Η απλή μέθοδος των 3ών στις σχέσεις (δεν είναι αυτό που νομίζεις)

Υπάρχει ένα σενάριο που φαίνεται να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά στις σύγχρονες ερωτικές περιπτύξεις. Γνωρίζεις κάποιον, βγαίνετε για λίγο καιρό, μετά για περισσότερο. Περνάνε εβδομάδες, μήνες, αν είστε η εξαίρεση ίσως κοντεύει και χρόνος. Σ’ αυτή τη φάση, ή και νωρίτερα πλέον, εγείρεται η στάνταρ ερώτηση: «Τι είμαστε;»

Το θέμα είναι πως αν αυτή η ερώτηση παραμείνει αναπάντητη για καιρό, τότε πιθανότατα πρόκειται για αυτό που σήμερα ονομάζουμε «situationship», μια κατάσταση ανάμεσα στο «είμαστε μαζί» και στο «δεν είμαστε», χωρίς ξεκάθαρα όρια. Για κάποιους αυτό λειτουργεί. Για τους περισσότερους, όμως, δημιουργεί σύγχυση και ανασφάλεια.

* Σύμφωνα με το λεξικό σεξ & σχέσεων του ΚΛΙΚ

Situationship: συμπλεκτικός νεολογισμός των λέξεων situation (κατάσταση) και relationship (σχέση) που περιγράφει τη φασούλα όπου ο ένας νομίζει ότι έχει σχέση και ο άλλος φοβάται τη δέσμευση / π.χ. Ρώτησα το Γιώργο τι είμαστε και μου είπε πως δεν του αρέσουν οι ταμπέλες. Έχω situationship;

Μέσα σε αυτό το τοπίο ανασφάλειας, δεν είναι περίεργο που τα social media έχουν γεμίσει με «κανόνες» που υπόσχονται να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Από το «αν ήθελε, θα το έκανε» μέχρι πιο συγκεκριμένα πλαίσια, όπως ο κανόνας 3-3-3, η ανάγκη για δομή σε κάτι τόσο αβέβαιο όσο οι δεσμεύσεις είναι εμφανής.

Ο κανόνας 3-3-3

Ο κανόνας 3-3-3 έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μέσα από το TikTok και προτείνει τρία βασικά σημεία αξιολόγησης: τρία ραντεβού, τρεις εβδομάδες, τρεις μήνες. Μέσα σε αυτό το διάστημα, υποτίθεται ότι μπορεί κανείς να καταλάβει αν υπάρχει προοπτική ή αν είναι καλύτερο να αποχωρήσει.

Στα τρία πρώτα ραντεβού, η ιδέα είναι ότι έχει αρχίσει να διαμορφώνεται μια πρώτη εικόνα. Η αρχική αμηχανία υποχωρεί και αρχίζουν να φαίνονται κάποια σταθερά στοιχεία: υπάρχει έλξη; υπάρχει ενδιαφέρον; υπάρχει σεβασμός;

Στις τρεις εβδομάδες, η γνωριμία αποκτά λίγο περισσότερο βάθος. Δεν πρόκειται πια μόνο για «πρώτες εντυπώσεις», αλλά για το πώς λειτουργεί ο άλλος σε πιο φυσικές συνθήκες. Εκεί αρχίζουν να εμφανίζονται και οι πρώτες αμφιβολίες—ή, αντίθετα, μια πιο σταθερή αίσθηση ότι κάτι μπορεί να εξελιχθεί.

Στους τρεις μήνες, το τοπίο είναι συνήθως πιο ξεκάθαρο. Η αρχική ένταση έχει ισορροπήσει και υπάρχει μια πιο ρεαλιστική εικόνα της σχέσης. Σε αυτό το σημείο, η ερώτηση «τι είμαστε» δεν θα έπρεπε να μοιάζει με άλυτη εξίσωση. Αν παραμένει, αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Ωστόσο, ακόμη και όσοι προτείνουν αυτόν τον κανόνα τονίζουν ότι δεν πρόκειται για αυστηρό σύστημα. Οι σχέσεις δεν εξελίσσονται όλες με τον ίδιο ρυθμό, και αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η επικοινωνία: το να μπορεί κανείς να εκφράσει τι θέλει και να ακούσει τι θέλει ο άλλος.

Από τη θεωρία στην πράξη: τα πρώτα ραντεβού

Πέρα από τα χρονικά ορόσημα, υπάρχει και μια άλλη προσέγγιση που εστιάζει περισσότερο στην ποιότητα των πρώτων συναντήσεων. Σύμφωνα με αυτή, τα πρώτα τρία ραντεβού δεν είναι απλώς μια τυπική διαδικασία γνωριμίας, αλλά μια ευκαιρία να κατανοήσει κανείς πιο ουσιαστικά τον άλλον.

