Σε παρακαλώ δηλαδή…
Λίγη κατανόηση για μια αγάπη χρειάζεται, αλλά όταν δεν ξέρεις την ουσία της αγάπης αυτής, πώς να την κατανοήσεις;
Είσαι από την Κατερίνη, από την Αλεξάνδρεια Ημαθίας, από τη Θεσσαλονίκη, τη Δυτική Θεσσαλονίκη. Είσαι κοντά και συγχρόνως λίγο κάτω από τα 30 – σίγουρα όχι πια πιτσιρικάς. Θες να πας στη Γαλλία οδικώς. Οργανώνεις με τους φίλους σου το ταξίδι. Θα νοικιάσεις μαζί τους ένα βανάκι για δέκα άτομα. Δεν θα πάτε μέσω Σερβίας, δεν θα περάσετε την Κροατία γιατί δεν θέλετε καυγάδες. Θα διασχίσετε την Βουλγαρία, θα περάσετε μέσα από την Ρουμανία, θα διασχίσετε την Ουγγαρία. Είναι πλέον χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θα περάσετε γρήγορα από τα σύνορα. Το ταξίδι θα τραβήξει λίγο περισσότερο – θα χρειαστούν δυο μέρες σε σένα και τα φιλαράκια για να πάτε κι άλλες τόσες για να ‘ρθείτε, αλλά θα είναι ωραία. Θα τραγουδήσεις με τα παιδιά, θα γελάσεις μαζί τους, θα κουραστείς κομμάτι και μαζί σου κι αυτοί, αλλά θα έχετε να το λέτε. Γιατί όλο αυτό θα το κάνετε για τον ΠΑΟΚ. Και δεν θα το κάνατε για τίποτα και για κανένα άλλο. Γιατί για τον ΠΑΟΚ το ταξίδι δεν είναι κουραστικό: το αισθάνεσαι σαν ανάγκη. Ακόμα κι αν αποδεικνύεται στην προκειμένη περίπτωση ότι η μοίρα αποφάσισε να μην υπάρξει επιστροφή από αυτό επιστροφή. Να μείνει αυτή η μεγάλη ευρωπαϊκή πορεία για τον ΠΑΟΚ που κάνει την δική του ερωπαϊκή πορεία, η τελευταία πράξη αγάπης σε μια ζωή της οποίας η αγάπη για τον ΠΑΟΚ υπήρξε το χαρακτηριστικό της, το αλάτι και το πιπέρι της.
Μιλάνε πολλοί για οπαδούς των ομάδων – μιλάνε κυρίως όσοι τους οπαδούς δεν τους ξέρουν, αλλά έχουν στο μυαλό τους ένα κατασκευασμένο στερεότυπο. Νομίζουν ότι οι οπαδοί είναι όλοι βίαιοι, επικίνδυνοι, παραβατικοί. Κάτι έχουν ακούσει από τα ΜΜΕ, κάτι έχουν δει στην τηλεόραση, κάτι έχουν διαβάσει όταν γίνονται κάπου επεισόδια. Όλοι αυτοί που μιλάνε για οπαδούς σχεδόν ποτέ δεν έχουν προβληματιστεί σοβαρά για το τι είναι αυτοί οι άνθρωποι και ποιο είναι το χαρακτηριστικό που τους ενώνει αληθινά. Δεν έχουν ιδέα τι θα πει αφοσίωση, πάθος, δόσιμο.
Ένα κακό απόγευμα αυτοί όλοι ακούνε ότι στην Τιμισοάρα οκτώ παιδιά έχουν χάσει την ζωή τους ταξιδεύοντας προς την Λιόν για τον ΠΑΟΚ. Λυπούνται και δεν αμφισβητώ ότι η θλίψη είναι ειλικρινέστατη, ποιος άραγε δεν θα λυπηθεί ακούγοντας ότι νέα παιδιά έχασαν την ζωή τους σε ένα τροχαίο; Αλλά όλοι αυτοί που εξέφρασαν τον πόνο τους χωρίς να έχουν ιδέα τι σημαίνει οπαδική αγάπη θα ήταν καλύτερο να μην έλεγαν τίποτα και να άφηναν απλά όσους καταλαβαίνουν αυτούς που χάθηκαν να τους αποχαιρετήσουν όπως τους αξίζει, δηλαδή όχι με το σοκ μιας είδησης, αλλά με τον πόνο της αγάπης. Της αγάπης για τον ΠΑΟΚ. Αυτή που σου δημιουργεί την ανάγκη να θες συμμετέχεις σε κάτι που ενώνει και που είναι κατανοητό μόνο σε όποιον το νιώθει και σε κανένα άλλο.
Δεν χρειάζονται ανακοινώσεις, δηλώσεις, πλούσια ρεπορτάζ, αποκλειστικές εικόνες. Λίγη κατανόηση για μια αγάπη χρειάζεται, αλλά όταν δεν ξέρεις την ουσία της αγάπης αυτής, πώς να την κατανοήσεις; Μείνε στο στερεότυπο: συνέχισε να μπερδεύεις τους χουλιγκάνους με τους οπαδούς, τους μπαχαλάκηδες, με όσους για την ομάδα δακρύζουν, τους λίγους με τους πολλούς. Ας τους όμως αυτούς που ξέρουν ήσυχους. Σε παρακαλώ δηλαδή…
