Το «Drama» κερνάει το πιο ζουμερό κινηματογραφικό κουτσομπολιό της χρονιάς

Όλα ξεκινούν με ένα ψέμα. Ο χαρακτήρας του Ρόμπερτ Πάτινσον, στην προσπάθειά του να κορτάρει αυτόν της Ζεντάγια, προσποιείται πως γνωρίζει το βιβλίο που εκείνη έχει ξεκινήσει να διαβάζει. Μια αθώα ανακρίβεια για την εξυπηρέτηση αγαθών προθέσεων, σιγά το πράγμα, σωστά; Σωστά, ακόμα περισσότερο όταν αυτός, έχοντας κατακτήσει το δικαίωμα μερικών ραντεβού, ομολογεί το μικρό σφάλμα του που φυσικά, δεν είναι αρκετό να απωλέσει την εμπιστοσύνη και τον έρωτα που έχουν μόλις σκιρτήσει. Ίσα – ίσα, στο ρομαντικό πλαίσιο που αμοιβαία προέκυψε μοιάζει έως και χαριτωμένο. Τι συμβαίνει, όμως, όταν αντιστρέφονται οι ισορροπίες και νέα, αδιανόητα, δεδομένα αλλάζουν εντελώς τη δυναμική του ζευγαριού;

Κάπως έτσι στήνεται η πλοκή στο «Drama», το rom-com ποιοτήτων ψυχογράφημα του συστηματικού προβοκάτορα Κρίστοφερ Μπόργκλι («Σιχάθηκα τον Εαυτό μου», «Ονειρικό Σενάριο»), ο οποίος βάζει εκ νέου στο μικροσκόπιο τις μοντέρνες εκφάνσεις του ναρκισσισμού, της επιφανειακής ηθικής και του κόστους διατήρησης μιας καλλιεπούς δημόσιας εικόνας, με αφορμή την υπαρξιακή κρίση που βιώνουν δύο ιδανικά ταιριαστοί μελλόνυμφοι. Στην ουσία, όμως, το ερώτημα που ενδιαφέρει το Νορβηγό σκηνοθέτη είναι το εξής. Κατά πόσο, στα αλήθεια, μπορείς να κοιτάξεις με τον ίδιο τρόπο το σύντροφό σου, όταν μια αποτρόπαιη πληροφορία καταστρέφει την εξωραϊσμένη εικόνα που είχες για εκείνον. Πόσο δε μάλλον, όταν πλησιάζει απειλητικά η μέρα του γάμου σας.

Το «Drama» ως κουτσομπολόπιτα

Με βασικό εργαλείο τη μαύρη κωμωδία, τη φρεσκάδα, τη σκηνοθετική αμεσότητα και τη φιλόξενη προσβασιμότητα των κεντρικών ηρώων, το φιλμ προσκαλεί το θεατή να γίνει κομμάτι της παρέας που απεικονίζεται και έμμεσα να έχει λόγο σε όσα λένε και κάνουν. Με άλλα λόγια, το κινηματογραφικό συντακτικό του «Drama» προσιδιάζει με το χαλαρό, καθημερινό «τσάι» που θα σε κεράσει φίλος, σαν αφετηρία για σαρδόνιο κουτσομπολιό και εξονυχιστική ανάλυση λαθών και προβληματικών συμπεριφορών. Κουβέντα η οποία, συνήθως, καθησυχάζει το ενδόμυχο αίσθημα ανωτερότητας που κρύβουμε(;) όλοι, την ώρα που ικανοποιεί την ανάγκη του να κοιτάζεις, συμβολικά, μέσα από μια κλειδαρότρυπα. Οι εν λόγω ιδιότητες καθιστούν την ταινία αβίαστα απολαυστική, με μοναδική τροχοπέδη τον εγγενή εξυπνακισμό του Μπόργκλι.

Ο Νορβηγός, με οδηγό τη συνήθη κινηματογραφική αυταρέσκειά του, φλερτάρει διαρκώς με σημάνσεις της αποκαλούμενης «κουλτούρας της ακύρωσης», κάνοντας συχνές νύξεις για το πώς σήμερα η διαρκής έκθεση στον έξω κόσμο έχει κάνει τον οίκο και το δήμο να αποτελούν κοινό αδιαχώριστο τόπο. Και θα συνεχίσω αυτήν την αρχαΐζουσα μεταφορά, αφού στο «Drama» η χριστιανική εκκλησία δίνει τη θέση της στην εκκλησία του λαού, ήτοι τον κοινωνικό κύκλο των πρωταγωνιστών, στον οποίο οφείλουν πρώτα να λογοδοτήσουν προτού τα δεσμά του γάμου σμίξουν τις ζωές τους. Τσαχπίνικη προσέγγιση, σαφώς, διότι η εξοικείωση με τα social media έχει μετατρέψει άπαντες σε δυνάμει υπόλογους προς ένα ασαφώς προσδιορισμένο αόρατο κοινό, βέβαια σεναριακά παίρνει μια αβαθή, αν όχι ελαττωματική τροπή.

