Η Πόλη Unplugged: Στη Φωκίωνος Νέγρη με τον Παντελή Αμπαζή και τον Γεράσιμο Γεννατά

Η Φωκίωνος Νέγρη είναι από εκείνους τους δρόμους που μοιάζουν να κουβαλούν περισσότερη μνήμη απ’ όση χωράει σε έναν χάρτη. Περπατώντας την, έχεις την αίσθηση ότι κάπου ανάμεσα στα δέντρα και στα παγκάκια θα ξεπηδήσουν παλιές φιγούρες της αθηναϊκής ζωής.

Στο Φώκα Νέγκρα συναντώ τον Παντελή Αμπαζή και τον Γεράσιμο Γεννατά. Οι δυο τους μοιράζονται εδώ και χρόνια τη σκηνή και φέτος τους βλέπεις στην παράσταση «Σιγά το Θέαμα!» στο Theatre of the No, ένα μουσικοθεατρικό παιχνίδι που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγούδι, το χιούμορ και την πρόζα. Όπως αποδεικνύεται, η κουβέντα τους έχει τον ίδιο ακριβώς τόνο: λίγο θεατρικό, λίγο μουσικό και αρκετά απρόβλεπτο.

«Εδώ έφαγα τα καλύτερά μου χρόνια»

Δεν είναι τυχαίο που το ραντεβού δόθηκε στη Φωκίωνος Νέγρη. Για τον Παντελή Αμπαζή, ο δρόμος αυτός είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια γειτονιά: «Είμαι γέννημα Χιώτης, θρέμμα Κυψελιώτης!» λέει γελώντας. «Μέναμε στην Αγίας Ζώνης. Γυμνάσιο πήγα στο 21ο, λίγα μέτρα πιο κάτω από εδώ, Χανίων και Πατησίων γωνία. Την επόμενη χρονιά μεταφερθήκαμε στην οδό Κυψέλης, στο παλιό Νοσοκομείο της Αεροπορίας, ένα υπέροχο νεοκλασικό διώροφο κτίριο».

«Λίγο πιο πάνω, στη Σπετσών, ήταν το σπίτι του Γκάτσου. Και θυμάμαι σαν τώρα στη Φωκίωνος τον Κωνσταντάρα, τον Σακελλάριο, την Καλουτά, τον Βέγγο, τον Μίμη Παπαϊωάννου, τη Μπεάτα Ασημακοπούλου, τον Βουτσά, την Καραγιάννη, τον Ρίζο».

«Εδώ οι πρώτες κοπάνες, τα πρώτα φλερτ, οι πρώτοι καφέδες στο Select, τα πρώτα τσιγάρα στο παγκάκι στο “Π” της Φωκίωνος. Τυρόπιτες στο Σπιτικό, μακαρονάδες στον Paezano, μπιλιάρδο και πινγκ-πονγκ στο υπόγειο Γουέμπλεϊ του κυρ-Διονύση». «Εδώ έφαγα τα καλύτερά μου χρόνια και ακόμα πεινάω…».

«Ακόμα έρχομαι για φραπέ στο Σουλάτσο, για σεράνο στο Select, για καμιά μπύρα στο Φώκα Νεγκρά, στον Ορφέα ή στον Φοίβο. Δεν τη χορταίνω τη Φωκίωνος Νέγρη. Πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια».

Όταν τον ρωτάω τι θα έγραφε αν ο δρόμος γινόταν στιχάκι του, δεν χρειάζεται να το σκεφτεί.

«Ό,τι άλλο και να κάνω
ό,τι άλλο και να πω
Φώκα Νέγκρα σε γουστάρω
Φώκα Νέγκρα σ’ αγαπώ!»

Ο Γεράσιμος Γεννατάς γελάει. Έχει κι εκείνος τις δικές του αναμνήσεις από τον δρόμο: «Πολλά ξενύχτια στο Σντουπ».

Τον ρωτάω αν η Φωκίωνος ήταν θεατρική παράσταση, ποιόν ρόλο θα ήθελε να παίζει. «Τον ρόλο του Νίκολσον από τη Φωλιά του Κούκου», απαντά.

Πώς βλέπουν την πόλη

Ο Αμπαζής είναι άνθρωπος της κίνησης: «Κάθε μέρα κάνω τουλάχιστον 8.000 βήματα. Και αρκετά χιλιόμετρα με ποδήλατο ή παπί».Τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει και τον τρόπο που παρατηρεί την πόλη: «Έχω αρχίσει να κοιτάω ψηλά. Ίσως γιατί ξέρω πια απέξω κι ανακατωτά τα ισόγεια μαγαζιά. Κοιτάζω τους ορόφους των πολυκατοικιών, διαβάζω συνθήματα στους τοίχους, αφίσες συναυλιών και θεάτρων στις βιτρίνες των κλειστών μαγαζιών».

