Σε ποιες ουρές είναι διατεθειμένοι να στηθούν οι Αθηναίοι;
Η ζωή μας είναι μια αναμονή και αν κάτι με εντυπωσιάζει είναι πώς το short attention span επηρεάζει τα πάντα, εκτός από την ανάγκη του ανήκειν.
1. Στην ουρά του πιο πρόσφατου λένε-πως-είναι-talk-of-the-town (ποιοι;) microbakery για μπάμπκα και cinnamon roll. Νόμιζα πως είχαμε ξεπεράσει το πάθος για τα cinnamon rolls μετά την 2η ή 3η σεζόν του «Cinnabon», αλλά απ’ ότι φαίνεται το εν λόγω pastry έκανε φέτος δυνατή επανεμφάνιση. Τέλος πάντων, η μισή Αθήνα παίρνει πρωτεΐνη και δεν τρώει υδατάνθρακα και η άλλη μισή τρώει και τον υδατάνθρακα που αναλογεί στην πρώτη. Δεν κάνω shaming στις διατροφικές συνήθειες κανενός: θα κάνω όμως σε όλους τους φούρνους που δεν διαθέτουν χωριάτικη σπανακόπιτα από άποψη. Αν βρει κάποιος κάπου καλή, ας το πει, ακόμα την ψάχνω.
2. Στις ουρές των λιγοστών εναπομείναντων ΕΛΤΑ για να παραλάβουν κακοτυλιγμένα δέματα από το Vinted, fast fashion πολυεστερικά πουλόβερ συσκευασμένα σε κουτιά δημητριακών και φορεμένα-μόνο-στο-σπίτι-γι’-αυτό-δεν-έχουν-καρτελάκια μπλουζάκια στριμωγμένα μέσα σε σακουλάκια καπνού Καρέλια. Να ζήσουμε να θυμόμαστε βέβαια το ΕΛΤΑ Αμπελοκήπων που μέχρι πρόσφατα ήταν στα σύνορα Κυψέλης και Γκύζη, ένας φόρος τιμής στην true αθηναϊκή συνήθεια να τοποθετεί σημεία αναφοράς σε παραδιπλανές περιοχές, όπως τον σταθμό μετρό της Αγίας Παρασκευής στο Χαλάνδρι.
3. Στη μέση του πεζοδρομίου, που ουσιαστικά δεν υπάρχει, άρα του δρόμου, στο Παγκράτι, τη Νέα Σμύρνη και την Κυψέλη, με ποτό στο χέρι σε πλαστικό ποτηράκι, φυσικό κρασί σε κολωνάτο ποτήρι από τα Jumbo, Paloma και Mojito με δυόσμο και lime από τη λαϊκή της γειτονιάς. Αν έχετε ένα εγκαταλελειμμένο ισόγειο μαγαζί, αντιπαροχή απ’ τον παππού ή τη γιαγιά σας, που παλιά ήταν τσαγκαράδικο, στεγνοκαθαριστήριο ή αντιπροσωπεία ηλεκτρολογικών ειδών, είναι η μοναδική σας ευκαιρία να βγάλετε το προς το ζην για κανένα χρόνο (τόσο θα πάρει μέχρι να γίνετε old news), να αποκτήσετε hype και να σας μισήσει η γειτονιά σας. Και όλα αυτά, σε τιμή κόστους: δεν χρειάζεται καν να βάψετε και να ξαραχνιάσετε το μαγαζί, απλά περάστε το για άποψη, και βάλτε πολλά αυτοκόλλητα και χαμηλό φως στην τουαλέτα για να μην φαίνονται οι σκουριασμένες σωληνώσεις. Καλύτεροι ήταν οι ιδιοκτήτες του «Bar-Ba-Dimos»;
4. Σε οποιαδήποτε αλυσίδα fast whatever (φαγητό, καφές, προϊόντα, γυμναστήρια) δίνει κάτι φθηνά ή δωρεάν. Δεν θα κρίνω (πολύ), έχω υπάρξει κι εγώ άφραγκη φοιτήτρια ξημερώματα έξω απ’ τα Yava για να κλείσω συνδρομή με €29 τον χρόνο και να μην ξαναπατήσω ποτέ.
5. Στις ψηφιακές ουρές της more και της ticketservices για να κλείσουν εισιτήρια για τις Νύχτες Πρεμιέρας (μόνο για τα viral, όχι για πολύ καλά αφιερωμάτα που παίζουν σε άκυρα απογεύματα), για την περιοδεία του Σωκράτη Μάλαμα σε όλα τα δημοτικά θέατρα της Αττικής, για τις sold-out-παραστάσεις-της-επόμενης-σεζόν που ξεκινούν προπώληση από τον Μάιο για τον Νοέμβριο (και μετά ξεχνάς ότι έχεις κλείσει εισιτήριο) και για οτιδήποτε κάνει ο Δημήτρης Παπαϊώαννου. Τους true fans τους αγαπάμε. Για τους resellers θα πω απλά πως τη μεταπώληση πολλοί αγάπησαν, τον μεταπωλητή κανείς. Επίσης πηγαίνετε και κάπου που δεν είναι «η φάση» και φτιάξτε τη δική σας, θα με θυμηθείτε μετά τον τρίτο καλλιτέχνη/ταινία που θα σας εκπλήξει.
Γενικά αν ψάχνεις κάποιον στην Αθήνα, θα τον βρεις να περιμένει σε μια ουρά ή να προσπερνά κάποιον στον δρόμο γιατί δεν μπορεί να περιμένει. Alexa, play “That’s life”.
