένα “Θα τους κάνω σκόνη, θα τους τελειώσω, θα τους εξαφανίσω” με αντίστοιχα εναλάξ μηνύματα από την μεριά του Ιράν.
Όλα αυτά που έδιναν στους αναλυτές και στα Διεθνή Μέσα Ενημέρωσης ότι ο Τραμπ δεν ξέρι τι λέει, ήταν μια περίφημη και μη ανιχνεύσιμη ευκαιρία, τόσο με funds που με κάποιον τρόπο συνδέονται με τον Τραμπ, αλλά και με κάποια από τα πρόσωπα της σημερινής ηγεσία του Ιράν, (που είναι δύσκολο να την προσδιορίσει κανείς) για να πλουτίσουν κατά πολλά δισεκατομμύρια δολάρια.
Αυτός ο πόλεμος που τάραξε ολόκληρο τον κόσμο ήταν στην πραγματικότητα ένα “φιλικό παιχνίδι” όπως θα λέγαμε στο ποδόσφαιρο. Υπήρξαν ελάχιστες ανθρώπινες απώλειες, πέρα από τις 63 μαθήτριες που σκοτώθηκαν από λάθος αμερικάνικη εκτίμηση. Υπήρξαν “απώλειες” σε όχι τόσο κρίσιμες υποδομές, που θα δώσουν μια καλή ευκαιρία, σε μυστηριώδεις κατασκευαστικές, ή όχι και τόσο μυστηριώδεις, για να κάνουν χρυσές δουλειές.
Στις αρχές Απριλίου και ενώ κανείς δεν καταλάβαινε τι γινόταν είχα γράψει στο Κλικ τα πάρακάτω μεταξύ άλλων :
H ημερομηνία της 11ης Απριλίου προκύπτει από άλλες παραμέτρους, που είναι σχεδόν αδύνατον να εξηγήσω.
Μέσα στα άλλα όμως είναι και η ημερομηνία που το Artemis ΙΙ, επέστρεψε ήδη από το δεκαήμερο ταξίδι του γύρω από τη Σελήνη. Κανείς είναι καλό να μην ξεχνά την δύναμη των συμβολισμών. Συγχρόνως είναι η μέρα που σύμφωνα με κάποιες αναγγελίες του Τραμπ θα έπρεπε να επιβαρυνθούν με τεράστιους δασμούς οι ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου, πράγμα που δεν πρόκειται να συμβεί. Αυτό που να το θυμηθεί κανείς μέσα στα τόσα που συμβαίνουν…
Ο πόλεμος στο Ιράν, είναι μεν ένας πραγματικός πόλεμος με ρουκέτες να πέφτουν εκατέρωθεν, αλλά με σχετικά λίγα θύματα, τόσο στο Ιράν όσο και στο αμερικάνικο στράτευμα. Πιο “πραγματικός” είναι ο πόλεμος του Ισραήλ κόντρα στην Χεζμπολάχ, που διεξάγεται κυρίως στα εδάφη του Λιβάνου, με πολύ περισσότερους νεκρούς εκεί και με συγκεκριμένη στόχευση.
Είναι συγχρόνως μια ωραία “χορογραφημένη” πολεμική σύγκρουση. Η αμερικανική επέμβαση στο Ιράν είναι σχεδιασμένη εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, αλλά “επικαιροποιήθηκε” από τότε που ο Τραμπ στην πρώτη του θητεία με τις λεγόμενες “Συνθήκες του Αβραάμ”, έφερε κοντά στο Ισραήλ την Σαουδική Αραβία και τα Εμιράτα του Κόλπου, δημιουργώντας καινούργιες και μεγάλες επιχειρηματικές ευκαιρίες. Το Ιράν με την παρωχημένη εμμονή στο να εξαφανίσει το Ισραήλ και τις τρομοκρατικές ενέργειες είχε γίνει μια ανορθογραφία, ακόμη και για τον εαυτό του.
Υπήρχε μια καινούργια γεννιά Ιρανών που ήθελε να αλλάξει τα πράγματα, αλλά που συνεχώς έβρισκε εμπόδια, στην προνομιούχα παλιά γεννιά με τα σκουριασμένα μυαλά, που κρατούσε όλα τα πόστα, αλλά που συγχρόνως έστελνε τα παιδιά της να σπουδάσουν στο Χάρβαρντ και στην Οξφόρδη και να μένουν στα ωραία διαμερίσματά τους στο Λονδίνο, στην Νέα Υόρκη και στα σαλέ της Ελβετίας.
