Αργυρώ Κουτσού: «Ψάχνω πάντα τη γεύση του αναστεναγμού. Δεν την έχω βρει ακόμη»
Αν δεν έχεις φάει τα κεφτεδάκια της, τότε δεν ξέρεις τι χάνεις.
Μπορώ να γράφω κειμενα και άπειρες λέξεις μέχρι και βιβλίο για την Αργυρώ Κουτσού. Η αλήθεια είναι ότι θα θαυμάζω αυτούς που μεταμορφώνονται και βαφτίζονται ξανά . Αυτήν την περίοδο της ζωής της είναι μια εξαίσια μαγείρισσα που έφτιαξε μόνη της ένα σπιτικό που μας δίνει θαλπωρή, το «Koutso and co.». Σκέφτομαι καμιά φορά, όταν απελπίζομαι, αν κάποια στιγμή πάνε όλα στο βρόντο θα πάω στην Αργυρώ να μεταλάβω και να ζητήσω μεταμέλεια και συγχώρεση και αυτή θα μου την δώσει την άφεση μαζί με ένα πιάτο κεφτεδάκια. Γιατί αν δεν έχεις φάει τα κεφτεδάκια της, τότε δεν ξέρεις τι χάνεις.
Άμα δεν ήσουν μαγείρισσα τι θα ήθελες να ήσουν;
Αν δεν ήμουν μαγείρισσα θα ήθελα να ήμουν παραγωγός. Να είχα μποστάνια με τομάτες, μελιτζάνες και μυριστικά, να είχα κοτέτσια με χαρούμενες κότες αλανιάρες που θα κάναν τροφαντά αυγά.
Τι πιάτο θα ήθελες να ήσουν;
Θα ήθελα να ήμουν ένα βαθύ μπολ. Να με κρατάνε με τα δύο χέρια, να τους τα ζεσταίνω ή να τους τα δροσίζω, ανάλογα με την εποχή. Να μπαίνουν μέσα μου ταιριαστά κι αταίριαστα, να ανακατεύονται με κουτάλι, να μην φαίνονται, να μην είναι πάντα «σωστά», μα πάντα να θρέφουν και να τέρπουν.
Η νοσταλγία τι γεύση έχει;
Η νοσταλγία έχει τη γεύση της γωνίας από το ζυμωτό ψωμί της γιαγιάς της Ελένης, αδειασμένη από την πολλή ψίχα, νοτισμένη με ελαιόλαδο, γεμισμένη με μια χοντρή φέτα τομάτας από τις δικές της και δυο καφτούς κεφτέδες της.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πόσες φορές έχεις μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο;
Μεταμορφώνομαι καθημερινά. Από μαγείρισσα σε restaurateur, από restaurateur σε σερβιτόρα, από δυνατή σε ευάλωτη, από ευάλωτη σε πεισματάρα.
Σε ποια εποχή θα ήθελες να ζούσες;
Θα ήθελα να είχα γεννηθεί την δεκαετία του ‘30.
Θα ήθελες να είχες ανακαλύψει μια νέα γεύση η πιστεύεις ότι έχεις ανακαλύψει η δεν έχει καμία σημασία;
Ψάχνω πάντα τη γεύση του αναστεναγμού. Δεν την έχω βρει ακόμη.
Tελικά τι έχει σημασία Να πεθάνουμε νέοι για ένα σκοπό και να έχουμε αφήσει ένα στίγμα ή να πεθάνουμε μεγάλοι, ήρεμοι και με ησυχία;
Σημασία έχει να πεθάνουμε χορτάτοι. Δεν έχει ηλικία αυτό.
