Πού πας για φαγητό μετά το θέατρο; Μια λίστα για πεινασμένους θεατρόφιλους

Έχεις πάει θέατρο στην απογευματινή παράσταση και η ώρα είναι 21.00: τι κάνεις τώρα, γυρνάς σπίτι; Αν είσαι άνω των 90 ναι, γιατί είναι κουραστικό, αλλά αν είσαι κάτω από ενενήντα γιατί να μαζευτείς σπίτι, δεν είναι κρίμα; Μια ζωή την έχουμε! Πρέπει να βγούμε και να αναζητήσουμε και άλλες απολαύσεις.

Σου προτείνω πέντε παραστάσεις και τα αντίστοιχα εστιατόρια για εσένα που θέλεις μετά να κάνεις το πιο σημαντικό μετά την έξοδο από ένα θέατρο: την ανάλυση του έργου παρέα ένα ποτήρι κρασί και ένα μεζέ. Τον μεζέ τον έγραψα για να δείξω με έμφαση την λαϊκότητα της πρότασης…

«Μάρτυρας κατηγορίας» στο Θέατρο Χορν // «Kαφενείο 1987»

Ο «Μάρτυρας κατηγορίας» θεωρείται όχι μόνο το πιο καλογραμμένο και επιτυχημένο έργο της Αγκάθα Κρίστι αλλά και ένα από τα πιο συναρπαστικά δικαστικά θρίλερ όλων των εποχών, με ένα φινάλε που έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο απροσδόκητα που γράφτηκαν ποτέ.

Η Κρίστι έγραψε τον «Μάρτυρα Κατηγορίας» το 1933. Είκοσι χρόνια αργότερα της ζητήθηκε να το διασκευάσει για τη σκηνή. «Δεν έχω ιδέα από νομικά», είχε πει. Στην Ελλάδα, τώρα, ο «Μάρτυρας κατηγορίας» συνεχίζει την εντυπωσιακή του πορεία, με τον Γιάννη Βούρο στον ρόλο του Σερ Ουίλφριντ Ρόμπαρτς, τον Κώστα Κόκλα ως τον δικηγόρο Τζον Μέιχιου, την Ευγενία Δημητροπούλου ως την αινιγματική σύζυγο Ρομέιν και τον Όμηρο Πουλάκη στον ρόλο του κατηγορούμενου Λέοναρντ Βόουλ.

Πού θα φάμε μετά: Καφενείο 1987 Είσαι σε νουάρ διάθεση άρα πρεπει να επιλεχθεί ένας χώρος μυστήριος και να βγάζει και κάτι από την κλασική Αθήνα. Μόλις μπεις στον εσωτερικό χώρο νομίζεις ότι οι τοίχοι μιλάνε και αν καθίσεις συγκεντρωμένος μπορεί να βρεθείς σε ένα αναπάντεχο ταξίδι στο χρόνο- είναι φανταστικό! Θα πάρεις λαχανοντολμάδες, γιουβαρλάκια και αρνάκι με χυλοπίτες. Να σταθώ ότι έχει και υπέροχους κολοκυθοκεφτέδες και το τέλος σε βρίσκει μάλλον με το καλύτερο μωσαϊκό που έχεις φάει ποτέ.

«Οι καρέκλες» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου // «Λούνα»

Η Μαρία Διακοπαναγιώτου και ο Πάνος Παπαδόπουλος σκηνοθετούν και ερμηνεύουν τους δύο κεντρικούς χαρακτήρες σε αυτό το αριστοτεχνικό έργο του Ευγένιου Ιονέσκο, κάνοντας βουτιά στη μανία του ανθρώπου να κρατηθεί από κάτι κόντρα στη μοναξιά και στην απέλπιδα προσπάθειά του να αφήσει πίσω του ένα χνάρι, ένα αποτύπωμα που θα πιάσει τόπο στην ψυχή των άλλων.

Πού θα φάμε μετά: Θα έχεις φάει μια ταλαιπωρία με το parking και το «Λούνα» είναι δίπλα. Ο κατάλογος είναι μικρός έξυπνος, τίμιος σε τιμές με σαφή προσανατολισμό στις ελληνικές γεύσεις και στα προσφέρει όλα αυτά σε ένα εξαιρετικό χώρο και με ξεχωριστή ελληνική μουσική!

