Με MVP τον κόσμο του…

Το μπάσκετ είναι αμερικάνικο σπορ κι ίσως για αυτό από την στιγμή που ολοκληρώθηκε ο τελικός της Ευρωλίγκας μου γυρνούσε στο μυαλό η κλασσική φράση του Αβραάμ Λίνκολν στην διακήρυξη του Γκέτισμπεργκ «government of the people, by the people, for the people», δηλαδή «κυβέρνηση με τον λαό, από τον λαό, για τον λαό». Ισχύει, όχι μόνο ως πολιτικό αξίωμα, αλλά και ως βάση για αθλητικές ιστορίες, όπως αυτή που έγραψε την Κυριακή 24 Μαϊου ο Ολυμπιακός στο T Center του ΟΑΚΑ. Στην ιστορία αυτή ο θρίαμβος προέκυψε με τον λαό, από τον λαό, για τον λαό: ο κόσμος του Ολυμπιακού ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής και MVP του. Ο Ολυμπιακός έπαιξε σπουδαίο μπάσκετ στον ημιτελικό κόντρα στην Φενέρ, αλλά τον τελικό με την Ρεάλ τον κέρδισε χωρίς να είναι αψεγάδιαστος. Έχοντας όμως στο μυαλό του τον κόσμο του που δεν του επέτρεπε να τον πικράνει, κι έχοντας μια υποστήριξη από τον κόσμο του που ήταν αληθινά μοναδική γιατί την είχε ανάγκη.

Ο κόσμος ήταν πίσω από όλο αυτό το κατόρθωμα. Το 2017, όταν ο Ολυμπιακός είχε χάσει τον αντίστοιχο τελικό από την Φενέρ στην Πόλη, ο εκ των προέδρων του Γιώργος Αγγελόπουλος είχε πει ότι θα ‘θελε κάποτε κι ο Ολυμπιακός να έχει το προνόμιο να παίξει ένα τελικό στην Ελλάδα μπροστά στον κόσμο του. Το ό,τι ο κόσμος θα ήταν το μυστικό της επιτυχίας ήταν στο μυαλό των διοικητικών ηγετών του Ολυμπιακού χρόνια τώρα. Όταν πέρυσι η Ευρωλίγκα ανέθεσε την διοργάνωση του Final 4 στην Αθήνα η πιθανότητα να μετατραπεί αυτό το Final 4 σε πάρτι του κόσμου του Ολυμπιακού έγινε η Μεγάλη Ιδέα. Η προοπτική μάλιστα να στηθεί το μεγάλο πανηγύρι στην έδρα του αιώνιου αντιπάλου ΠΑΟ μεγάλωσε μεν την υποχρέωση, αλλά έκανε κι ακόμα πιο θεαματικό το σχέδιο. Οι άλλοι κυνηγούσαν ένα τρόπαιο. Ο Ολυμπιακός κάτι που έμοιαζε με οπαδική ονείρωξη.

Κάπως έτσι ο Ολυμπιακός έφτασε στο Final 4 και κέρδισε την τέταρτη Ευρωλίγκα στην ιστορία του επικρατώντας της Ρεάλ Μαδρίτης 92-85 σε ένα σκληρό τελικό που κρίθηκε στο τέλος και στις λεπτομέρειες. Η Ρεάλ ήταν καταπληκτική και αποδείχτηκε ένας πολύ σκληρός αντίπαλος παρά τις απουσίες της. Ο κόουτς Σκαριόλο είχε μερικές σπουδές εμπνεύσεις όπως το να αφήσει πολύ έξω τον Καμπάτσο που χρησιμοποίησε μόλις 21 λεπτά για να παίξουν πολύ ο Μαλεντόν και ο Φελίζ πράγμα που τον Ολυμπιακό τον αιφνιδίασε, όσο και η εμφάνιση του Λάις ως βασικού σουτέρ – ειδικά στο πρώτο ημίχρονο αυτός έμοιαζε εξωγήινος. Ο Ιταλός κόουτς φαινόταν να βρίσκει λύση σε οποιοδήποτε πρόβλημα προέκυπτε μολονότι οι απουσίες στους ψηλούς στοίχιζαν πολύ: ο Ολυμπιακός πήρε 16 ριμπάουντ παραπάνω. Η Ρεάλ έφτασε κοντά στο να ισοφαρίσει με ένα ελεύθερο τρίποντο του Φελίζ στα τελευταία δευτερόλεπτα του ματς μετά από κερδισμένο επιθετικό ριμπάουντ κι ενώ έπαιζε χωρίς ψηλούς – απόδειξη του πόσο το πάλεψε. Αλλά καμιά ομάδα δεν μπορούσε ποτέ να κερδίσει τον Ολυμπιακό μπροστά σ’ αυτό τον τρομερό κόσμο του και μόνο ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να χάσει το ματς μόνος του. Όμως θα ήταν ένοχος εσχάτης προδοσίας. Και το είχε στα υπόψιν του. Να χάσεις επιτρέπεται. Να προδώσεις όχι.

Ο Ολυμπιακός για να κερδίσει χρειάστηκε κυρίως να φορτσάρει στο τελευταίο τρίλεπτο. Χρειάστηκε επίσης να γυρίσει το παιχνίδι μετά από ένα πολύ κακό ξεκίνημα και χρειάστηκε να τον πάρει απ’ το χέρι ένας σπουδαίος Φουρνιέ που μίλησε στα δύσκολα, βρίσκοντας τελικά 20 πόντους. Ο Γάλλος ξύπνησε τον Ολυμπιακό στο δεύτερο δεκάλεπτο και βγήκε μπροστά στο τέλος. Αλλά κι εδώ ο κόσμος του Ολυμπιακού έχει παίξει ρόλο: για αυτόν ήρθε ο Γάλλος. Το 2010 είχε παρακολουθήσει μικρός τότε το Final 4 στο Παρίσι, είχε εντυπωσιαστεί από τον κόσμο του Ολυμπιακού και είχε πει «για αυτούς θέλω να παίξω». Και τέσσερα χρόνια πριν στο Βελιγράδι, όταν είδε πάλι τον κόσμο του Ολυμπιακού να τραγουδάει παρά την ήττα της ομάδας στον ημιτελικό με την Εφές και να την αποθεώνει, είπε «για αυτούς θέλω να κερδίσω». Και το ‘κανε. Βy the people, for the people.

Και κάπως έτσι ο Ολυμπιακός έγινε πρωταθλητής Ευρώπης. Με τον κόσμο του και για τον κόσμο του.