Το μαγαζάκι του πόνου: από το S&M στο BDSM

Η μετα-AIDS εποχή ανακηρύσσει το Λος Άντζελες πρωτεύουσα της σαδομαζοχιστικής επίδειξης.Το S&M κλαμπ ανοίγουν τις πόρτες τους στο κοινό που βλέπει μόνο και δεν αγγίζει όπως παλιά. Σάββατο βράδυ στο κέντρο του δυτικού Χόλυγουντ ο S&M κόσμος λάμπει. 

Στο Club Fuck και το Sinematic ή τα ιδιωτικά κλαμπ, ευυπόληπτοι μπίζνεσμεν, γκέη και πάσης φύσεως ηδονιστές, με αδυναμία στον πόνο και το αίμα, μαζεύονται για θέαμα επί σκηνής. Η γκέη υποκουλτούρα, φοβισμένη από τον ιό του AIDS, προτιμά τις περφόρμανς καλλιτεχνών, όπως του Ρον Ατέι, που μπροστά σ’ ένα κοινό 200-300 θεατών παριστάνει τον Άγιο Σεβαστιανό ή τον απλό μάρτυρα. Ο Ρον στο τελετουργικό «Crown of Thorns» τρυπάει το κεφάλι του με υποδερμικές βελόνες, ή σαν Άγιος Σεβαστιανός στέκεται με μακρόστενα βέλη στα χέρια, τα πόδια και το θώρακα ενσαρκώνοντας το μαρτύριο μπροστά σε βαθύτατα ηδονιζόμενους θαυμαστές, που σχεδόν φθάνουν στην έκσταση. Η περφόρμανς συνεχίζεται με τη νομιμοποίηση θυμάτων, χάραξη συμβόλων στο δέρμα άλλων και ράψιμο διαφόρων μοτίφ στο δέρμα κοριτσιών με ναυτική βελόνα. Οι θαυμαστές του Ρον χειροκροτούν. Τα σαδομαζοχιστικά παιχνίδια συνεχίζονται στα κλαμπ με τα κελιά όπου, για 150 δολάρια μέσο όρο, οι «dominatrix» επιβάλλουν στα θύματά τους αυστηρές ποινές. Στο Lady Laura’s Domain δεκατρείς κοπέλες, με ειδικότητα, προσφέρουν τις υπηρεσίες τους βρίζοντας και χτυπώντας τους πελάτες με τακούνια-στιλέτο ή περπατώντας πάνω στην πλάτη τους με τις ίδιες αιχμηρές γόβες ή μαστιγώνοντάς τους εκεί που θέλουν. Και για όσους είναι αρκετά ντροπαλοί ώστε να μη θέλουν να συνωστίζονται στον προθάλαμο μαζί με τους άλλους, ιδιωτικά ραντεβού κανονίζονται και η παράσταση γίνεται πριβέ. 

H ίδια η Lady Laura είναι φημισμένη για τα βασανιστήρια που επιβάλλει στα γεννητικά όργανα και η Άριελ για τη χρήση λαβίδων στις ρόγες. 

Τρίτη διέξοδος για τους σαδομαζοχιστές είναι τα οικιακά σόου. Σε διάφορα S&M καταστήματα, οι πελάτες μπορούν ν’ αγοράσουν όλα τα πιθανά αξεσουάρ για την ικανοποίησή τους και να κλείσουν περφόρμερς όπως οι Πωλ και Μπαντ για μια παράσταση στο σπίτι. Στο πρόγραμμα «σκετς», επιστημονικής σχεδόν φαντασίας: ο Πωλ γεμίζει το όσχεο του Μπαντ με αλάτι μέχρι να το κάνει τρεις φορές μεγαλύτερο, μετά τον δένει με χειροπέδες σε μια καρέκλα και του περνά μια βελόνα 9 ιντσών στο στόμα του, ενώ ταυτόχρονα ο Μπαντ λούζεται με το ίδιο του το αίμα που έχει βγάλει από το χέρι του με μια υποδερμική βελόνα. Στο στήθος του είναι σημειωμένα τα γράμματα ΗΙV. Φιλανθρωπικός στόχος της περφόρμανς; Να δείξει πόσο αποξενωμένοι είναι οι φορείς ή οι ασθενείς του AIDS. Πώς επιτυγχάνεται αυτό; Με τη θέα του αίματος. Τουλάχιστον οι Πωλ και Μπαντ έτσι πιστεύουν και υποστηρίζουν. Γεγονός είναι ότι πολλοί έχουν βρει το AIDS σαν αφορμή για να δίνουν μια ανθρωπιστική προέκταση σ’ αυτά που κάνουν. Με τη σφραγίδα «κατά του AIDS» δικαιολογούνται όλα. 

