Οι άγιες εμμονές του Μπαρτζώκα και όχι μόνο
Καμιά φορά δεν χρειάζεται να αλλάξεις τον τρόπο σου για να γίνει η δουλειά.
Μετά την κατάκτηση της Ευρωλίγκας από τον Ολυμπιακό διάβασα δεξιά κι αριστερά ότι ο Ολυμπιακός κέρδισε γιατί ο προπονητής του, ο Γιώργος Μπαρτζώκας άφησε λέει κατά μέρος τις εμμονές του. Δέχτηκε πχ ότι οι παίκτες έχουν και το δικαίωμα στην ατομική πρωτοβουλία, ότι δεν χρειάζεται είναι όλα όσα συμβαίνουν βγαλμένα από το πινακάκι του, ότι για πρώτη φορά δέχτηκε ένα ρόστερ 5 παικτών που σημαίνει πως θα είχε κάποιους εκτός αγώνων και πιθανόν δυσαρεστημένους κτλ. Όλα αυτά μπορεί και να συνέβησαν. Αλλά δεν αποτελούν ξεπέρασμα εμμονών: αποτελούν απλά προσαρμογή σε νέες συνθήκες. Όταν πλέον μια ομάδα δίνει 70 ματς το χρόνο ο χρόνος προπόνησης είναι μικρός – πολλές φορές δεν υπάρχουν ούτε καν δυο προπονήσεις την εβδομάδα. Αυτό σημαίνει πως οι παίκτες πρέπει πλέον να ενθαρύνονται να παίρνουν και πρωτοβουλίες: τα μαθήματα ομαδικότητας είναι υποχρεωτικά λιγότερα. Επίσης τα πολλά παιγνίδια φέρνουν και πολλούς τραυματισμούς κι αυτοί αντιμετωπίζονται μόνο όταν έχεις ένα μεγάλο ρόστερ. Ο Μπαρτζώκας δεν απαρνήθηκε τους τρόπους του. Απλά κατάλαβε ότι πρέπει η δουλειά του να προσαρμοστεί στις συνθήκες των καιρών.
Διαβάστε επίσης
Εμμονή δεν είναι να προσαρμόζεσαι: εμμονή (και μεγάλη μάλιστα) είναι και το να μην παραδέχεσαι τις αδυναμίες σου, στερώντας από τον εαυτό σου κάθε πιθανότητα αυτόβελτίωσης. Διάβαζα πρόσφατα ένα κομμάτι για τους καυγάδες του «αλάνθαστου» Πεπ Γκουαρντιόλα κάποτε στην Μπαρτσελόνα με παίκτες όπως ο Ετό και ο Ιμπραϊμοβιτς: όταν τα χρόνια περνάνε για όλα κυκλοφορούν και λεπτομέρειες. Οι καυγάδες αυτοί δεν είχαν να κάνουν με το παιγνίδι ή τις οδηγίες του προπονητή. Η διαφορά μεταξύ του Πεπ και των αστεριών του ήταν ότι οι παίκτες ζητούσαν από τον προπονητή να δει κάτι και από τη δική τους σκοπιά – να τους επιτρέπει λίγο περισσότερη ελευθερία κινήσεων πχ- όμως ο ίδιος ήταν ανένδοτος. Στο τέλος η σχέση του Πεπ με συγκεκριμένους παίκτες έγινε ανυπόφορη γιατί τον ενδιέφερε μόνο να κερδίζει με τον τρόπο του: αυτό που ήταν γοητευτικό για τους φίλους της Μπαρτσελόνα (και όχι μόνο), ήταν ανυπόφορο για τον Ετό, τον Ιμπρα, τον Τουρέ – ίσως και για άλλους.
Διαβάστε επίσης
Οι καυγάδες έφεραν άρνηση συνεργασίας κι επειδή αυτό καθιστούσε τη δουλειά δύσκολη οι παίκτες έφυγαν. Ο Γκουαρντιόλα όμως δεν βγήκε χαμένος. Μετά την Μπάρτσελόνα, συνέχισε στην Μπάγερν Μονάχου και σήμερα ολοκλήρωσε μια δεκαετία παραμονής στην Σίτυ με την οποία κέρδισε τα πάντα στηριζόμενος στις ίδιες αποδοτικές εμμονές. Οταν ήταν στην Μπαρτσελόνα έλεγαν ότι η αδιαφορία επικοινωνίας με όσους παίκτες απαιτούν μια ιδιαίτερη προσοχή είναι κάτι που θα το βρει μπροστά του κι ότι κανένα δόγμα δεν απέδωσε όταν δεν υπηρετήθηκε από ανθρώπους. Ο Γκουαρντιόλα δεν άλλαξε αλλά συνέχισε να κερδίζει. Γιατί; Γιατί οι συνθήκες δουλειάς παρέμειναν ίδιες: οι ευρωπαϊκές διοργανώσεις και τα πρωταθλήματα στα οποία οι ομάδες του παίρνουν μέρος δεν έχουν αλλάξει στο παραμικρό. Αντίθετα με την Ευρωλίγκα. Τα παιγνίδια της οποίας την τελευταία επταετία διπλασιάστηκαν.
Ο Μπαρτζώκας το κατάλαβε και προσαρμόστηκε. Απέδειξε ότι δεν είναι δύσκολο για κάποιον να αλλάξει συμπεριφορά: το δύσκολο για ένα προπονητή είναι να έχει παραγωγικό τρόπο δουλειάς, δηλαδή να ξέρει να φτιάχνει ομάδες. Κι αν για να το κάνει αυτό του χρειάζονται και εμμονές καλώς τις έχει. Αγιες είναι. Κάνουν θαύματα.
