Εστιατορικά γλυκά για επτά Όσκαρ

Καμιά φορά φαντάζομαι ότι με φωνάζει η Ακαδημία των Όσκαρ -όχι βέβαια να με βραβεύσει για το μελλοντικό μου έργo σαν άτυπο διορατικό σκηνοθέτη (ας όψεται η ανάγκη που με έκανε γραφιά γιατί πρέπει να ζήσω το παιδί μου και τις γάτες μου)- αλλά σαν άτυπο γευσιγνώστη και να μου πει «Ρεμί, εσύ που είσαι ο άτυπος γευσιγνώστης και ιδανικός ανάξιος εραστής των γλυκών, τι γλυκά μας προτείνεις από αυτά που έφαγες για να προσφέρουμε στην τελετή απονομής των Όσκαρ;».

Η αλήθεια είναι ότι στη συνέχεια του ονείρου γίνομαι σκληρός διαπραγματευτής και εκεί τα χαλάμε και δεν μου δίνεται η ευκαιρία αυτή. Η αλήθεια είναι ότι πρέπει να βάζω λίγο νερό στο κρασί μου· καμία φορά χάνω πολλές ευκαιρίες. Για να μην μακρηγορώ, αν υποθετικά γινόταν αυτή η πρόταση θα άνοιγα τα κρυφά μου κοιτάπια και θα έβαζα.

Croquembouche του Θανάση Σταμούδη

Ένα απίθανο γλυκό, ένα θεϊκό δημιούργημα ανάλαφρου σου, παγωτού και καραμέλας. Βασικά δεν σας κρύβω ότι είναι ένα οπτικό αριστούργημα. Νομίζω ότι θα εντυπωσιάσει τους καλεσμένους και λόγου του όγκου του και λόγω της ανυπέρβλητής νοστιμιάς του. Eπειδή βέβαια είναι λίγο δύσκολο να βρεις πρόσκληση στα Όσκαρ για να το φας, γιατί τα Αμερικανάκια θέλουν να βάζουν μόνο δικούς τους, μπορείς να το βρεις στο «Rick’s».

Γαλακτομπούρεκο της Ντίνας Νικολάου

Πρέπει να έχουμε και ένα πειραγμένο γλυκό παραδοσιακής ελληνικής ζαχαροπλαστικής και το γαλακτομπούρεκο της Ντίνας Νικολάου είναι άξιο προσοχής. Θα μου πεις θα μπλέξεις με σιρόπια τους ηθοποιούς; Όχι, είναι αέρινο και με το παγωτο τριαντάφυλλο δίνει και ένα δροσερό χαρακτήρα. Eπειδή βέβαια είναι λίγο δύσκολο να βρεις πρόσκληση στο Όσκαρ κλπ, μπορείς να το βρεις στο «Evi Evane».

Aμυδαλωτό του Γιάννη Καλδάνη

Αμυγδαλόπιτα, ναμελάκα μαστίχας, παγωτό καϊμάκι, αμυγδαλωτό, espuma μαστίχας, κανέλα, όλα αυτά στο πιάτο σου. Καθαρής Ελληνικής προέλευσης γλυκό και εδώ βέβαια αέρινο και διαφορετικό· θα γλείφουν τα δαχτυλάκια τους οι καλλιτέχνες. Eδώ θα το βρεις στην «Ιθάκη»· όχι του Οδυσσέα, της Βουλιαγμένης. Πάντα ήθελα να πω μια τέτοια κρύα εξυπναδούλα και ελπίζω να εκτιμηθεί από την αρχισυντάκτριά μου (σ.α. δηλ. σημείωση ή καλύτερα συμπεριφορά αρχισυντάκτριας: σηκώνει φρύδι, ξεφυσάει, κλείνει λάπτοπ, αποχωρεί).

Μιλφέιγ του Χρήστου Παπαδόγιαννη

Ποιος δεν ξέρει το μιλφέιγ; Βέβαια αυτό δεν είναι ένα μιλφέιγ σαν όλα τα άλλα· μπορείς να πεις ότι είναι και περίεργα δομημένο. Βέβαια αν το τρως νιώθεις την γεύση του μιλφέιγ. Είναι και μανιτζέβελο· μπορεί κάποιος αν θέλει να το φάει και με το χέρι, έτσι βασικά θα πρότεινα να το τρώγανε, ούτε σερβίτσια, ούτε τίποτα. Κάνεις και μια οικονομία. Εδώ μπορείς να το βρείς στο «Zillers pastry Bar».

Flasque της Λίζας Κερμανίδου

Το flasque είναι ένα πανέξυπνο πεντανόστιμο ανακάτεμα, υβρίδιο ανάμεσα σε flan και βασκικό cheesecake. Δεν είναι ιερόσυλο: είναι πανέξυπνα δομημένο και σου φέρνει και τις αναμνήσεις και των δύο γλυκών. Θα το αγαπήσει και η ακαδημία όταν τους το προτείνω, γιατί φέρνει λίγο από το αγαπημένο της Αμερικής που είναι το cheesecake αλλά έχει και λίγο από flan. Εδώ μπορείς να το βρεις στο «Νο Crubs».