Ποιο φόβο αγάπησες πάλι

Χωρίς φυσικά να προδώσουμε τι συμβαίνει, έχει σημασία να επισημάνουμε ότι σημαντικό μέρος του «Drama» αφορά το πώς ο χαρακτήρας του Πάτινσον καλείται να διαχειριστεί μια είδηση που απειλεί να εκτροχιάσει πλήρως κάθε πτυχή της καθημερινότητάς του. Και κυρίως, τι αποφάσεις επιλέγει να πάρει γύρω από αυτήν, καθώς είναι αδύνατο να μείνει αμέτοχος. Ο Βρετανός ηθοποιός, όπως και η συμπρωταγωνίστριά του εδώ που τα λέμε, αποδεικνύει την κλάση του παραδίδοντας μια ερμηνεία σαφώς πιο πολυεπίπεδη από το γράψιμο του Μπόργκλι, ο οποίος αφήνει τους ήρωές του να καθοριστούν από τα προβλήματά τους, παρά να αποκτήσουν συμπαγείς και γοητευτικά περίπλοκες προσωπικότητες.

Με αυτόν τον τρόπο, ελλείψει κάποιου άλλου σημείου αναφοράς, η μόνη οδός ταύτισης μαζί τους είναι ακριβώς η φαυλότητά τους. Όπως ακριβώς και στα «Σιχάθηκα τον Εαυτό μου» και «Ονειρικό Σενάριο», οι ανασφάλειες, τα κόμπλεξ και η δειλία κατά τα άλλα καλοσχηματισμένων και επιτυχημένων ενηλίκων, παίρνουν τα ηνία των ιδιοσυγκρασιών τους αποκαλύπτοντας το, θεωρητικά, πραγματικό ποιόν τους. Στο πλαίσιο του «Drama», μάλιστα, η ανάδειξη αυτής της αφανούς πλην υπαρκτούς μιαρότητας που περιμένει να αφυπνιστεί μεταφράζεται σε εξισορροποιητικό παράγοντα της δυναμικής του ζευγαριού. Η ταινία μοιάζει να μας λέει, δηλαδή, πως αν συρθούμε όλοι στη λάσπη, τότε θα είμαστε και αρκετά ίσοι, ώστε να αποδεχτούμε πλήρως ο ένας τον άλλο, εφόσον το τολμήσουμε. Διόλου τυχαία, ο ρόλος της Ζεντάγια έχει χάσει την ακοή από το ένα αυτί, άρα αν θες να σε ακούσει πρέπει να πλησιάσεις τη σωστή πλευρά της ενώ εκείνη γυρίζει το άλλο μάγουλο, θα έλεγε κανείς.

Τέτοιου είδους ευκολο-ερμήνευτα κλεισίματα ματιού, ό,τι πρέπει για σινεφιλική επιδειξιομανία β’ εθνικής, παραπέμπουν σε μία ακόμα αγωνία του Μπόργκλι. Τη δυνατότητα της συγχώρεσης όταν ένα φαιδρό γεγονός του παρελθόντος έρχεται να λεκιάσει το παρόν και το μέλλον ενός ανθρώπου που όμως έχει αλλάξει πλήρως(;). Ένα εκβιαστικό και ηθελημένα αυθαίρετο ερώτημα το οποίο αποκτά και μια διογκωμένη αβολότητα, εάν αναλογιστούμε την πρόσφατη ιστορία στην οποία αναμειγνύεται ο Νορβηγός. Εκείνη που τον θέλει σε παλαιότερο άρθρο του, όταν ήταν είκοσι επτά ετών, να υπερασπίζεται τη σχέση που είχε με μια δεκαεξάχρονη. Όμως, ενδεχομένως εδώ να περνάμε στη σφαίρα του κουτσομπολιού, μιας και δημοσιογραφικά ρεπορτάζ είναι αδύνατο να κάνουμε. Ας μείνουμε, καλύτερα, στο κινηματογραφικό «Drama» και στα όσα μπόλικα θα σχολιάσουμε έξω από τον κινηματογράφο.

Η ταινία «The Drama» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από τη Σπέντζος (1/4). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.