Το «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ» είναι μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της χρονιάς

Υπάρχουν πολλές μοντέρνες ελληνικές ταινίες οι οποίες νιώθεις πως κουβαλούν όλο το βάρος του κόσμου. Ακόμα και στις πιο ανάλαφρες ή προσωπικές στιγμές τους, υπάρχει η ανάγκη από τους δημιουργούς τους να αναφερθούν σε κάτι πιο «μεγάλο», σε έναν οικουμενικό επίκαιρο προβληματισμό που πρέπει να θίξουν, παρά να τον αφήσουν να συμπληρώνει διακριτικά το κάδρο. Αυτού του είδους οι παρορμήσεις ενιότε αποπροσανατολίζουν ή άλλοτε αποδυναμώνουν το εκάστοτε φιλμ από την πραγματική δύναμή του, περιορίζοντάς το σε ένα εφήμερο κινηματογραφικό κοινωνικό σχόλιο. Στο «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ», εμφανίζεται κάποια στιγμή ο κίνδυνος η πλοκή να ακολουθήσει αυτήν την κατεύθυνση. Και σφίγγεται το στομάχι σου, διότι έως τότε η σοβαροφάνεια αποτελεί άγνωστη έννοια για το συντακτικό της ταινίας. Και εκεί ακριβώς είναι που ο Γιώργος Γεωργόπουλος («Tungsten», «Δε Θέλω να Γίνω Δυσάρεστος Αλλά Πρέπει να Μιλήσουμε για Κάτι Πολύ Σοβαρό») αποδεικνύει όχι μόνο το σκηνοθετικό θάρρος του, αλλά και τη φροντίδα προς τους ήρωές του, εισάγοντας ένα μείζον διακύβευμα που απειλεί να χαλάσει την ισορροπία του φιλμ. Παρόλα αυτά, σαν ένα άλμα εμπιστοσύνης, βρίσκει ακριβώς εκεί που πρέπει για να σταθεί στο ύψος του και να αποδείξει γιατί η «Πάττυ» είναι μία από τις καλύτερες ντόπιες παραγωγές των τελευταίων ετών.

Όχι απλά το ελληνικό «Karate Kid»

Ξεκινάει κάπως ανορθόδοξα η κριτική, αλλά και η συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι τυπική για τον εγχώριο κινηματογράφο. Εξάλλου, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία ενηλικίωσης που αποδίδεται στο πλαίσιο ενός αθλητικού δράματος, όπου το σπορ που πρωταγωνιστεί είναι το τζούντο! Κεντρική ηρωίδα είναι η νεαρή Πάττυ του τίτλου, άψογη η επιλογή του πρωτοεμφανιζόμενου Μορτ Κλωναράκη στο ρόλο, η οποία εγκαταλείπει την οικογένειά της στην επαρχία και ταξιδεύει στην Αθήνα με το όνειρο να γίνει πρωταθλήτρια. Εκεί συναντά το νέο προπονητή της, σε instant classic ερμηνεία ο Βαγγέλης Μουρίκης, ο οποίος όμως δε σηκώνει πολλά – πολλά. Η μέθοδός του απαιτεί σκληρή δουλειά και πειθαρχία, εάν φυσικά η φερέλπιδα τζουντόκα θέλει να φορέσει χρυσό μετάλλιο κάποια στιγμή στη ζωή της. Βεβαίως, η αφοσίωσή της θα δοκιμαστεί τόσο εξαιτίας της μοναχικότητάς της, των επίπονων προπονήσεων, αλλά και φαντασμάτων από το παρελθόν που έρχονται για να στοιχειώσουν το μέλλον.

Το καλό ενάντια στο κακό

Η κατασκευή του σεναρίου γίνεται αμέσως οικεία, παραπέμποντας συνειδητά σε αρχετυπικά δείγματα του αμερικανικού σινεμά, κυρίως όσα σκηνοθέτησε ο Τζον Άβιλντσεν («Karate Kid», «Ρόκι»). Ο Γεωργόπουλος μετατρέπει το αίσθημα του γνώριμου σε αφηγηματικό πλεονέκτημα, αφού χρησιμοποιεί τη νοσταλγία σαν αφετηρία για να φρεσκάρει μία από τις πιο δημοφιλείς κινηματογραφικές συνταγές. Δεν εξαντλείται, δηλαδή, στα κλεισίματα του ματιού, αλλά προσηλώνεται στην ανάπτυξη μιας συναισθηματικής περιπέτειας που συμβολίζει τη μετάβαση από την αβεβαιότητα της ανηλικιότητας στον εναγκαλισμό με το ρίσκο που ενέχει η ενηλικίωση. Άμα δε βγεις ποτέ από το ντότζο, δε θα μάθεις πώς να απεγκλωβίζεσαι από μια πνιγηρή λαβή που σου κόβει την ανάσα.

Ένας ακόμα λόγος που η «Πάττυ» προκαλεί αβίαστη τρυφερότητα είναι ο τρόπος που σκιαγραφεί τις μικρές, αφανείς καθημερινές ιστορίες, οι οποίες σημαίνουν τα πάντα για τους πρωταγωνιστές τους. Η σχολή που εκπαιδεύεται η ηρωίδα δεν είναι καλογυαλισμένη, το σπίτι που μένει είναι δανεικό και με ιδιοκτήτη – έκπληξη, τα χρήματα δεν επιτρέπουν τίποτα πέρα από την προπόνηση. Με άλλα λόγια, έχουμε να κάνουμε με μια πορεία ταξικής στασιμότητας αλλά εσωτερικής ανάτασης, από αυτές που νοηματοδοτούν τις γειτονιές των πόλεων που περνούν απαρατήρητες, αλλά φυλάσσουν μύθους που μοιράζονται στους δρόμους τους από στόμα σε στόμα. Έτσι, η ταινία του Γεωργόπουλου δεν ενθουσιάζει μόνο λόγω της καλλιέπειάς της, αλλά και γιατί μας θυμίζει πως τα μεγαλύτερα είδωλά μας είναι αυτά που συγχρωτίστηκαν μαζί μας και θυμίζουν όλα εκεί που μπορούμε να κάνουμε, εάν μείνουμε πιστοί στα ιδανικά μας.

Η ταινία «Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ» κυκλοφορεί στους κινηματογράφους από την Tanweer (26/2). Περισσότερες κριτικές ταινιών εδώ.