Μια δουλοπρέπεια… «κολατσιό Βιολάντα»!
Μια ήττα του δυτικού κόσμου μας ήρθε από τα Τρίκαλα.
«Μισώ τα θύματα που σέβονται τους εκτελεστές τους» έγραφε ο Ζαν Πολ Σαρτρ. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς πως στον πυρήνα του έργου του Γάλλου φιλοσόφου βρίσκονται η απόλυτη ελευθερία επιλογών του ανθρώπου και η ευθύνη που φέρουν αυτές οι επιλογές. Τον Σαρτρ σκεφτόμουν όταν έκπληκτος διάβαζα πως εργαζόμενοι της «Βιολάντα» είχαν συγκεντρωθεί έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Τρικάλων για να συμπαρασταθούν στον ιδιοκτήτη, Κωνσταντίνο Τζιωρτζιώτη.
Η πικρή γεύση της Βιολάντα
Τι μπορεί να οδηγεί έναν άνθρωπο να συμπαραστέκεται σε κάποιον που -σύμφωνα με το κατηγορητήριο, έχει ευθύνη για τον θάνατο πέντε συναδέλφων του; Φυσικά και σέβομαι το τεκμήριο της αθωότητας. Αλλά όταν την ίδια ημέρα έρχονται νέες μαρτυρίες εργαζομένων, που μιλούν για έντονη οσμή στον εξωτερικό χώρο του εργοστασίου, τόσης έντασης που προκαλούσε δάκρυα σε οποίον πήγαινε στην τουαλέτα, τότε εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: «Τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που συμπαραστέκονται στον ιδιοκτήτη;».
Αφήνοντας στην άκρη το μακάβριο ενδεχόμενο να ήταν εκείνοι που στη βάρδια τους θα είχε συμβεί το απευκταίο, ποιος άνθρωπος θα έβαζε την εργασία του πάνω από τη ζωή τους; Γιατί για εμένα είναι προφανές πως οι άνθρωποι αυτοί είναι τουλάχιστον… μπερδεμένοι. Δεν μπορώ να το θέσω κομψότερα. Ή για να είμαι πιο ευθύς, αυτή η δουλοπρέπειά τους προκαλεί την αποστροφή μου.
Διαβάστε επίσης
Ζουν την «κακή πίστη», όπως την έχει ορίσει ο Σαρτρ. Έχουν εξαπατήσει τον ίδιο τους τον εαυτό, πείθοντας τον πως δεν έχουν άλλη επιλογή. Και με αυτόν τον τρόπο έρχεται η απώλεια της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού.
Δυστυχώς, η στάση αυτής της ομάδας των εργαζομένων είναι μια ήττα του δυτικού κόσμου. Αυτή η τυφλή υπακοή προς την εξουσία συναντάται κατά κύριο λόγο σε χώρες με θεοκρατικά συστήματα διακυβέρνησης ή καθεστώτα. Νομίζω πως ο Σαρτρ θα μισούσε αυτή την ομάδα των χειροκροτητών. Εγώ τους λυπάμαι.
Διαβάστε επίσης