Ο Γεννατάς πάλι έχει άλλη μέθοδο: «Μηχανοκινούμαι», λέει. «Πηγαίνω κάπου με το μηχανάκι και μετά ορίζω μια ακτίνα και την περπατάω». Και αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι το βλέμμα: «Μου αρέσει να ακουμπάει το βλέμμα μου σε όλα τα πράγματα. Σε ένα παγκάκι, σε μια συστάδα δέντρων, σε μια βιτρίνα».

Όταν όμως κοιτά τους ανθρώπους, τα πράγματα είναι πιο βαριά: «Βλέπω πολύ κόπο και άγχος. Δεν βλέπω πολύ χαρά. Βλέπω τη αγωνία, το πως θα τα βγάλουμε και σήμερα. Αλλά νομίζω ότι είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο πρέπει να μας προβληματίσει». Παρόλα αυτά, επιμένει να ψάχνει την ελπίδα στα μάτια των ανθρώπων: «Γιατί μόνο οι άνθρωποι μπορούν να αλλάζουν τα πράγματα. Η πόλη δεν είναι η πόλη . Η πόλη είναι οι άνθρωποι της».

Χιούμορ απέναντι στη σοβαροφάνεια

Στα τραγούδια του Παντελή Αμπαζή υπάρχει πάντα χιούμορ. Τον ρωτάω αν είναι τρόπος να μεταβολίζει το δράμα γύρω μας: «Πάντα πίστευα ότι το χιούμορ και η ελαφρότητα είναι τα βαρίδια που μας πάνε στο βάθος των πραγμάτων. Προσπαθώ να δίνω γέλιο και χαρά στον κόσμο. Να σκάσει λίγο το πικραμένο χείλι μας».

Ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται απλά:«Είμαι ένας εύθυμος νησιώτης. Δεν ασχολούμαι με σοβαρά πράγματα, ασχολούμαι σοβαρά με τα πράγματα». Και όταν η κουβέντα πάει στο πολιτικά ορθό, είναι ξεκάθαρος: «Το political correct είναι ο θάνατος της σάτιρας. Ο Αλέκος Σακελλάριος θα αισθανόταν πολύ άβολα σήμερα». Ο Γεννατάς συμπληρώνει από τη δική του πλευρά: «Το χιούμορ υπάρχει παντού. Αλλά πρέπει κι εσύ να ανοιχτείς σ’ αυτό. Να μην φοβάσαι».

Μια συνεργασία που ξεκίνησε τυχαία

Οι δυο τους συνεργάζονται από το 2008: «Ήρθε στην παράσταση “Ζήτω τα Λαϊκά Κορίτσια!” στο Caminito», θυμάται ο Αμπαζής. «Τον ανέβασα για λίγο στη σκηνή και κολλήσαμε για πάντα». Έκτοτε βρίσκουν πάντα χρόνο να ξανασυναντηθούν: «Κάνει τα θεατρικά του, κάνω τα συναυλιακά μου, αλλά βρίσκουμε πάντα χρόνο για το ντεμοντέρνο θέατρο τραγουδιών».

«Στον Παντελή χαίρομαι την ορμή του. Έναν οπτιμισμό για τη ζωή. Συμπεριφέρεται σαν έφηβος» συμπληρώνει ο Γεράσιμος Γεννατάς. Και αυτό, λέει, είναι που κάνει τις παραστάσεις τους να λειτουργούν: «Κάθε φορά διασκεδάζουμε. Προσπαθούμε αυτή την ορμή και τη χαρά να της δώσουμε ένα σχήμα στις παραστάσεις».

Τι συμβαίνει στο «Σιγά το Θέαμα»

Ο Αμπαζής προσπαθεί να περιγράψει την παράσταση και καταλήγει να φτιάχνει μια μικρή λίστα: «Λαϊκό καμπαρέ, ρεβί πίστας, επιθεώρηση, μπουάτ, συναυλία και πανηγύρι». Η ουσία όμως είναι απλή: «Χιούμορ, χαρά και συγκίνηση. Γιατί αυτοί είμαστε».

Ο Γεννατάς αγαπά ιδιαίτερα το φινάλε: «Το κλείσιμο της παράστασης είναι μια σειρά από πολύ αγαπημένα τραγούδια που λέμε και οι δύο. Μας θυμίζουν έναν κόσμο που πρέπει να ξανακερδίσουμε. Έναν κόσμο που κατοικεί στο φως και στον ουρανό και όχι στα σκουπίδια εδώ κάτω».

