Οι απογνώσεις του Ρεμί: Σοσιαλιστής, Παναθηναϊκός και ορκισμένος πολέμιος της λεπτής ζύμης στην πίτσα

Κάπου εκεί χωράει κα ο Παναθηναϊκός και ο Ανδρέας.

Κεφάλαιο 1: Καναδέζικη πίτσα – Γαρδέλης – Ανδρέας και ο Μητσάρας

Έβλεπα τη συνέντευξη του Χάρη Δούκα στον Γιώργο Πράτανο και ξαφνικά άκουσα την απαγορευμένη λέξη: ΠΑΣΟΚ. Δάκρυα στα μάτια μου· δεν πίνω ουίσκι για να συνέλθω. Πήγα στο YouTube, πάτησα Γκέτεμποργκ–Παναθηναϊκός 2-2 και είδα ξανά τον Μήτσο Σαραβάκο να καρφώνει τους ξενέρωτους.

Δεν το είδα όλο το παιχνίδι· με έπιασε πείνα και σκέφτηκα ότι μόνο με καναδέζικη πίτσα μπορώ να συνέλθω. Μόνο αυτή μου δίνει χαρά. Βαρέθηκα τις ναπολιτανικές και ιταλικές βλακείες με τα προζύμια που ωριμάζουν, που θέλουν 75 ώρες ξεκούραση, το ειδικό προσούτο, την ειδική μοτσαρέλα. Βαρέθηκα να ακούω για deep dish πίτσες, τις πίτσες του Σικάγο. Πότε θα καταλάβετε, εστιάτορες, επιτέλους, ότι ο κόσμος θέλει καναδέζικες πίτσες; Μπέικον, ζαμπόν, μανιτάρι κονσέρβα και πιπεριά· θέλει κρούστα τυριού από γκούντα και βούτυρο με σκόρδο. Η καναδέζικη πίτσα σημαίνει ανεμελιά, σημαίνει ελευθερία!

Ήταν 1986· ακόμα θυμάμαι την ομιλία του Ανδρέα στο Περιστέρι την ημέρα που φώναξε «Τσοβόλα, δώστα όλα». Πήρα μια πλαστική σημαία από τον δρόμο κρυφά και τη γύριζα πάνω κάτω. Με είδε ο μπαμπάς μου και με έβαλε τιμωρία. Ένιωσα στα επτά μου πολιτικός κρατούμενος και έδωσα όρκο, από αντίδραση, ότι μέχρι να φύγω από αυτόν τον μάταιο κόσμο θα παραμείνω σοσιαλιστής, Παναθηναϊκός και θα πολεμώ τη χούντα της λεπτής ζύμης στην πίτσα!

Το μοναδικό που δεν μου άρεσε από αυτήν την ανέμελη δεκαετία ήταν οι ταινίες σε VHS με Σταμάτη Γαρδέλη και Στάθη Ψάλτη. Λάτρευα βέβαια την Εμμανουέλα. Ο φίλος μου ο Ηλίας, για να μην τον πιάσει η μαμά του εν ώρα εργασίας, έβλεπε την ταινία από την ανάποδη. Είχα πάθει διάφορες νίλες με τις VHS: ξεχνούσα να τις επιστρέψω και ο λογαριασμός στα video club γινόταν δυσθεώρητος. Έβαζα τη γιαγιά μου και τις πλήρωνε, και κάθε φορά μου έλεγε ότι θα το πει στον μπαμπά μου και θα με βάλουν φυλακή για τα χρωστούμενα. Μια ζωή στην παρανομία ο Ρεμί: πρώτα με τη σημαία και μετά με τις ξεχασμένες VHS του video club.

Ένα άλλο που μισούσα ήταν ότι είχα εισπράξει και άπειρες χυλόπιτες με τα slow. Η αλήθεια ήταν ότι ήμουν πολύ μπουνταλάς. Ενώ ήμουν καλός στο μπάσκετ, δεν μπορούσα να πιάσω σωστά κοπέλα και μπερδευόμουν με τα βήματα και σκόνταφτα. Τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα στο σχολείο ότι ήμουν ατάλαντος τανάλιας και τα κορίτσια με απέφευγαν. Ακόμα και τώρα, με τη Λου, αποφεύγω να χορεύω.

Το μοναδικό που έπιανα με αγάπη ήταν την καναδέζικη πίτσα, η οποία, να τονίσω, είναι εξαιρετική το πρωί και ιδιαίτερα αν έχει μείνει και εκτός ψυγείου. Σε έπιανε βέβαια λίγο το στομάχι σου μετά. Τώρα βέβαια με πονάει το στομάχι μου από το άγχος. Θέλω να πονάει από τα γέλια και από τις λιχουδιές!

Αλλά είναι να μην σε πιάνει άγχος με όλα αυτά: βομβαρδισμοί, πόλεμοι. Καμιά φορά σκέφτομαι: φαντάζεσαι να είσαι σε μια πόλη που τη βομβαρδίζουν τέσσερα χρόνια; Ή να είσαι μια καθηγήτρια Αγγλικών που βιώνεις μπούλινγκ από ανόητα παιδιά και υποστηριζόμενα από τους γονείς τους και στο τέλος να παθαίνεις έμφραγμα από τη στενοχώρια;

Κάπου χάνεται αυτή η αίσθηση του σεβασμού και η έλλειψη της αγάπης. Το βλέπεις παντού ότι πια είναι ορατό πως υπάρχει η κυριαρχία του μίσους.

