Ζηλεύοντας τον Νταν Μπράουν
Το αξίωμα του Νταν Μπράουν ή αλλιώς το αξίωμα του Αντώνη Καρπετόπουλου.
Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας. Ας πούμε ότι σήμερα κάποιος αποφασίζει να γράψει ένα μυθιστόρημα που θα διαδραματίζεται σε μια ευρωπαϊκή πόλη που έχει βρεθεί μόνο ως τουρίστας, θα έχει ως ήρωα ένα πενηνταπεντάρη καθηγητή πανεπιστημίου που διδάσκει κάτι μάλλον άγνωστο, θα έχει στο ρόλο ενός από τους βασικούς κακούς ένα αινιγματικό πλάσμα που περιτριγυρίζει στην πόλη ντυμένο περίεργα και με ένα βαρύ μακιγιάζ. Ας υποθέσουμε πως η πλοκή του μυθιστορήματος βασίζεται σε μια έρευνα μιας νευροψυχιάτρου που αφορά την πιθανότητα αλλαγής της κατανόησης αυτού που λέμε «συνείδηση». Για να το κάνω το πράγμα ακόμα πιο περίεργο να προσθέσω πως μέρος της ιστορίας θα πρέπει να βασίζεται και στην ιδέα ότι ο ανθρώπινος νους δεν παρατηρεί απλώς την πραγματικότητα, αλλά με κάποιον τρόπο τη δημιουργεί. Και για να συμπληρώσω το παζλ και να το πάω το πράγμα ακόμα πιο μακριά, θα προσθέσω ότι το βιβλίο θα είναι τεράστιο και θα πάρει κατά κανόνα κακές κριτικές πριν καν κυκλοφορήσει. Η ερώτηση είναι αν θα υπήρχε ποτέ πιθανότητα αυτό το βιβλίο να κάνει επιτυχία. Νομίζω θα συμφωνήσουμε ότι κάτι τέτοιο είναι απίθανο. Κι όμως ένα βιβλίο που πληροί όλες αυτές τις παράξενες προϋποθέσεις, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα best seller της χρονιάς που μόλις έφυγε. Όχι γιατί έχει τον πιασάδικο τίτλο «Το μυστικό των μυστικών», αλλά γιατί το έγραψε ο Νταν Μπράουν.
Εδώ και χρόνια έχω στο μυαλό μου ότι υπάρχει κάτι που θα πρεπε να λέγεται «το αξίωμα του Νταν Μπράουν». Με βάση το αξίωμα αυτό πολλές φορές δεν έχει σημασία το τι διαβάζεις, αλλά ποιος το γράφει. Προσοχή: αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν πάντα ωραία ή ότι γράφουν με τρόπο που σε κάνει να συμφωνείς – ίσα ίσα. Μπορείς μαζί τους να διαφωνείς για τα πάντα, μπορεί να μην κατανοείς τις επιλογές των θεμάτων τους, μπορεί να μην καταλαβαίνεις καν την επιτυχία τους. Αλλά τους διαβάζεις. Γιατί; Οι λόγοι μπορεί να είναι διαφορετικοί. Αλλά σημασία έχει ότι οι τύποι αυτοί έχουν κερδίσει ένα δύσκολο στοίχημα. Να τους διαβάζουν.
Κάθε άνθρωπος που γράφει, είτε κάνει αναρτήσεις στο FB είτε βγάζει βιβλία, το κάνει για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί θέλει κάτι να πει. Ο δεύτερος για να διαβάσουν κάποιοι ό,τι γράφει. Το να έχεις κάτι να πεις δεν είναι δύσκολο. Το να σε διαβάζουν όμως δεν είναι καθόλου απλό.
Όταν τα παιδιά του Κλικ μου ζήτησαν να γράφω κάτι εδώ, είπα «ναι», διότι ο τίτλος είναι ιστορικός και η πρόταση συμμετοχής στο εγχείρημα της επιστροφής του με κολάκεψε. Αλλά και γιατί έγινε δεκτός ο όρος που έβαλα, δηλαδή να μην γράφω αθλητικά παρά σπάνια: τέτοια γράφω πολλά αλλού. Κυρίως όμως το έκανα γιατί θέλω κι εγώ να βάλω το στοίχημα του Νταν Μπράουν, να δω δηλαδή αν υπάρχουν κάποιοι που θα με διαβάζουν χωρίς καλά καλά να ξέρω ή να ξέρουν γιατί. Όχι δεν συγκρίνω την αφεντομουτσουνάρα μου με τον συγγραφέα των best seller. Απλά τον ζηλεύω.