Σας προτείνω να πάρετε ενα εμπνευσμένο πιάτο με φέτες σύκου και κοπανιστή. Ήταν γευστική έκπληξη, τα κεφτεδάκια ήταν λες και ήρθαν από την Πόλη – έσκαγε το κίμινο και η κανέλα από την κόκκινη σάλτα – ενώ το λουκάνικο ήταν κρεατένιο, χειροποίητο, δεν χρειαζόταν κάτι άλλο να το συνοδεύσει. Ο εξωτερικός του χώρος είναι λες και είσαι στην πλατεία κάπου σε ένα μαγικό χωριό και ο εσωτερικός του χώρος αρκετά προσεγμένος.

«Hotel Amour» στο Θέατρο Ακροπόλ // «Malconi’s – Athens»

Το «Hotel Amour», η πολυαναμενόμενη νέα συνάντηση του Γεράσιμου Ευαγγελάτου (κείμενο – στίχοι) και του Θέμη Καραμουρατίδη (μουσική) μετά την επιτυχημένη «Απλή Μετάβαση», είναι ένα σύγχρονο, ελληνικό πρωτότυπο μιούζικαλ που εξερευνά με ευαισθησία και ειλικρίνεια την επιθυμία, τον έρωτα και τη φθορά του, το σεξ και την αμηχανία του, αλλά και τη βαθιά ανάγκη όλων μας για επαφή. Με φόντο ένα σκηνικό απόλυτης ελευθερίας, και υπό τους ρυθμούς μιας εκρηκτικής ζωντανής ορχήστρας, μετατρέπει την παρακμή σε ποίηση και το τραγούδι σε καταφύγιο.

Πού θα φάμε μετά: Θέλει και ερώτημα; Στο «Malconi’s – Athens». Μετά από τέτοιο ξέφρενο θέατρο, θέλεις να συνεχιστεί η χαρά. Το «Malconi’s» ήταν μια ιδιαίτερη ταπεινή έξοδος όλα αυτά τα χρόνια. Να σας πω ότι η πρώτη φορά που δοκίμασα σαλάτα νισουάζ ήταν εκεί. Φέτος ξαφνικά όλα άλλαξαν και το «Malconi’s» ξαναμπήκε στο χάρτη γιατί έκανε ριζική αλλαγή στον κατάλογό του, ο οποίος είναι εξαιρετικά νόστιμος. Να αναφέρω όμως ότι κράτησαν την νοστιμότατη φοκάτσια με τα τοματίνια της αρχής. Ήταν έξυπνη αυτή η διατήρηση γιατί ήταν και ένα σήμα κατατεθέν του εστιατορίου. Θα βρείτε επίσης δύο ξεχωριστά πιάτα, τα οποία ήταν το αέρινο νιόκι με το προσούτο και μια ελαφριά εσάνς κρέμας που είμαι σίγουρος ότι είχε λίγο pesto εσωτερικά της, και ένα πιάτο με φιλέτάκια ψαριού τα οποίο ήταν λιχούδικο, με μαγικούς χυμούς μέσα ενώ έβγαζε και μια εσάνς μπιάνκο: ήταν μαγικό!

«Η κουζίνα» σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή // «Osteria Mama»

Την «Κουζίνα» σκηνοθετεί ο Γιώργος Κουτλής, ένας από τους πλέον δυναμικούς σκηνοθέτες της νέας γενιάς, με ξεχωριστή ικανότητα να ενορχηστρώνει πολυπρόσωπα σύνολα και να δημιουργεί θεατρικά σύμπαντα όπου το πολιτικό και το υπαρξιακό αναδεικνύονται με χιούμορ και μουσικότητα, ενώ τον κεντρικό ρόλο ερμηνεύει ο Μιχάλης Σαράντης, από τους πιο πολύπλευρους και επιδραστικούς ηθοποιούς της γενιάς του, με πλούσια εκφραστική δύναμη και συνεχή παρουσία σε σπουδαίες θεατρικές σκηνές. Γραμμένο το 1956, το έργο έχει παρουσιαστεί σε περισσότερες από 30 χώρες σε όλο τον κόσμο – από τη Βραζιλία μέχρι την Ιαπωνία – και έχει μεταφερθεί δύο φορές στον κινηματογράφο και δύο στην τηλεόραση. Σήμερα, παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, φωτίζοντας με κυνισμό και ευαισθησία το υπαρξιακό αδιέξοδο των ανθρώπων, στην παγκόσμια εργασιακή ζούγκλα.