Όσο για το Theatre of the No, στου οποίου τη σκηνή συμπράττουν φέτος, είναι ένας χώρος με πολύ προσεγμένες παραστάσεις και μάλλον μια μοναδική περίπτωση σκηνής που ανεβάζει και αγγλόφωνο θεατρικό θέαμα στην Αθήνα.

Θέατρο, κοινωνία και υποκρισία

Ο Γεννατάς παίζει στους «Αλιγάτορες», ένα ψυχολογικό δράμα που παρουσιάζεται πρώτη φορά στην Ελλάδα στο θέατρο Auditorium, αλλά και στον «Μισάνθρωπο» του Μολιέρου στο θέατρο Φιλίπ. Εκεί υποδύεται τον Αλσέστ που δεν αντέχει την κοινωνική υποκρισία: «Το έργο είναι μια ακροβατική δεξιοτεχνία ισορροπίας της ηθικής σε έναν κόσμο που δεν έχει καμία ηθική», λέει. Αν ο ήρωας προσγειωνόταν στην Ελλάδα σήμερα πιστεύει θα ξαναπυροδοτούσε τους πυραύλους του και θα εκτοξευόταν πάλι.

«Αντέχουμε να ακούμε συνεχώς ψέματα; Να βλέπουμε όλο αυτό το γκρέμισμα της ηθικής»;, αναρωτιέται ο Γεράσιμος : «Όταν δουλεύουμε 30 ώρες την ημέρα, μας κλέβουν τη ζωή. Δεν έχουμε τίποτα άλλο παρά μόνο ο ένας τον άλλον» καταλήγει.

Κωμωδία στην τηλεόραση, σας αρέσει;

Τους ζητάω να μου απαντήσουν με το χέρι στην καρδιά, μιας και οι δύο μ’ έναν τρόπο εργάζονται πολύ με το χιούμορ.

«Οι άνθρωποι δουλεύουν με πολύ κόπο, αλλά μέσα σε μια συνθήκη τόσο πιεστική και τόσο γρήγορη που το αποτέλεσμα γίνεται αγχωτικό. Το κομμάτι της μυθοπλασίας είναι το πιο αθώο της τηλεόρασης» σημειώνει ο Γεράσιμος.

Ο Αμπαζής θυμάται μια φράση από το βιβλίο του Μετασοφίες: «Είναι εύκολο να υποδυθείς τον σοβαρό, δεν είναι εύκολο να υποδυθείς τον αστείο». Ο ίδιος πιστεύει ότι ζούμε σε μια εποχή, όπου το πολιτικά ορθό δεν ευνοεί την κωμωδία ούτε τη σάτιρα και ότι εύκολα παρεξηγείσαι.

Σχέδια και επόμενα βήματα

Ο Παντελής Αμπαζής ετοιμάζει καλοκαιρινή περιοδεία με τη Ματθίλδη Μαγγίρα και περιοδεία με τα «Λαϊκά Κορίτσια», μια παράσταση που επίσης μετράει χρόνια. Παράλληλα ετοιμάζει το νέο του βιβλίο «Ένα και ένα», που θα περιλαμβάνει τραγούδια γραμμένα από το 2020 και μετά, μαζί με ρητά. Έρχεται όμως και ένας δίσκος-έκπληξη που θα λέγεται «Φυσική ανοησία» και θα περιλαμβάνει δεκατρία τραγούδια γραμμένα και ηχογραφημένα με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης, τα οποία τραγουδούν μαζί του δύο ψηφιακές περσόνες: «ο Άμπα και η Ζή τραγουδούν Αμπαζή» λέει γελώντας. Ο Γεράσιμος συνεχίζει τις παραστάσεις με τους «Αλιγάτορες» και τον «Μισάνθρωπο».

Από τις 18 Μαρτίου και για πέντε μόνο Τετάρτες, οι δυο τους ανεβαίνουν στη σκηνή του Theatre of the No με την παράσταση «Σιγά το θέαμα!», παρουσιάζοντας τραγούδια «περιΟπής» όπως λένε, σε μια ευρηματική συνάντηση μουσικής, θεάτρου και χιούμορ και με την ενεργή συμμετοχή του κόσμου. Με τον ποιητή των τυμπάνων Vago Cuervo και τον μαέστρο Σπύρου Βαϊγκούση να δίνουν τον ρυθμό, δημιουργούν μια μουσική κωμωδία που δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, αλλά παίρνει πολύ στα σοβαρά τη χαρά της μουσικής και του θεάτρου.

Τους αποχαιρετώ έξω από το Φώκα Νέγκρα και τους βλέπω να απομακρύνονται με τα καπέλα τους στο χέρι. Σιγά το θέαμα, θα πούνε αυτοί.

''Σιγά το Θέαμα!'', Theatre of the No, Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 3, Αθήνα