Γι αυτό το λόγο και το πλάνο που καταρτίστηκε στο εσωτερικό του Ιράν όπως έγινε και με τη Βενεζουέλα, ήταν να αποκεφαλιστεί όλη η παλιά φουρνιά ηγετών και διαδόχων τους με ένα χτύπημα πολύ μελετημένο, που έγινε πραγματικότητα στο πρώτο λεπτό του πολέμου. Θα ήταν εξαιρετικά πιο δύσκολο να εκτελείς τον κάθε τόσο καινούργιο διάδοχο. Η Ελίτ του Ιράν είχε τεράστια προνόμια για να τα αφήσει να χαθούν έτσι. Η εκτέλεση των 40 περίπου ανώτατων στελεχών θα συνέβαινε όταν θα συγκεντρώνονταν για να συζητήσουν τις πιο πρόσφατες αμερικανικές προτάσεις. Δεν ήταν ούτε σύμπτωση, ούτε τύχη.
Για να είναι πιο πειστικά όσα ακολούθησαν, τα κράτη του Κόλπου έπρεπε να βομβαρδιστούν από τους Φρουρούς της Επανάστασης, ώστε οι τοπικοί αραβικοί πληθυσμοί, να καταλάβουν ότι ο εχθρός είναι το Ιράν. Γι αυτό βομβαρδίστηκε και η Ιορδανία. Ακόμη και στην Τουρκία έπεσαν τέσσερις πύραυλοι, μια και στην Τουρκία υπήρχαν και υπάρχουν πολλοί συμπαθούντες το Ιράν.
Κανείς θα έπρεπε να είναι υποψιασμένος από το γεγονός ότι οι Αμερικανοί δεν ισοπέδωσαν από την αρχή το νησί Χαργκ, από όπου γίνεται όλο το εξαγωγικό εμπόριο ενέργειας του Ιράν. Γιατί ενώ μπορείς να στραγγαλίσεις οικονομικά με την μία τον αντίπαλο τον αφήνεις να επιζεί ;
Και επίσης να είσαι υποψιασμένος για το γεγονός ότι από τότε το Ιράν πορεύεται με έναν αόρατο ηγέτη.
Πριν από μερες συζητούσα με έναν φίλο που όταν ακόμη ο Τραμπ έκανε τα πίσω-μπρος αναρωτιόταν που πηγαίνει αυτή η κατάσταση.
Του είχα πει τότε ότι πρέπει να λάβει υπόψη του μόνο δυο πράγματα πέρα από όσα προβάλονται στα Μέσα.
Ότι ο Τραμπ χρειάζεται δυο πράγματα, που ουσιαστικά είναι ένα. Να κερδίσει στις ενδιάμεσες εκλογέ του Νοεμβρίου και κυρίως να μην χάσει την πλειοψηφία στο Κονγκρέσο, ώστε και στα επόμενα δύο χρόνια να μπορεί αν αποφασιζει μόνος του. Αυτή η σύγκρουση αναγκαστικά θα κρατούσε το πολύ δυο μήνες, όπως και έγινε, καθώς για μεγαλύτερη χρονικά πολεμική επιχείρηση θα χρειαζόταν έγκριση του Κογκρέσου. Αυτό που έγινε ως τώρα τυπικά δεν ήταν “πόλεμος”, καθώς για να ισχύσει αυτό θα έπρεπε να εγκριθεί από το Κογκρέσο. Αν το ξέρεις αυτό, πρέπει να ξέρεις αρχικά ότι οι αμερικανικές επιχειρήσεις θα διαρκούσαν το πολύ δυο μήνες, όπως και έγινε. Δεν χρειάζεται να είσαι μάγος για να το προβλέψεις.
Για να κερδίσει τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου ο Τραμπ, αφού οι δασμοί και τα υπόλοιπα δεν τον βοήθησαν πολύ, χρειαζόταν κάτι μεγάλο και αρκετά θεατρικό.
Για να έχει επιτυχία μια παράσταση επιλέγουμε προσεκτικά να δημιουργηθεί έντονο σασπένς και η λύση να έρθει στην κατάλληλη στιγμή. Ούτε πολύ νωρίς νωρίς, ούτε πολύ αργά.