Πού θα φάμε μετά: Καλό είναι να συνεχίσεις με την Οικογένεια Σαράντη. Γιατί ο Μιχάλης έχει και μια αδελφή, την Έλενα, που έχει το «Osteria Mama», ένα ιταλικό εστιατόριο με εσωτερικό χώρο τόσο όμορφο ώστε νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε ένα αρχοντικό στο Νότο. Το κάθε πιάτο χειροποίητων ζυμαρικών απλά σε ταξιδεύει σε κάθε πόλη ή γωνία της Ιταλίας. Η cacio e pepe σε πάει στα ισπανικά σκαλιά στη Ρώμη: είναι κρεμώδης και λιχουδιάρικη. Το τορτέλι με τον αστακό σε πάει στην Manarola· μην αμελήσεις τον ζωμό του πιάτου, ο οποίος είναι μαγικός και θαλασσινός. Το πιάτο αποκάλυψη, όμως, είναι το καντέλε με τα χόρτα και την σαλτσίσια: δεν μπορώ να το περιγράψω, αλλά θα ήθελα να ταξίδευα στο χρόνο και να το έτρωγα με την Σοφία Λόρεν την ημέρα που σήκωνε ο καταραμένος Αργεντίνος την κούπα στο ναπολιτάνικο ουρανό και ο Νότος καιγόταν. Είναι πιάτο γιορτής που ήρθε από μια κυρία από την Νάπολι. Είναι πιάτο που θα πήγαινα ξανά και ξανά για να το φάω!

«Η φάλαινα» στο Νέο Ακάδημο // «ΣΤΗΒΣ Α.Ε»

Η «Φάλαινα» αρχικά γράφτηκε το 2012 για το θέατρο, ενώ το 2022 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ντάρεν Αρονόφσκι, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές και πολλά βραβεία. Ο Σάμιουελ Ντι Χάντερ θεωρείται μία από τις πιο ισχυρές και αυθεντικές φωνές της σύγχρονης αμερικανικής δραματουργίας. Έχει τιμηθεί με το MacArthur Fellowship (γνωστό ως «Genius Grant»), ενώ το έργο του έχει παρουσιαστεί στα μεγαλύτερα θέατρα των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Ο Τσάρλι (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης), ένας αυτοκαταστροφικός, παχύσαρκος μέχρι νοσηρότητας, καθηγητής αγγλικών, που έχει χάσει κάθε επαφή με τον έξω κόσμο, μαζί και κάθε επιθυμία να συνεχίζει να βρίσκεται εν ζωή, «βουλιάζει» μέσα στον χρόνο περιμένοντας την λύτρωση από την ίδια τη ζωή. Παλεύει να συμφιλιωθεί με την αποξενωμένη κόρη του και με το ίδιο το παρελθόν του.

Πού θα φάμε μετά: Μια κατάθλιψη μικρή ή μεγάλη θα σε πιάσει με την «Φάλαινα», άρα δεν πρέπει να συνεχίσεις στο ίδιο τέμπο. Νομίζω ότι δαιμονίζομαι με την old fashioned αισθητική και γεύση του burger του «Στηβς». Eίναι νομίζω κομψοτέχνημα, χορταστικό, ζουμερό, είναι τόσο απλο και τόσο απολαυστικό. Να τονίσω ότι δεν έχω την ίδια τρέλα με την Deep Dish πίτσα του, βέβαια με αυτήν την πίτσα η τρελαίνεσαι η την απορρίπτεις· εγώ βρίσκομαι σε μια ενδιάμεση κατάσταση για ένα περίεργο λόγο. Το burger του, όμως, νομίζω ότι βρίσκεται στην πρώτη δεκάδα μου, γιατί είναι νοσταλγικό με αναφορές στο μέλλον!