Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Οι τύποι που συναντάς στα εστιατόρια και η επιστροφή στο «Λινού Σουμπάσης & ΣΙΑ»
Η ουσία για τον Ρεμί είναι σε αυτό που κρύβεται, σε αυτό που πρέπει να ψάξεις.
Περιεχόμενα
Κεφάλαιο 1: Εμείς θα ζήσουμε και ας είμαστε κλασικοί τύποι!
Υπάρχουν διάφορα είδη ανθρώπων που συναντάς στα εστιατόρια. Μια κατηγορία είναι οι φασαριόζοι, οι αλλιώς «ξέρεις ποιος είμαι εγώ». Συνήθως μαθαίνεις και τις δουλειές τους, όπως μιλάνε τόσο φωναχτά στο κινητό, και πού πήγαν διακοπές και τι πούρα καπνίζουν. Τους καταλαβαίνεις και από το ανορθόδοξο παρκάρισμα που έχουν κάνει, γιατί κάτι θα κλείνουν όπως θα έχουν παρκάρει.
Αυτοί συνήθως ή έχουν μια οικειότητα με τον εστιάτορα, βασικά δική τους οικειότητα, γιατί ο εστιάτορας θέλει να αυτοκτονήσει μόλις τους βλέπει και υποκρίνεται, ή ζητάνε διάφορα πράγματα που δεν υπάρχουν στον κατάλογο, ή γενικά μιλάνε με μια αυθάδεια και αγένεια στα παιδιά που σερβίρουν.
Μια δεύτερη κατηγορία: οι τύποι που δεν τους αρέσει τίποτα και γενικά έχουν βγει με σκοπό να θάψουν το οτιδήποτε, ενώ δοκιμάζουν και κρίνουν όπως ο συγχωρεμένος Επίκουρος ή ο Anton Ego από το «Ρατατούι».
Μια τρίτη κατηγορία: οι βασανιστές ζώων συντροφιάς, οι οποίοι ταλαιπωρούν τα κακόμοιρα σκυλάκια να τους ακολουθούν παντού, σε συνθήκες δύσκολες για αυτά, και μετά, όταν τα πιάνει τα κακόμοιρα υστερία, που λογικό είναι τόσες ώρες δεμένα με ένα λουρί, χωρίς νερό και στη ζέστη, δεν έχουν καν το τακτ να τα πάνε μια βόλτα και απλά τα μαλώνουν λες και είναι έφηβοι τα ζωάκια!
Τέλος, υπάρχουν και οι κλασικοί τύποι που είμαστε η πλειοψηφία.
Κεφάλαιο 2: Η δεύτερη φορά
Γενικά το παθαίνω αυτό αν πάω κάπου τη δεύτερη φορά, δεν έχω το ίδιο ζωηρό ενδιαφέρον με την πρώτη, γι’ αυτό και δεν μπορώ να έχω και στέκι και γι’ αυτό έγινα και άτυπος γενικός γραμματέας μιας άτυπης ομάδας φαντασμένης γευσιγνωσίας.
Η πρώτη φορά έχει έκπληξη, η δεύτερη φέρνει την απομυθοποίηση και η τρίτη, αν υπάρξει, μπορεί να κάνει την ανατροπή. Δεν φτάνω ποτέ βέβαια στην τρίτη φορά, γιατί σιχαίνομαι τις ανατροπές. Ανατροπές μόνο στις ταινίες ή στους αγώνες, αρκεί να είσαι με την ομάδα που έχει κάνει την ανατροπή. Με πιάνει ένας φόβος με τις ανατροπές, τώρα που το σκέφτομαι, γιατί δεν μπορώ αυτές τις αγωνίες.
Τώρα, αν σου πω ότι η δεύτερη φορά που πήγα στο «Λινού Σουμπάσης» ήταν καλύτερη από την πρώτη; Γιατί έχουν περάσει 3 μήνες και θυμάμαι ακόμα αυτό το μπιφτέκι από κόκορα που ήταν βουτηγμένο στη μαγιονέζα. Σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να τον έβαζα σε μια τεράστια πίτα και να έφτιαχνα ίσως το πιο φανταστικό σουβλάκι του κόσμου.
Κεφάλαιο 3: Τα κολάρα
Αν σου λέγανε πριν κάποια χρόνια ότι θα σερβίρανε κολάρα ψαριού, απλά θα καλούσες την αστυνομία φιλέτου! Όμως αυτοί που ξέρανε αυτά προτιμούσαν, αυτά και το κεφάλι! Όταν έβλεπα τη μαμά μου να τα τρώει, απλά σκεφτόμουν ότι το έκανε για να τρώμε εμείς αυτό που λέμε φιλέτο, όμως αυτή τα έτρωγε από νοστιμιά. Βασικά, έτρωγε με μανία κεφάλια ψαριού και αρνιού και τον λαιμό από το αρνί! Στα μάτια μου φαινόταν μια πράξη παράξενη αυτή η διεργασία της. Η ουσία όμως είναι σε αυτό που κρύβεται, σε αυτό που πρέπει να ψάξεις! Έτσι όπως είναι σε ένα πλάνο ή σε έναν στίχο. Αν θέλεις κάτι επιδερμικό, εύκολα το βρίσκεις, το άλλο θέλει ψάξιμο.
