Απρόσμενες συναντήσεις μου στα εστιατόρια της Αθήνας με διάσημους vol. 4
Ο Ρεμί έχει το χούι να πέφτει πάνω σε διάσημους του Χόλιγουντ στα πιο απρόσμενα σημεία. Ή απλώς να ονειρεύεται...
Κεφάλαιο Τζακ Νίκολσον
Ήταν Ιούνιος του 1998 όταν γνώρισα τον Τζακ Νίκολσον στην Αθήνα, σε μια από εκείνες τις απρόσμενες στιγμές που μοιάζουν απίθανες μέχρι να συμβούν. Η πόλη είχε τον καλοκαιρινό της παλμό, τα βράδια τραβούσαν σε μάκρος και οι συναντήσεις γύρω από ένα τραπέζι μπορούσαν εύκολα να γίνουν ιστορίες για μια ζωή.
Θυμάμαι ακόμη, μετά από ένα δυνατό ξενύχτι, το επόμενο πρωί, που τον πέτυχα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του και του έβγαλα μια παπαρατσική φωτογραφία. Ήταν μια αυθόρμητη, σχεδόν κινηματογραφική στιγμή, από αυτές που δεν στήνονται και, γι’ αυτό, μένουν χαραγμένες.
Όταν την εμφάνισα την επόμενη μέρα, του την έδειξα. Γέλασε με εκείνο το χαρακτηριστικό του βλέμμα και, αντί να ενοχληθεί, μου έγραψε μια αφιέρωση σε greeklish που τα έλεγε όλα: «Αγαπημένε Ρεμί, σε ευχαριστώ που μου έμαθες το ούζο, το καρπούζι, τη φέτα, τον τσίρο και τον ελληνικό καφέ». Για μένα, αυτή η φράση έμεινε σαν μικρό πιστοποιητικό μιας αλλόκοτης αλλά αληθινής φιλίας.
Κεφάλαιο Μίκυ Ρουρκ
Ιούνιος του 1988. Το «Rumble Fish» παιζόταν σε πρώτη προβολή στη θρυλική ταράτσα του Κορυδαλλού, το Cine Παράδεισος, και ο Μίκι Ρουρκ ήταν τότε το απόλυτο πρόσωπο της εποχής, άγριος, γοητευτικός και διαφορετικός από τους συνηθισμένους σταρ.
Ο αρχηγός των Hell’s Satans Κορυδαλλού-Νίκαιας αποφάσισε να τον προσκαλέσει στην ταράτσα. Κι όμως, ο Ρουρκ δέχτηκε. Πήρε απευθείας πτήση από το Λος Άντζελες και, την επόμενη ημέρα, βρέθηκε στην Αθήνα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα που έμοιαζε περισσότερο με αστικό μύθο παρά με πραγματικό γεγονός.
Μετά την προβολή της ταινίας ακολούθησε μοτοπορεία σε όλη τη Γρηγορίου Λαμπράκη, με περίπου εκατό τσόπερ να γεμίζουν τον δρόμο με θόρυβο, καπνό και ενθουσιασμό. Ήταν τέτοια η ένταση εκείνης της νύχτας, που όσοι την έζησαν τη θυμούνται ακόμη σαν σκηνή από ταινία.
Λένε πως στον Μίκι Ρουρκ έμεινε αξέχαστη εκείνη η ημέρα και ότι, αργότερα, αναφέρθηκε στον Κορυδαλλό, στη θρυλική ταράτσα και στα σουβλάκια της Αγανάκτησης ως εικόνες που δεν θα ξεχνούσε ποτέ. Κάπως έτσι, μια κινηματογραφική επίσκεψη έγινε κομμάτι της τοπικής μυθολογίας.
Κεφάλαιο Σιλβέστερ Σταλόνε
Με φώναξε η MGM Hellas για να διοργανώσω μια πρεμιέρα, με καλεσμένο τον Σιλβέστερ Σταλόνε, ο οποίος θα παρουσίαζε τη νέα του ταινία Ρόκι σε αποκλειστικότητα. Ήταν καλοκαίρι, η ζέστη στην Αθήνα ήταν αφόρητη, κι έτσι η λύση ήταν απλή: τον πήγαινα από πισίνα σε πισίνα, προσπαθώντας να του δείξω μια πιο δροσερή, χαλαρή πλευρά της πόλης.
Θυμάμαι τον «Σλάι» στο club Πισίνα, στο Πασαλιμάνι, μια ζεστή Κυριακή του Ιουνίου, μαζί με την υπεύθυνη αθλητισμού και παιδείας της Νομαρχίας Πειραιά. Η εικόνα είχε κάτι το σουρεαλιστικό: ο Ρόκι μέσα στο ελληνικό καλοκαίρι, ανάμεσα σε πισίνες, φωτογραφίες, γνωριμίες και ιστορίες που σήμερα μοιάζουν σχεδόν απίστευτες. Κι όμως, έτσι ήταν η Αθήνα τότε· απρόβλεπτη, ζωντανή και ικανή να φέρει τον καθένα στο ίδιο τραπέζι.
