Πού να σου εξηγώ
Στην Ελλάδα συμπάθεια υπάρχει μόνο για αυτούς που μας μοιάζουν.
Χάνοντας ένα σκληρό παιγνίδι από τον ανερχόμενο 25χρονο Τσέχο Τόμας Μάχατζ, ο Στέφανος Τσιτσιπάς αποχαιρέτησε νωρίς τον Οpen της Μελβούρνης ένα τουρνουά στο οποίο στο παρελθόν έχει κάνει μερικά από τα καλύτερα παιγνίδια του. Είναι βέβαιο πως η ήττα του θα γίνει λόγος για δημοσιογραφικά αφιερώματα με τίτλους του τύπου «ένα αστέρι πέφτει πέφτει» κι άλλα ανάλογα. Ή μπορεί και να μην γραφτεί το παραμικρό. Διότι καιρό τώρα όσοι ασχολούνται με τον Τσιτσιπά το κάνουν μόνο για να προβάλουν τις εκτός γηπέδων περιπέτειές του. Τους έρωτες και τους χωρισμούς του. Τους καυγάδες με τον πατέρα του. Ακόμα και τις παραβιάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας όπως πριν λίγο καιρό όταν το αυτοκίνητό του εντοπίστηκε από κάμερες της Αττικής Οδού να κινείται με ταχύτητα 213 χλμ. την ώρα.
Η ιστορία αυτή είναι ενδεικτική του πως αντιμετωπίζεται ο Τσιτσιπάς. Όταν το περιστατικό αυτό συνέβη – και εξαιτίας του ισχυρισμού του ότι οδηγούσε ο πατέρας του – του έσυραν ένα σωρό. Υπενθύμισαν ότι υπήρξε μια στιγμή, όχι τόσο μακρινή, που το όνομα «Στέφανος Τσιτσιπάς» δεν παρέπεμπε απλώς σε έναν πολλά υποσχόμενο τενίστα, αλλά ήταν πραγματικό «σύμβολο». Τόνιζαν ότι ο Τσιτσιπάς μετά την εμφάνισή του και τις επιτυχίες του «εξελίχθηκε σε πρότυπο, σε είδωλο, για νέους, για φοιτητές (sic), για παιδιά που αγάπησαν το τένις εξαιτίας του και πίστευαν ότι η επιτυχία, η τόλμη και το ταλέντο μπορούν να συγκροτήσουν μια ταυτότητα άξια θαυμασμού». Υπογράμμιζαν ότι είναι «ένα πρόσωπο που, θέλοντας και μη, κουβαλάει μαζί του συμβολισμούς, προσδοκίες και το βάρος της δημόσιας εικόνας του».
Θύμισαν σεξιστικές αναρτήσεις του, άστοχες τοποθετήσεις του, κουταμάρες που έχει πει για τα ενοίκια, τα Harrold’s και άλλα πολλά. Ποιοι τα είπαν; Δεν έχει σημασία. Ή μάλλον έχει. Γιατί τα είπαν αυτοί που όταν ο Βασίλης Μπισμπίκης πήρε φόρα με το αμάξι κι έπαιζε «συγκρουόμενα» ένα βράδυ στο Ψυχικό ή όταν η Δήμητρα Ματσούκα συνελήφθη γιατί οδηγούσε χωρίς πικανίδες και δίπλωμα δεν είπαν το παραμικρό. Και σωστά δεν είπαν τίποτα γιατί για τις παραβάσεις του ΚΟΚ ισχύει το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον κτλ». Αλλά και γιατί αυτές είναι ασυγχώρητες ανοησίες που δεν πρέπει όμως να μας οδηγούν σε συμπεράσματα για την δουλειά, το ταλέντο ή το επαγγελματικό μομέντουμ όποιου τις κάνει. Θέλω να πω ότι δεν μπορείς να περιμένεις να γράψουν τον Τσιτσιπά οι κάμερες, για να γράψεις ένα λίβελο επειδή ο Στέφανος έπαψε να κερδίζει.
Οι επιτυχίες του ήταν πάντα αυτές που τον προστάτευαν από δημόσια λιντσαρίσματα: στην Ελλάδα τον έβλεπαν πάντα σαν ένα προνομιούχο που είναι ανεξήγητα καλός γιατί παίζει ένα άθλημα της πλουτοκρατίας, όπως νομίζουν οι κήνσορες και θεράποντες που μας περιτριγυρίζουν ότι είναι το τένις. Τον Τσιτσιπά τον έβλεπαν σαν τον πρωταγωνιστή ενός σήριαλ που δεν καταλάβαιναν. Πάντα τους ήταν αντιπαθής γιατί δεν είχε τίποτα ώστε να γίνει λαϊκός ήρωας: στην Ελλάδα συμπάθεια υπάρχει μόνο για αυτούς που μας μοιάζουν.
Ο Τσιτσιπάς δεν μας έμοιαζε ποτέ. Καλά καλά δεν καταλάβαμε ποτέ τι ήταν. Λαϊκό είδωλο (και μάλιστα για φοιτητές…) δεν υπήρξε, τόλμη άξια θαυμασμού δεν είχε, «σύμβολο» δεν έγινε. Τι είναι; Όπως έλεγε κι ο Μπιθικώτσης, που ήταν και λαϊκός ήρωας και σύμβολο «πού να σου εξηγώ…».