Οι σαδομαζοχιστές σιχαίνονται πάνω απ’ όλα να τους θεωρούν άρρωστους, ιδανικούς πελάτες για τους ψυχαναλυτές, και με την επιβολή του Politically Correct βρήκαν τους νέους ορισμούς που τους ταιριάζουν. Το S&M αντικαθίσταται επισήμως τουλάχιστον από το B&D (Bondage & Discipline) και το D&S (Dominance & Submission). Οι σαδομαζοχιστές αρνούνται το χαρακτηρισμό «διεστραμμένοι» και πιστεύουν ότι η σεξουαλικότητά τους είναι απλά παρεξηγημένη.  

Στα «σπίτια της αγωνίας» προσφέρεται η σωστή δοσολογία πόνου κι ευχαρίστησης που χρειάζεται ο καθένας για την έκσταση. Κι επειδή τα παιχνίδια μπορεί να γίνουν πολύ επικίνδυνα όταν είναι προσωπικά κι όχι περφόρμανς, που δεν βάζουν σε κίνδυνο τον πελάτη, οι «dominatrix», οι γυναίκες-κυρίαρχες, βρίσκουν με τον πελάτη τις φράσεις-κλειδιά ώστε να συνεννοούνται στις δύσκολες στιγμές. Το «δε θέλω άλλο», μπορεί να σημαίνει «το λατρεύω, συνέχισε» κ.ο.κ. Η μεταχείριση μπορεί να είναι από μέτρια μέχρι πολύ αυστηρή, αλλά σπανίως συμβαίνουν σοβαρά δυστυχήματα, και τα πράγματα είναι συνήθως υπό έλεγχο. Ένας καλός πελάτης αποζημιώνεται με μερικές φράσεις που δείχνουν προσωπικό ενδιαφέρον εκ μέρους της dominatrix, τύπου «Τα πήγες καλά αυτή τη φορά, Τομ. Έχεις λίγο καιρό ακόμα να σε περιποιηθούν τα κορίτσια;» (και τον στέλνει για πεντικιούρ). 

Οι περισσότερες dominatrix απολαμβάνουν το σαδομαζοχισμό στην προσωπική όσο και στην επαγγελματική τους ζωή και δεν παθαίνουν κρίσεις ταυτότητας τύπου «ποια είμαι και τι κάνω». Δεν υποκρίνονται επί σκηνής, αλλά ζουν πραγματικά το ρόλο τους, όπως και οι αντίστοιχοι γκέη. Στις σωστές σαδομαζοχιστικές συναλλαγές, ο σκλάβος προτείνει και ο κύριος εκτελεί τις φαντασιώσεις κατά γράμμα, άσχετα αν ουσιαστικά καθοδηγεί ο τελευταίος. 

Μεταξύ περιθωρίου και της αναγνώρισης που εγγυάται το Politically Correct, οι σαδομαζοχιστές προσπαθούν να επιζήσουν από την απειλή του AIDS. Περιορίζοντας τη σεξουαλική πρακτική, αυξάνουν τον «εξωτισμό» των συγκινήσεων. Σε δημόσια σόου διεγείρονται, αλλά δεν κάνουν τίποτα, αφήνοντας τα επικίνδυνα λουτρά αίματος στα μακροχρόνια ζευγάρια, και στα κελιά των κλαμπ προσέχουν πολύ περισσότερο από πριν. Οι καιροί δυσκολεύουν. 

Κείμενο: Δήμητρα Ιωάννου 

Φωτογραφίες: Jim Mc Hugh/Outline/Issaris 

Τεύχος 80, Δεκέμβριος 1993

*Το άρθρο αναδημοσιεύεται διατηρώντας την αρχική μορφή.