Οι γαστρονομικές απογνώσεις του Ρεμί: Το μπιάνκο, το ορεκτικό και το «Λιμάνι της Χάβρης»
Τι κακό με αυτή την κόλαση των αναμνήσεων και τι γλυκός που είναι ο Παράδεισος που σου φέρνει η στιγμή.
Περιεχόμενα
Κεφάλαιο 1 από το παρελθόν: Ο πάππους και το μπιάνκο
Ο παππούς μου αγαπούσε την απλότητα και το κρασί, και το αγαπημένο του φαγητό ήταν ο μπακαλιάρος μπιάνκο. Το έφτιαχνε με έναν μοναδικό τρόπο και, μετά το τέλος του γεύματος, σχεδόν τον έπαιρνε ο ύπνος στην καρέκλα. Βασικά, το διέλυε στο σκόρδο και στο πιπέρι και έσβηνε την κάψα της γεύσης με ατέλειωτη κατάποση κρασιού. Το κρασί έσβηνε και τους καημούς του. Παράξενοι τύποι ήταν η παλιά γενιά· τα παίρνανε όλα μέσα τους, δεν εξωτερίκευαν ποτέ τίποτα. Βυθίζονταν στις σκέψεις τους· μοναδική πολυτέλεια είχαν την ιεροτελεστία του γεύματός τους.
Όταν ο παππούς μου καθόταν για φαγητό, κάπου στις 16:00-17:00, έτρωγε αργά και απολάμβανε κάθε πιρουνιά. Κάπως έτσι, όλο αυτό ολοκληρωνόταν μετά από τρεις ώρες.
Καθόμουν και τον κοίταζα όταν ήμουν μικρός. Τώρα πια τον θυμάμαι σαν ήρωα του Καουρισμάκι, μια φιγούρα σέπια από σελιλόιντ. Κάθε φορά που βλέπω το «Λιμάνι της Χάβρης», είναι σαν να τον βλέπω, αφού όταν είδα την ταινία, νόμιζα ότι θα έβγαζε σοκολάτα υγείας Παυλίδη ο πρωταγωνιστής!
Το μπιάνκο το μαγείρευε μόνος του. Μου έβαζε σε ένα πιάτο κι εμένα, με πιο πολλή σάλτσα. Νόμιζα ότι ήταν κάτι σαν σούπα, αλλά δεν ήταν σούπα, γιατί ήταν απίστευτα δεμένο. Λάτρευα να κάνω βούτες με ψωμί και, αν έπεφτε στην μπουκιά ψιλοκομμένο σκόρδο, αντιδρούσα.
Στο «Pharaoh», ο Μανώλης Παπουτσάκης το είχε με σκορπίνα. Η πρώτη κίνηση που έκανα ασυναίσθητα ήταν να βουτήξω ψωμί, επιζητώντας να πέσω πάνω στο σκόρδο. Μόλις το βρήκα, ένιωσα μεγάλη χαρά. Έφερα στο στόμα τον τίμιο άρτο με τη σάλτσα και το σκορδάκι και κοίταξα ασυναίσθητα προς την κουζίνα, μήπως ήταν κάπου εκεί ο παππούς. Γιατί μπροστά μου είχα ένα πιάτο από το παρελθόν: με σκόρδο, λεμόνι, πιπέρι, πατάτα μελωμένη, βυθισμένη στη σάλτσα και ψάρι τρυφερό.
Ήθελα να πιω κρασί και να κοιμηθώ κι εγώ στην καρέκλα, αμίλητος. Δεν το έκανα. Απλώς είπα στον σεφ «ευχαριστώ» για τη ζωντανή ανάμνηση που μου δημιούργησε. Και το βράδυ, στο αμάξι, έβαλα απλώς το αγαπημένο τραγούδι του παππού μου, το «Ξενύχτησα στην πόρτα σου» της Βίκυς Μοσχολιού. Ένα μπιάνκο μάς ένωσε ξανά, μια ζεστή νύχτα στην Αθήνα.
Τι κακό με αυτή την κόλαση των αναμνήσεων και τι γλυκός που είναι ο Παράδεισος που σου φέρνει η στιγμή.
Διαβάστε επίσης
Κεφάλαιο 2: Πριν και μετά
Μου αρέσουν αυτές οι φωτογραφίες των αποδείξεων.
Είχα ανάγκη να τις δείξω κι εγώ και κάποια στιγμή να περιμένω κρυφά να εισπράξω ένα μπράβο για αυτό το κατόρθωμα…
Όταν το έδειχνα παλιά στη γιαγιά μου, αυτή με κοίταζε πάντα περίεργα και μου έλεγε, με περιφρόνηση: «Και πέτρες να σου έδινα, θα τις εξαφάνιζες». Και ασχολιόταν να κάνει αεροπλανάκια και σχέδια πτήσης με το πιρούνι για την αδελφή μου, που ήταν μίζερη και δεν έτρωγε τίποτα, μήπως ανοίξει με κάποιο εναέριο κόλπο το στόμα της.
Τελικά υπήρχε πάντα ένας κρυφός ρατσισμός για αυτούς που, για τη λιχουδιά, δίνανε τα πάντα και στο τέλος ούτε μπράβο παίρνανε ούτε εύκολα παγωτό. Τελικά ο κόσμος πάντα αγαπά να ασχολείται με τους δύσκολους τύπους.
Όπως και να έχει, είναι τρομερό πιάτο τα γεμιστά κολοκυθάκια με αυγολέμονο και φανταστικά όπως τα έφτιαξε ο Μερζένης. Τι ωραίο αυγολέμονο!
Κεφάλαιο 3: Ορεκτικό / Μεζές / Αντιπάστο / Cicchetti
Αν μαζευτούμε αυτήν τη στιγμή επτά άτομα και πούμε «ποιο φαγητό σου έμεινε από μια επίσκεψη σε ένα εστιατόριο;», όλοι θα αναφέρουμε, με μαθηματική ακρίβεια, ένα πιάτο από τα κυρίως ή το γλυκό.
Ποιος θα αναφέρει ένα ορεκτικό;
Δεν θα πω, λοιπόν, ορεκτικό. Θα πω ότι αυτός ο μεζές που προσφέρει η Μάγκυ Ταμπακάκη στο «Mercato» είναι μια φίνα αλητεία!
Φοκάτσια, gorgonzola, πεπόνι σαν δροσερή πίκλα, να πω, προσούτο πάπιας. Μια αλαντοποίηση για σεμινάρια της πάπιας.
Μόλις τρως μια δαγκωνιά, μεταφέρεσαι στη Νάπολη με κουστούμι που ράψανε για εσένα, παρέα με τη Σοφία Λόρεν, και βρίζεστε σε όλες τις γλώσσες και μετά φιλιέστε παθιασμένα, με μουσική υπόκρουση Nino Rota.
Μπλέκεις με αυτό το cicchetti, να πω, μπλέκεις. Είναι μια φίνα αλητεία!
Μου το είχε πει η νόνα μου: «Ρεμί, ψυχούλα μου, μην μπλέξεις, αγόρι μου, με όμορφες γυναίκες και φίνες γαστρονομικές αλητείες. Θα σου πάρουν το μυαλό και, με μαθηματική ακρίβεια, θα σε καταστρέψουν».
Την παράκουσα σε όλα!