Για αυτό κατ’ αρχάς η έναρξη της “παράστασης” έγινε στις 28 Φεβρουαρίου ώστε να υπάρχει κατάλληλος χρόνος για να εξελιχθεί το δράμα. Αφού λοιπόν πρώτα εξοντώθηκε ο παρηκμασμένος ηγέτης, ο Αλί Χαμενέΐ, με τον οποίον δεν μπορόύσε να υπάρξει συνεννόηση, η μπάλα πήρε μαζί και όλη την επόμενη γενιά των ηγετών.
Στην συνέχεια εξοντώθηκαν επιλεκτικά και όλοι που θα είχαν αντιρρήσεις για μια συμφωνία. Όπως ο Λαφαζανί για παράδειγμα και μερικοί άλλοι πολύ επίμονοι. Αυτό για να συμορφώνονται και κάποιοι φανατικοί. Οι πληροφορίες για τα υποψήφια θύματα ήταν εύκολες, αφού προέρχονταν από το εσωτερικό του Ιράν. Δεν χρειάζονταν καν ούτε οι πληροφορίες της περίφημης και θανατηφόρας ισραηλινής Μοσάντ.
Στην συνέχεια και αφού ο όλος κόσμος θα περνούσε ένα δράμα πληθωρισμού και ακριβής ενέργειας, η λύση να προσφέρει ανακούφιση παγκοσμίως, ώστε να ευγνωμονουμε τον Τραμπ. Όπως ακριβώς συμβαίνει αυτές τις μέρες.
Αρκετός χρόνος επίσης για να πειστεί το πόπολο. Αλλά και ορισμένοι στρατιωτικοί διοικητές των Φρουρών της Επανάστασης. Οπότε όπως φαίνεται θα υπάρξει κάποιο είδος συμφωνίας σύντομα (σ,σ, όπως και έγινε).
Όμως το καλοκαίρι δεν προσφέρεται για εορτασμούς. Ο κόσμος λείπει σε διακοπές και δεν μπορείς να κάνεις κάτι θεαματικό.
Η οριστική λύση λοιπόν θα γίνει τέλος Αυγούστου με αρχες Σεπτεμβρίου, με μεγάλους εορτασμούς και παράτες.
Όλα αυτά που ήταν ήδη συμφωνημένα με τους Ιρανούς τα μετάφεραν πρώτα οι ίδιοι οι Ιρανοί στους Κινέζους και τους Ρώσους, που έπρεπε να μην έχουν διαφωνίες. Τότε που ο Ιρανός υπουργός πήγε στο Ομάν για να συνεννοηθεί με τους Κινέζους και στην συνέχεια στην Μόσχα για να συνεννοηθεί με τον Πούτιν. Τη ίδια διαδρομή έκανε και ο Τραμπ. Πήγε ο ίδιος στο Πεκίνο για να συνεννοηθεί με τον Σι Τζιπίνγκ και δυο μέρες μετά την αναχώρηση του πήγε ο Πουτιν στο Πεκίνο. Στην συνέχεια ο Τραμπ τηλεφωνήθηκε με τον Πούτιν.
Για τον Τραμπ θα ήταν ιδανικό μέχρι το τέλος του καλοκαιριού να έχει βρει λύση και στο Ουκρανικό, μια και ο πόλεμος Ρωσίας Ουκρανίας βρίσκεται σε αδιέξοδο και μάλλον έχει αρχίσει να γυρίζει σε βάρος της Ρωσίας που ήδη αντιμετωπίζει και οικονομικά προβλήματα και μερικά άλλα που ίσως απειλήσουν την ζωή του ίδιου του Πούτιν. Το Μάιο μόνο σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν γύρως στους 30-35.000 Ρώσοι στρατιώτες.
Αν τέλειωνε μαζί και τον πόλεμο στην Ουκρανία θα μπορούσε να διεκδικήσει και διπλό Νόμπελ Ειρήνης. Και οι ημερομηνίες συμπίπτουν επίσης για τις υποψηφιότητες για Νόμπελ Ειρήνης.
Όλα αυτά όμως δεν σχεδιάστηκαν ούτε από τον Τραμπ, ούτε από τους Ιρανούς. Σχεδιάστηκαν από εκείνους τους “Αόρατους” που αποφασίζουν για τα πάντα.
