Η παστιτσάδα είναι το υπέρτατο φαγητό με ζυμαρικά και βρήκαμε τις καλύτερες
Υπάρχει αυθεντική συνταγή της παστιτσάδας; Ο Ρεμί απαντά σε δύσκολα ερωτήματα.
Περιεχόμενα
Ένα αγαπημένο φαγητό μου είναι η παστιτσάδα! Θα πείτε, δηλαδή, κοκκινιστό με κάτι; Όχι, δεν είναι ακριβώς έτσι…
Ποια είναι τα σωστά συστατικά, όμως; Ποια είναι τα μαγικά μπαχάρια που την κάνουν ένα από τα σπουδαία φαγητά της ελληνικής κουζίνας; Τι περιέχει το σπετσέρικο; Ο αστικός μύθος λέει ότι το σπετσέρικο το δημιούργησε ένας φαρμακοποιός από την πόλη της Κέρκυρας. Υπάρχει αυθεντική συνταγή της παστιτσάδας;
Η ονομασία προέρχεται από την ιταλική λέξη spezie (μπαχάρια) και το spezieria (φαρμακείο), καθώς οι φαρμακοποιοί (σπετσιέρηδες) έτριβαν τα συστατικά στο γουδί, συνδυάζοντας τη μαγειρική με τη φαρμακευτική.
Η Νινέττα Λάσκαρι αναφέρει ότι υπάρχουν άπειρες εκδοχές και ιδιαίτερα άλλη εκδοχή υπήρχε στην Πόλη και άλλη εκδοχή στα χωριά της Κέρκυρας. Λογικό, αν το σκεφτείς, γιατί σίγουρα ο φτωχικός πληθυσμός δεν είχε πρόσβαση στα μπαχάρια. Τι σχέση έχει με την παστιτσάδα της Βερόνας; Με κόκορα, κοτόπουλο ή μοσχάρι; Ριγκατόνι, χοντρό μακαρόνι ή κάτι άλλο; Το 2015 είχα δοκιμάσει μια εκδοχή στο «Etrusco», από κανελόνια όρθια στο πιάτο, γεμισμένα από κόκορα. Θα μπορούσε να ήταν και γέμιση σε ραβιόλια και με σάλτσα από πάνω και αφρό τυριού.
Εμένα μου αρέσει και με μοσχάρι, αρκεί να έχει και λίγο λίπος για παραπάνω νοστιμιά, γιατί με κόκορο δύσκολα βρίσκεις. Όλη η μαγεία κρύβεται στα σπετσερικά, αυτά σε πάνε ταξίδι στα άστρα! Γιατί, μην ξεχνάτε, ο γαστρονόμος με τον αστρονόμο έχουν ίδια κατάληξη.
Στο τέλος, μην βάλετε κάποιο άλλο τυρί εκτός από κεφαλοτύρι ή πεκορίνο. Να πω και μια αμαρτία… Δεν μου αρέσει ιδιαίτερα με τα χοντρά μακαρόνια παστίτσιου. Ακολουθούν οι τρεις αγαπημένες μου παστιτσάδες.
Παστιτσάδα της Ελιζαμπέτας στις Δουκάδες
Όταν πηγαίναμε με τη Νόνα μου στις Δουκάδες, στη θεία την Κοντυλώ, περνάγαμε πάντα από την Ελιζαμπέτα, η οποία ήταν η πρώτη ξαδέλφη του παππού μου. Η Ελιζαμπέτα καθόταν πάντα από έξω, στην πόρτα του μαγαζιού της. Αφού χαιρετιόντουσαν και λέγανε κάποιες δυσνόητες λέξεις με μια τραγούδιστη προφορά, καθόμασταν στο έξω τραπέζι. Η Νόνα μου έπαιρνε πάντα παστιτσάδα, την μοιραζόμασταν, βασικά δεν της άφηνα τίποτα από τη λαιμαργία μου… Αυτή, όμως, έπαιρνε την πρώτη μπουκιά για να ελέγξει τα σπετσερικά και κάθε φορά που έφερνε το πιρούνι στη μύτη της, μου έλεγε «φτάσαμε στην Κέρκυρα».
Η Νόνα μου ήταν δεινή μαγείρισσα και το καλύτερό της πιάτο ήταν κοκκινιστό κοτόπουλο. Δεν το έλεγε παστιτσάδα ποτέ, το έκανε όμως εκπληκτικά. Ο μπαμπάς μου έλεγε ότι ήταν το μεγάλο της πιάτο μαζί με μπάμιες. Γενικά το είχε πολύ με τα κοκκινιστά, σε αντίθεση με τις πίτες.
Η Νόνα μου και η Ελιζαμπέτα είναι πια στον πάνω λόφο, τις προσέχουν ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και ο Αρχάγγελος Γαβριήλ.
Δεν πρόλαβα τη λιτανεία του 15 Αυγούστου για να τη χαιρετήσω με τιμή, τη χαιρέτησα με τον τρόπο που κάναμε κάθε φορά όταν επιστρέφαμε στην Κέρκυρα, με μια παστιτσάδα από την Ελιζαμπέτα.
Την ταβέρνα πια την τρέχει η εγγονή της Ελιζαμπέτας, η μικρή Μπέτα. Ήθελα να της το πω ότι είμαστε τρίτα ξαδέλφια, αλλά το κράτησα μυστικό.
Διαβάστε επίσης
Παστιτσάδα στον «Φόρο» στην Περίθεια
Βόρεια της Κέρκυρας, στους πρόποδες του Παντοκράτορα, βρίσκεται ένας εγκαταλελειμμένος οικισμός, η παλιά Περίθεια. Το επίθημα της λέξης «Περίθεια» προέρχεται από τη λέξη «θείος», που μεταφράζεται ως «ουράνιος». Ανάμεσα στα βουνά από το χωριό, ξεχωρίζεις και τη μικρή εκκλησία του Χριστού Παντοκράτορα. Στον παλιό «Φόρο», το εστιατόριο του κυρίου Θωμά, δεν βρήκα παλιές οφειλές, αλλά κόκορο παστιτσάδα, που ήταν εξαιρετικός. Αν είχε και χοντρό μακαρόνι και όχι πένες, θα έπαιρνε άριστα! Την πίστη και τη γεύση μπορείς να τη βρεις παντού, αρκεί να είσαι πρόθυμος να δεχτείς αυτήν την παράξενη έλξη!
Παστιτσάδα του θείου μου του Κωστάκη
Μπορεί να παράκαμψε ο θείος τον κανόνα του χοντρού μακαρονιού, επειδή φοβήθηκε ότι θα λερωθώ, αλλά πιστεύω ότι η παστιτσάδα του είναι η καλύτερη στην Κέρκυρα! Τελικά λερώθηκα και με το ριγκατόνι (ντροπή).