Δεν μπορώ να ακούω πια: «Καλά κάνουν και τους βομβαρδίζουν, θα τους ελευθερώσουν!». Φαντάσου να ήσουν στη θέση τους.

Δεν μπορώ να ακούω πια: «Καλά, δεν μπορούσε να αντιδράσει και αυτή;». Φαντάσου να ήσουν στη θέση της και να μην έχεις τη δύναμη.

Με τη σιγουριά ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, κάθομαι συμβιβασμένος με μια καναδέζικη πίτσα. Τουλάχιστον αυτή δεν θα με απογοητεύσει. Πρέπει πια να μάθουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πέρα από την αγάπη.

Κεφάλαιο 2: Γευσιγνωσίες στο «Meat the Stars»

Τώρα θα μου πεις: γιατί να πας στο Πικέρμι για να φας κοπές; Δεν είναι σίγουρα ο λόγος μήπως συναντήσεις τη Χριστίνα Λαμπίρη και να της πεις αν έκανε καλά εκπομπές τότε!

Παρεμπιπτόντως να πω, επειδή ήταν στο εστιατόριο κατά τη διάρκεια της παραμονής μου, μου έκανε εντύπωση η άνεση, η αγωνία και η εγκαρδιότητα που έβγαζε σε κάθε τραπέζι, σαν να έδινε εξετάσεις. Δεν έβλεπα τις εκπομπές της για να θυμηθώ πώς ήταν στην τηλεόραση, αλλά θα έλεγα ότι είναι πολύ γλυκιά. Θα πω βέβαια και ένα γυναικείο κουτσομπολιό: είναι σαν να μην πέρασε ώρα και μέρα πάνω της· είναι λες και βγήκε από το πλατό.

Το «Meat the Stars» είναι ένα τεράστιο εστιατόριο, αρκετά προσεγμένο και με εξαιρετικό διάκοσμο. Βασικά, έχει έναν πληθωρικό χαρακτήρα που νομίζεις ότι είσαι σε κάποιο set ταινίας. Δεν υπάρχει περιορισμός ώρας· βέβαια είναι αρκετά μεγάλο.

Όλο το βάρος του το έχει ρίξει στις κοπές μοσχαριού και έχει άπειρες επιλογές, και οικονομικές —όσο μπορεί να είναι οικονομικές οι κοπές— και πιο ακριβά στάδια. Τόσο το rib eye και η πικάνια που ήρθαν ήταν αρκετά καλά ψημένα, καραμελωμένα. Έφεραν και διάφορα αλάτια· για εμένα δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω, νομίζω ότι αλλοιώνει τη γεύση. Σε κάθε κοπή, να αναφέρω, υπήρχαν και μερικά συνοδευτικά — όχι απλώς για να υπάρχουν συνοδευτικά.

Τώρα, στο κρίσιμο ερώτημα αν είναι και οικονομικά, θα πω ότι πάνω κάτω οι κοπές παίζουν στο ίδιο επίπεδο. Στο «Meat the Stars» βέβαια προσφέρουν συνοδευτικά και, το κυριότερο, έχουν και ωραία ορεκτικά και βέβαια σε τίμιες τιμές. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία στην κάρτα κρασιών.

Μπορεί να σου φαίνεται αρκετά μακριά ο προορισμός, αλλά νομίζω σε αποζημιώνει το καθαρό και σωστό περιβάλλον, η καλή πρώτη ύλη και βέβαια ότι δεν αγχώνεσαι με το πόση ώρα μπορείς να καθίσεις. Άσε που σε 5-10 λεπτά μπορείς να βρεθείς στη θάλασσα.

Κεφάλαιο 3: Οι καριόκες

Μετά από άπειρες δοκιμές καριόκας νομίζω ότι του Θωμά είναι η αγαπημένη μου. Θα έρθει κάποια στιγμή η ώρα που θα κάνω μια ειδική παραγγελία καριόκες από τον Θωμά με αυτοκόλλητο «Ρεμί» και θα τις δίνω σε ανθρώπους που θα έχουν στιγμές ανυπόφορης συναισθηματικής πτώσης, σαν άτυπο φάρμακο.

Τελικά, κατάλαβα ότι για πάντα θα παραμείνω ιδανικός και ανάξιος εραστής της καριόκας, της σάλτσας στο σουβλάκι, της πάστας αμυγδάλου, της σπανακόπιτας, στους μπαμπάδες με ρούμι, στους μπαμπάδες που αγαπούσαν τις μαμάδες, της οποιασδήποτε μακαρονάδας, του ανύπαρκτου σοσιαλισμού, του τριφυλλιού, της κρέμας γάλακτος, των τραγουδιών που με κάνουν να δακρύζω χωρίς λόγο, των ταινιών χωρίς happy end. Και θα αγαπώ τους ανθρώπους που έχουν συχνές στιγμές ανυπόφορης συναισθηματικής πτώσης, τους ανθρώπους που κάνουν λάθη για τον εαυτό τους και τους ανθρώπους που έχουν σαράβαλες καρδιές. Και θα αντιδρώ σθεναρά μέχρι να πέσει η χούντα της λεπτής ζύμης στην πίτσα και των λαμπερών ύποπτων κόσμων, μέχρι να χαθούν τα μπάμπκα, τα άνοστα σουβλάκια και τα υποτιθέμενα νόστιμα burger.

«Τελικά θα νικήσουμε ή δεν έχει καμία σημασία;»

Δεν έχει καμία σημασία, αν έχεις μια φοντανιέρα μισογεμάτη από καριόκες και πίτσα που έχει περισσέψει από το βράδυ για πρωινό.