Γιατί τα κορίτσια άργησαν να πάρουν τα ηνία σε μια κουζίνα; Τι έφταιγε, η δυσπιστία, η υποτίμηση ή η δολοπλοκία των ανδρών;
Τα κορίτσια, είναι η αλήθεια, δεν μπορούν να πάρουν εύκολα τα ηνία σε μία κουζίνα. Ούτε σε μία επιχείρηση. Ούτε σε ένα πόστο ευθύνης. Οι γυναίκες, πάλι, είναι μία άλλη ιστορία. Αν κάτι τις αργοπόρησε να ηγηθούν στην κουζίνα, εκτός από τις περιπτώσεις που ήταν δική τους επιλογή ώστε να έχουν μία πιο ισορροπημένη ζωή, αυτό, κατά την γνώμη μου, δεν ήταν ούτε η δυσπιστία, ούτε η υποτίμηση, ούτε η δολοπλοκία των ανδρών. Ήταν ο φόβος τους μπροστά στην ήρεμη γυναικεία δύναμη. Χωρίς γαμοσταυρίδια, χωρίς θεατράλε επιδείξεις ισχύος, χωρίς τιμωρία κι εξευτελισμό, οι γυναίκες κέρδισαν την ομάδα και την κορυφή αυτής με προσύλωση στον στόχο, με φροντίδα για το συνολικό, τελικό αποτέλεσμα, με σκληρή δουλειά. Και ναι, περάσαν δύσκολα για να τα καταφέρουν. Σε όλους τους χώρους, όχι μόνο στην κουζίνα. Μα έχουν δείξει πια και την δυναμική και την αξία τους. Ας αφήσουμε την σύγκριση. Ο καλός μάγειρας είναι καλός μάγειρας. Ο καλός άνθρωπος είναι καλός άνθρωπος. Δεν έχει να κάνει με το φύλο. Περάσαμε δύσκολα σε όλους τους χώρους. Μα δουλέψαμε σκληρά για να το αλλάξουμε. Και τα καταφέραμε. Τα καταφέρνουμε όλο και περισσότερο, όλο και περισσότερες. Καμμία προσήλωση σε κανένα τραύμα δεν είναι χρήσιμη. Οπότε, με σεβασμό στο παρελθόν και τους αγώνες που δώσαν πριν από μας για μας, ας τινάξουμε περήφανα το κεφάλι μας, κι ας προχωρήσουμε μπροστα, κυττώντας τον δικό μας στόχο.
Πρώτη ύλη η σωστη τεχνική;
Πρώτη ύλη.
Τι φαγητό θα έφτιαχνες σε ένα επίσημο δείπνο στο οποίο θα υπογραφόταν μεταξύ 2 αντιμαχόμενων πολεμικών πλευρών συμφωνία ειρήνης;
Κότα Μιλανέζα. Μαλακό, λιχούδικο, κατευναστικό, τεχνικό.
Ο εστιάτορας σκοτώνει την μαγείρισσα μέσα σου;
Όχι. Η εστιατόρισσα ρεγουλάρει την μαγείρισσα, την γειώνει.
Έχεις εμπνευστεί για μια συνταγή από ένα τραγούδι;
Ναι. Τον τραχανά με το μασκαρπόνε, το λεμονοθύμαρο, το καπνιστό σκουμπρί και το λάδι της carolina reaper τον ένοιωσα στην μπουκιά μου ακούγοντας Momus, το «I want you but I don’t need you».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Πού θα ήθελες να ξύπναγες σήμερα;
Σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου με ένα μεγαλο ρολόι τοίχου απέναντι από το κρεβάτι. Να άνοιγα τα μάτια μου, να τεντωνόμουν μαχμουρλίδικα, να έπεφτε η ματιά μου στο ρολόι και να έβλεπα πως κοιμήθηκα συνεχόμενα εννιά ώρες.
Ποια είναι η Αργυρώ με δέκα λέξεις;
Φανερή. Θάλασσα. Σκόρδο. Τομάτα. Γαλάρι. Φίλη. Ακραία. Πιπέρης. Μεσημέρι. Μαντζουράνα.
Mια αστραπή είναι η ζωή μας: πιστεύεις ότι θα προλάβουμε ή δεν έχει σημασία;
Σημασία έχει, μεγάλη μάλιστα, να ξέρουμε τι θέλουμε να προλάβουμε. Εγώ, ακόμη, δεν έχω την τελική, μοναδική απάντηση σε αυτό.