• Στο πρώτο ραντεβού, το ζητούμενο δεν είναι να προβλεφθεί το μέλλον, αλλά να διαπιστωθεί αν υπάρχει βασικός σεβασμός και καλή πρόθεση. Μικρές λεπτομέρειες, όπως ο τρόπος που κάποιος συμπεριφέρεται στον σερβιτόρο, μπορούν να αποκαλύψουν περισσότερα από ό,τι το μπλα μπλα. Έρευνες δείχνουν, μάλιστα, ότι η σταθερή καλοσύνη και η προσοχή προς τους άλλους αυξάνουν την ελκυστικότητα ενός ανθρώπου περισσότερο από επιφανειακά χαρακτηριστικά.
• Στο δεύτερο ραντεβού, η προσοχή μετατοπίζεται στις αξίες και στους στόχους. Δεν πρόκειται για «ανάκριση», αλλά για μια πιο ουσιαστική ανταλλαγή εμπειριών και απόψεων. Εκεί φαίνεται αν υπάρχει κοινή κατεύθυνση—κάτι που, σύμφωνα με μελέτες σε χιλιάδες ζευγάρια, είναι από τα πιο καθοριστικά στοιχεία για τη διάρκεια μιας σχέσης.
• Στο τρίτο ραντεβού, το ερώτημα ξεκινά να αφορά τη συναισθηματική ασφάλεια. Μπορούν και οι δύο να δείξουν ένα πιο αυθεντικό κομμάτι του εαυτού τους; Η σύνδεση δεν βασίζεται πια μόνο στην έλξη, αλλά στην εμπιστοσύνη που αρχίζει να χτίζεται.

Κανόνες – εργαλεία

Παρά τη δημοφιλία τους, όλοι αυτοί οι «κανόνες» έχουν ένα κοινό όριο: δεν μπορούν να προβλέψουν ή να ελέγξουν μια σχέση. Μπορούν, όμως, να λειτουργήσουν ως ένα είδος υπενθύμισης. Να σταματά κανείς για λίγο και να αναρωτιέται, τι συμβαίνει εδώ; με καλύπτει αυτό το άτομο; θέλω να συνεχίσω; Σε μια εποχή όπου οι σχέσεις συχνά παραμένουν σε μια παρατεταμένη «γκρίζα ζώνη», αυτή η παύση μπορεί να είναι πολύτιμη. Μπορεί να αποτρέψει το να επενδύει κανείς χρόνο σε κάτι που δεν οδηγεί πουθενά, αλλά και το να απορρίπτει βιαστικά κάτι που χρειάζεται λίγο περισσότερο χώρο για να αναπτυχθεί.

Πράγματι, σε τρεις μήνες μπορεί να φανεί αν υπάρχει ενδιαφέρον, αν υπάρχει επικοινωνία, αν υπάρχουν βασικές κοινές αξίες. Ωστόσο, οι σχέσεις δεν εξελίσσονται όλες με τον ίδιο ρυθμό. Κάποιοι άνθρωποι ανοίγονται γρήγορα, άλλοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να νιώσουν ασφάλεια και να δείξουν τον εαυτό τους. Όταν ο χρόνος γίνεται το βασικό κριτήριο, υπάρχει ο κίνδυνος να χαλάσουμε κάτι που απλώς δεν πρόλαβε να εξελιχθεί.

Εξίσου διαδεδομένη είναι και η φράση «αν ήθελε, θα το έκανε». Πρόκειται για μια υπενθύμιση ότι οι πράξεις έχουν μεγαλύτερη σημασία από τα κενά λόγια. Και πράγματι, η συνέπεια και η διάθεση να δείξει κάποιος ενδιαφέρον είναι σημαντικά στοιχεία σε μια σχέση. Και πάλι, η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη και η ζωή απρόβλεπτη. Δεν εκφράζονται όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο. Υπάρχουν εκείνοι που δυσκολεύονται να δείξουν τα συναισθήματά τους, που φοβούνται την απόρριψη ή που χρειάζονται χρόνο για να νιώσουν άνετα. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα έλλειψη ενδιαφέροντος. Αντίστοιχα, η υπερβολική ανάλυση κάθε συμπεριφοράς μέσα από τέτοιες «απόλυτες» φράσεις μπορεί να οδηγήσει σε βιαστικά συμπεράσματα.

Τελικά, το dating δεν είναι ούτε εξίσωση ούτε παιχνίδι με συγκεκριμένους κανόνες. Είναι μια διαδικασία που απαιτεί προσοχή, ειλικρίνεια και διάθεση για επικοινωνία. Οι «κανόνες» μπορεί να δίνουν ένα πλαίσιο, αλλά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την προσωπική κρίση. Ο κανόνας 3-3-3 μπορεί να σου θυμίσει να κάνεις μια παύση. Το «αν ήθελε, θα το έκανε» μπορεί να σου θυμίσει να μην αγνοείς τη συμπεριφορά του άλλου. Αλλά τίποτα από αυτά δεν μπορεί να αντικαταστήσει το πιο βασικό: το να μιλάς με ειλικρίνεια και είσαι έτοιμος να αντέξεις την απάντηση.

Στο κάτω κάτω της γραφής, το ζητούμενο δεν είναι να ακολουθήσει μια σχέση κάποιο «σωστό» προδιαγεγραμμένο χρονοδιάγραμμα, αλλά οι ρυθμοί και οι αξίες να έχουν νόημα για τους συμμετέχοντες.