Bρίσκεις το νόημα της ζωής στο «Zuma» της Μυκόνου;
Δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι ένας μοδάτος μεσήλικας κύριος ή ένας ελαφρώς καταθλιπτικός γενικός γραμματέας μιας άτυπης αθηναϊκής λέσχης φαντασμένης γευσιγνωσίας.
Στο πρώην πριγκιπάτο της Μυκόνου ήρθε ακόμη ένα brand του εξωτερικού να αναμετρηθεί με τον Scorpios. Ο Ρεμί βρέθηκε εκεί όχι για να βρει το νόημα της ζωής — γιατί αυτό δεν το βρίσκεις στο «Zuma» — αλλά για να καταλάβει γιατί γίνεται όλος αυτός ο πανικός τα τελευταία χρόνια γύρω από αυτό το εστιατόριο στο άλλοτε πριγκιπάτο των Κυκλάδων.
Θα αναρωτηθεί κανείς γιατί χρησιμοποιώ τη λέξη «πρώην». Γιατί η Μύκονος, κατά τη γνώμη μου, έχει χάσει ένα μεγάλο μέρος από τη λάμψη που τη συνόδευε. Σήμερα είναι, κυρίως, ένας πανάκριβος προορισμός, χωρίς την παλιά του αίγλη, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις.
Θα πείτε βέβαια: «Ρεμί, γιατί δεν πας στα Κουφονήσια να βρεις το νόημα της ζωής;». Δεν σας κρύβω ότι στην Ελλάδα αγαπώ μόνο ορισμένα νησιά: την Κέρκυρα, την Τήνο, την Κάλυμνο, τη Σύρο, τη Σίφνο, τα Κύθηρα και τη Μύκονο. Το καθένα συμβολίζει κάτι διαφορετικό για μένα.
Η Κέρκυρα βρίσκεται πάνω απ’ όλα. Δεύτερα έρχονται τα Κύθηρα, ίσως επειδή λατρεύω την ταινία του Αγγελόπουλου, παρότι δεν γυρίστηκε εκεί. Τρίτη η Τήνος — χωρίς να μπορώ να εξηγήσω ακριβώς γιατί. Και τέταρτη η Μύκονος, γιατί συμβολίζει μικρές προσωπικές επαναστάσεις και σημαντικές στιγμές της ζωής μου.
Τελικά, αυτό που αγαπάς είναι οι στιγμές που ζεις σε έναν τόπο· αυτές μένουν για πάντα. Στη Μύκονο δεν μπορώ να ξεχάσω την πρώτη μας επέτειο με τη Λου, πριν από δεκαεννέα χρόνια. Γιορτάζαμε τρώγοντας σε ένα σουβλατζίδικο. Δεν είχαμε χρήματα ούτε για δεύτερη Coca-Cola και περπατούσαμε χιλιόμετρα για να πάμε οπουδήποτε. Αν το καλοσκεφτείς, ήταν ταλαιπωρία. Κι όμως, όσο κι αν περάσουν τα χρόνια, θα το θυμάμαι πάντα σαν κάτι μαγικό.
Πριν αναφερθώ στο «Zuma», να πω ότι δεν έχει καμία σχέση με τις τουριστικές ατραξιόν της χώρας, όπως το «Interni» και το «Lío», τα οποία προσωπικά βρίσκω κάπως εκνευριστικά. Το «Zuma» δεν έχει ούτε την πίεση του «Scorpios» όσον αφορά τον χρόνο που μπορείς να καθίσεις, ούτε σερβιτόρους που σε κοιτούν ανυπόμονα για να αδειάσεις το τραπέζι.
Διαβάστε επίσης
Αν καθίσεις στα sunset beds, ίσως δεν εντυπωσιαστείς από το φαγητό, αλλά το ηλιοβασίλεμα αποζημιώνει τα πάντα. Η κουζίνα, τουλάχιστον στα μη ωμά πιάτα, δεν είναι κάτι που θα σε σοκάρει. Όμως τα αρνίσια παϊδάκια είναι από άλλη… κορεάτικη πίστα, ενώ το χοιρινό είναι πραγματικά για σεμινάρια. Βέβαια, αυτή η ποιότητα συνοδεύεται και από την ανάλογη υπεραξία στον λογαριασμό.
Μετά τις 22:30 το μαγαζί μεταμορφώνεται. Επικρατεί ένας ευχάριστος πανζουρλισμός, καθώς ξεκινά το πάρτι του Instagram. Μέχρι εκείνη την ώρα, όμως, θα έλεγα ότι είναι ένας εξαιρετικά ήρεμος και απολαυστικός χώρος.
Στην ερώτηση αν θα ξαναπήγαινα, η απάντηση είναι: ίσως. Γιατί μέσα μου υπάρχει μια μόνιμη σύγκρουση. Δεν ξέρω αν πρέπει να είμαι ένας μοδάτος μεσήλικας κύριος ή ένας ελαφρώς καταθλιπτικός γενικός γραμματέας μιας άτυπης αθηναϊκής λέσχης φαντασμένης γευσιγνωσίας.
Τελικά, μάλλον προτιμώ το δεύτερο. Να σπαταλώ ώρες περισυλλογής στο Αχίλλειο της Κέρκυρας, ντυμένος απλά, πίνοντας μια παγωμένη Coca-Cola και τρώγοντας μια παστιτσάδα με χοντρό μακαρόνι και κόκορα. Και να αναρωτιέμαι αν τελικά η Σίσσυ υπέφερε πραγματικά από τη δυστυχισμένη ζωή και τον γάμο της με τον γρουσούζη Kaiser ή αν ήταν απλώς μια πριγκίπισσα που είχε κουραστεί από τη ματαιότητα της χλιδής.
Ωραία ήταν η ζωή. Και ο καιρός περνούσε…
Διαβάστε επίσης
